مقالات

در آوریل 1967، یک معلم تاریخ پالو آلتو به نام رون جونز جنبشی را در کلاس درس به نام موج سوم آغاز کرد و در پنجمین روز آن را به پایان رساند، زمانی که 200 دانش آموز با لباس رسمی در انتظار یک رهبر ملی ظاهر شدند.


در هفته اول آوریل 1967، یک معلم تاریخ در دبیرستان Cubberley در پالو آلتو سه کلمه را روی تخته سیاه نوشت: قدرت از طریق نظم و انضباط – و به کلاس تاریخ جهانی دوم خود گفت که قرار است آزمایشی را امتحان کنند. پنج روز بعد، حدود 200 دانش آموز در سالن مدرسه به حالت آماده باش نشستند و با دستان بسته سلام کردند و منتظر بودند تا معلم آنها را به رهبر جنبش ملی جوانان معرفی کند که وجود نداشت. نام او رون جونز بود. امروز بعدازظهر همه چیز را بست.

این آزمایش به عنوان موج سوم شناخته می‌شود و با گذشت بیش از نیم قرن، جونز هنوز آن را یکی از ترسناک‌ترین اتفاقاتی می‌داند که تا به حال در کلاس درس دیده است.

سوالی که او نتوانست پاسخ دهد

جونز در دبیرستان Cubberley تدریس می کرد. بر اساس حساب های دانش آموزان سابق جمع آوری شده در مستند 2020 خط نامرئیاو معلم محبوبی بود، معلمی که بچه های دیگر در ساعات آزاد وارد اتاقش می شدند. در آن بهار، او در حال کار بر روی یک ماژول در مورد آلمان نازی بود که دانش آموزی چیزی را پرسید که او نتوانست در یک کتاب درسی پاسخ دهد: چگونه آلمانی های معمولی با این موضوع کنار آمدند و سپس ادعا کردند که نمی دانند چه خبر است؟

به جای تعیین یک مطالعه، تصمیم گرفت به آنها نشان دهد. او به کلاس گفت که قرار است یک آزمایش کوتاه انجام دهند. او مسئول خواهد بود. دنبالش می آمدند. او برنامه ریزی کرد که این یک روز طول بکشد.

روز اول: قدرت از طریق نظم و انضباط

این دوشنبه اول، جونز نوشت قدرت از طریق نظم و انضباط روی هیئت مدیره و قوانینی وضع کرد که در نگاه اول تقریبا احمقانه به نظر می رسید. صاف بنشین صافی پاها به پشتی صندلی تکیه دهید. برای پرسیدن یا پاسخ به یک سوال، پشت میز خود بایستید، آن را با عنوان آقای جونز خطاب کنید و پاسخ خود را سه کلمه یا کمتر نگه دارید.

کلاس بلافاصله به آن پرداخت. دانش آموزان که معمولاً خمیده بودند، آرام نشستند. پاسخ ها تندتر شد. طبق خاطرات خود جونز، اتاق به طرز عجیبی احساس خوبی داشت – ناامنی های کوچک و روزمره یک کلاس درس دبیرستان زمانی ناپدید شدند که شخص دیگری دقیقاً تصمیم گرفت که چگونه بنشیند و صحبت کند.

او روز سه شنبه آمد و انتظار داشت که این تازگی از بین رفته باشد. در عوض، دانش آموزان قبل از زنگ در موقعیت بودند.

روز دوم: قدرت از طریق جامعه

بنابراین او فشار داد. او شعار دوم را به هیئت اضافه کرد – قدرت از طریق جامعه – و نام جنبش را گذاشت: موج سوم. او به آنها یاد داد که با دست راست با فنجانی خمیده به شانه سلام کنند و به آنها گفت که هر وقت عضو دیگری را دیدند، در سالن ها، در اتوبوس، همه جا از آن استفاده کنند.

جزئیات آنچه بعدا اتفاق افتاد از روایت مکتوب خود جونز، از مصاحبه‌های بعدی او با سانفرانسیسکو کرونیکل، و از شهادت‌های دانشجویان سابق کابرلی که در مستند حضور داشتند، استخراج شده است.

کارت عضویت صادر شد. برخی از کارت‌ها با علامت X قرمز مشخص شده بودند – این دانش‌آموزان به عنوان اطلاع‌رسانی تعیین می‌شدند که وظیفه داشتند هر کسی که قوانین را زیر پا می‌گذاشت یا علیه جنبش صحبت می‌کرد گزارش دهند. دانش آموزان مشتاقانه وارد نقش شدند.

روز سوم: کلاس دو برابر می شود

تا روز چهارشنبه، آزمایش از کلاس درس جونز به بیرون درز کرد. دانش‌آموزان کلاس‌های دیگر از درس‌های خود صرف نظر کردند تا در کلاس درس بنشینند. کلاس به بیش از 40 نفر و سپس بیشتر شده بود. مرکوری نیوز، در پوشش خود از این مستند، توضیح داد که گروه با چه سرعتی شروع به خودپلیسی کردند — دانش آموزانی که از همکلاسی های خود به دلیل عدم اشتیاق، خمیدن و عدم سلام دادن در راهرو سخن می گفتند.

جونز شعار سومی را اضافه کرد: قدرت از طریق عمل. او به هر یک از اعضا دستور داد تا روز بعد یک نفر جدید استخدام کنند، مشروط بر اینکه قوانین و احوالپرسی به آنها به درستی آموزش داده شود. حضور و غیاب تمام شده است. رتبه ها، به اندازه کافی عجیب، نیز بالا رفت. دانش‌آموزانی که هرگز نمی‌خواستند جواب بدهند، ناگهان شروع به ارائه آن‌ها در سه کلمه تند کردند.

طبق روایت جونز، یکی از دخترها به او گفت که پدرش – یک اسیر جنگی سابق – به اتاق خواب او آمد، او را در حال تمرین سلام کردن در آینه دید و بدون اینکه چیزی بگوید از اتاق خارج شد.

روز چهارم: تجمع اعلام می شود

روز پنجشنبه، جونز بعداً اعتراف کرد که از این که چقدر از این کار لذت می‌برد، ترسیده بود. او شعار چهارم را اعلام کرد: قدرت از طریق غرور – و به دانشجویانی که اکنون بیش از صد نفر جمع شده بودند، گفت که موج سوم اصلاً یک تمرین کلاسی نیست. این یک حرکت سراسری بود. در بیش از هزار دبیرستان در سراسر کشور شعبه هایی وجود داشت. ظهر روز بعد یک کاندیدای ریاست جمهوری در تلویزیون ملی حاضر می شود تا این حرکت را به مردم اعلام کند. همزمان در سالن اجتماعات مدرسه نیز تجمعی برای تماشای این نمایش برگزار می شود.

هیچ کدام از اینها درست نبود. رهبر ملی وجود نداشت. هیچ انتقالی وجود نداشت. هیچ فصل دیگری وجود نداشت. جونز هیچ برنامه ای برای اتفاقی که در ظهر جمعه رخ می دهد نداشت.

سالن دبیرستان خالی است

روز پنجم: 200 دانش آموز در یک سالن

روز جمعه، حدود 200 دانش آموز در سالن اجتماعات Cubberley High تجمع کردند. حساب های تعداد دقیق در بین منابع کمی متفاوت است. خاطرات خود جامعه پالو آلتو و نوشته های جونز این رقم را حدود 200 نفر نشان می دهد. برخی از آنها شاگردان خود او بودند. خیلی ها نبودند. آن‌ها در ردیف‌هایی روبه‌روی صفحه‌ی خالی تلویزیون نشستند و منتظر رهبری بودند که وجود نداشت.

جونز اجازه داد که سکوت جاری شود. سپس تلویزیون را روشن کرد. استاتیک. هیچ چیز دانش آموزان به انتظار ادامه دادند. او به آنها اجازه داد کمی بیشتر صبر کنند.

سپس حقیقت را به آنها گفت. هیچ حرکتی وجود نداشت. نامزدی وجود نداشت. هیچ پیامی نبود. او گفت، آنچه او داشت، اتاقی پر از نوجوانانی بود که در عرض پنج روز، همان چیزی را که هفته قبل صرف کرده بودند و اصرار داشتند که مردم عادی هرگز نخواهند ساخت، ساخته بودند. به دوستان خود گفته اند. آنها افراد غریبه را جذب کرده بودند. در راهروها احوالپرسی کرده بودند. آنها در حین انجام آن احساس خوبی داشتند.

او سپس تصاویری از تظاهرات نورنبرگ را پخش کرد. دانش آموزان در سکوت سالن را ترک کردند. بعضی ها گریه می کردند. به گفته شرکت کنندگان سابق که ده ها سال بعد با آنها مصاحبه شد، برخی دیگر برای سال ها با جونز صحبت نکردند.

چرا کار کرد؟

از آن زمان، موج سوم به یکی از نقل‌قول‌ترین آثار فولکلور آموزشی در مطالعه جنبش‌های استبدادی تبدیل شد که در دوره‌های روان‌شناسی به آن اشاره شد و در یک فیلم تلویزیونی تکرار شد. موجو در فیلم بلند آلمانی دراماتیزه شده است بمیر خوب و سریال نتفلیکس ما موج هستیمکه Esquire مستقیماً به کلاس درس Cubberley ردیابی می کند.

مکانیسم، همانطور که جونز و مفسران بعدی توصیف کردند، ترس نیست. کسی تهدید نشد. هیچ کس به هیچ وجه مجازات نشد. چیزی که به دانش‌آموزان پیشنهاد شد آرامشی بود – از کارهای روزمره کوچک که تصمیم می‌گرفتند چگونه بنشینند، چگونه صحبت کنند، در مورد خود چه فکر کنند. به جای آن، قوانین واضح، هویت مشترک، احوالپرسی، دشمن (هرکسی که خارج از گروه بود) و این پیشنهاد متملقانه به آنها داده شد که آنها بخشی از چیزی بزرگتر از دانش آموز دوم در کلاس تاریخ هستند.

نمرات بهبود یافت زیرا قوانین ساده بودند. حضور بهبود یافت زیرا تعلق احساس خوبی داشت. مطلع بودن مانند مشارکت بود. احوالپرسی به منزله قدردانی بود. هیچ کدام از اینها نیاز به تهدید نداشت.

آنچه جونز در ادامه گفت

جونز چند سال بعد کابرلی را ترک کرد و به کار با بزرگسالان ناتوان از رشد در سانفرانسیسکو و همچنین نویسندگی و کارگردانی تئاتر ادامه داد. در مصاحبه‌هایی که پیرامون اکران این مستند در سال ۲۰۲۰ انجام شد، او در نقش خودش کوتاهی نمی‌کند.

او بارها از خطر اتفاق افتاده و مسئولیت خود در قبال آن صحبت کرده است. که از قدرت لذت می برد. نه اینکه شاگردان دوست داشته باشند او را دنبال کنند. که دوست داشت رهبری کند.

پاورقی به کابرلی

دبیرستان Cubberley به عنوان یک دبیرستان مختلط در اواخر دهه 1970 بسته شد و قربانی کاهش ثبت نام در پالو آلتو شد. پردیس هنوز پابرجاست و اکنون به عنوان مرکز اجتماعی و برنامه های کوچکتر مورد استفاده قرار می گیرد. سالنی که 200 دانشجو در آوریل 1967 در انتظار رهبری که وجود نداشت، هنوز آنجاست.

تاریخ مدنی پالو آلتو عادت به خلق لحظات فرهنگی عظیم در اتاق‌های کوچک دارد – از گاراژهایی که شرکت‌های فناوری تبدیل شده‌اند تا جلسات میز آشپزخانه که جنبش زمین بازی پل جادویی را ایجاد کردند. موج سوم نیز در این لیست قرار دارد، اگرچه این همان موجی است که پالو آلتو کمتر از آن صحبت می کند. پنج روز طول کشید، یک معلم، سه شعار تخته سیاه و یک سلام مشتی برای ساختن چیزی که یک طبقه از نوجوانان آمریکایی، وقتی حقیقت را در مورد آنچه انجام داده‌اند گفته می‌شود، نمی‌توانند بدون گریه به آن نگاه کنند.

جونز که اکنون در هشتاد سالگی است، هنوز همان پاسخ را می دهد وقتی از او می پرسند که چقدر طول می کشد تا دوباره این کار را انجام دهد. پنج روز شاید چهار.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا