مقالات

هزاران اختاپوس در 10500 فوت زیر سواحل کالیفرنیا لانه می کنند، جایی که چشمه های گرم به تخم های آنها کمک می کند تا سریعتر از تخم بیرون بیایند.


در حدود 130 کیلومتری جنوب غربی مونتری، کالیفرنیا، خط الراس کم ارتفاعی بر روی تپه آتشفشان خاموش شده زیر آب به نام دیویدسون سیمونت، یکی از متراکم‌ترین اختاپوس‌هایی را در خود جای داده است که تاکنون ثبت شده است. این سایت که محققان موسسه تحقیقاتی آکواریوم خلیج مونتری آن را باغ اختاپوس نامیده اند، 3200 متر یا تقریباً 10500 فوت زیر سطح اقیانوس آرام است، به اندازه ای عمیق که نور خورشید هرگز به آن نمی رسد و آب درست بالای نقطه انجماد حرکت می کند.

یک شمارش ویدیویی با کیفیت بالا از این سایت، 5718 اختاپوس را در 2.5 هکتار از بستر دریا شمارش کرد، و دانشمندان MBARI تخمین می‌زنند که کل منطقه لانه‌سازی، که تقریباً 1.29 مایل مربع را پوشش می‌دهد، بیش از 20،000 نفر را در هر زمان در خود جای می‌دهد. جیم بری، دانشمند ارشد، آن را بزرگترین تجمع شناخته شده اختاپوس در هر نقطه از زمین، اعم از عمق یا کم عمق، نامید.

جریان های اختاپوس در تاریکی

این باغ تقریباً تصادفی کشف شد. در اکتبر 2018، یک اکسپدیشن به رهبری پناهگاه دریایی ملی مونتری خلیج NOAA و Ocean Exploration Trust این وسیله نقلیه از راه دور را روی کشتی تحقیقاتی فرستاد. ناتیلوس در یک بخش از بستر دریا در نزدیکی دیویدسون سیمونت. خلبانان آب را مشاهده کردند که در بالای شکاف می درخشید، یک دنباله بصری از مایع گرمتر که با ستون آب نزدیک به انجماد مخلوط می شد، و برای بررسی بیشتر به آن نزدیک شدند.

بر اساس گزارش ساینتیفیک امریکن از این اکتشاف، آنچه آن‌ها دریافتند، ابتدا یک جفت اختاپوس بود، سپس «جریان‌های 20 یا بیشتر اختاپوس در شکاف‌هایی در امتداد صخره‌ها جمع شده‌اند، و هر ماده به‌طور حفاظتی روی انبوهی از تخم‌ها جمع شده بود. شیرجه های بعدی توسط ROV MBARI داک ریکتس این الگو را در یک منطقه بسیار بزرگتر از پشته تایید کرد.

تکه ای از گرما در تاریکی تقریباً یخ زده

آب اطراف سیمونت دیویدسون حدود 1.6 درجه سانتیگراد یا 34.9 درجه فارنهایت است که به اندازه کافی سرد است که فرآیندهای بیولوژیکی معمولاً تا حد خزیدن کند می شود. اما درون شکاف‌های صخره‌ای که اختاپوس‌ها در آن لانه می‌کنند، ابزارها دمایی را ثبت کردند که به نزدیک به 11 درجه سانتی‌گراد یا حدود 51.8 درجه فارنهایت می‌رسید، که توسط مایع گرمی که از شکاف‌های آتشفشان خاموش تراوش می‌کرد، سوخت می‌گرفت.

الگوی تصادفی نبود. اختاپوس های مروارید ماده، Musoctopus robustusیافته‌ای که تیم تحقیقاتی در مجله Science Advances در آگوست 2023 تحت عنوان «دریچه‌های هیدروترمال آبیسال – انکوباتورهای اسرارآمیز برای اختاپوس در حال پرورش» منتشر کرد، به‌طور پیوسته در گرم‌ترین شکاف‌های موجود به‌جای توزیع یکنواخت در خط الراس یافت می‌شوند. نویسندگان مقاله، به رهبری بری، تراوش‌های گرم را به‌عنوان ویژگی‌ای که قبلاً مستند نشده بود، تولید مثل اختاپوس در اعماق دریا قاب‌بندی کردند.

چرا گرما به تخم هشت پا سرعت می بخشد؟

اختاپوس‌ها، مانند دیگر سرپایان، گرمازا هستند: سرعت متابولیسم و سرعت رشد جنینی در تخم‌هایشان به جای تنظیم داخلی، دمای آب اطراف را دنبال می‌کنند. در آب نزدیک به انجماد معمولی بستر دریای پرتگاه، این رابطه در برابر اختاپوس تاریک عمل می کند. بر اساس داده‌های مقایسه‌ای از دیگر گونه‌های اختاپوس آب‌های سرد، محققان MBARI تخمین زدند که تخم‌ها در دمای محیط Davidson Seamount بین پنج تا هشت سال، «اگر نه بیشتر»، برای رشد و تفریخ نیاز دارند.

در مقابل، تخم های لانه شده در شکاف های گرم در کمتر از دو سال از تخم بیرون می آیند. محققان تراوش آب را به عنوان سرعت بخشیدن به متابولیسم اختاپوس و به نوبه خود، سرعت رشد بیوشیمیایی جنین توصیف می کنند که زمان باقی ماندن یک دسته از تخم ها در معرض شکارچیان بستر دریا را به شدت کوتاه می کند. این خط پایه پنج تا هشت ساله یک معیار است، نه اندازه‌گیری که در همان مکان بدون آب گرم انجام می‌شود – تمایزی که گزارش خود MBARI درباره یافته‌های 2023 به صراحت بیان می‌کند. بیولوژی زیربنایی، متابولیسم وابسته به دما حیوانات خونسرد، به طور کلی در سفالوپودها به خوبی ثابت شده است، اما جدول زمانی دقیق جوجه ریزی که این جمعیت خاص بدون نفوذ تجربه می کند، مستقیما مشاهده نشده است.

سه سال تماشای همان مادران

تأیید همه این موارد به بیش از یک شیرجه نیاز دارد. برنامه مانیتورینگ MBARI به طور مکرر در طی تقریباً سه سال با استفاده از یک دوربین 4K نصب شده به سایت بازگشته است. داک ریکتس برای عکاسی از تک تک ماده های جوجه آور به اندازه کافی نزدیک که در بازدیدهای بعدی با اسکارها و سایر علائم متمایز روی پوست آنها دوباره شناسایی شوند. این به محققان اجازه می‌دهد تا مدت زمانی که برخی از مادران با یک کلاچ معین ماندند و تقریباً چه زمانی تخم‌ها ناپدید شدند، احتمالاً پس از جوجه‌آوری، ردیابی کنند.

سنسورهای دما و اکسیژن که مستقیماً در شکاف‌های تودرتو قرار می‌گیرند، خوانش‌های تراوش آب را فراهم می‌کنند که مکانیسم را ثابت می‌کند، در حالی که یک سیستم شمارش هدفمند، لانه‌ها را در هسته سایت شمارش و نقشه‌برداری می‌کند. برخی از سؤالات باز باقی می مانند، از جمله اینکه دقیقاً چگونه اختاپوس ها در ابتدا شکاف های گرم مناسبی را پیدا می کنند قبل از اینکه برای خروس کردن مستقر شوند. باری به پیامدهای عملی کار فراتر از خود زیست‌شناسی اشاره کرد و به MBARI گفت که یافته‌ها به مدیران منابع کمک می‌کند تا اطلاعات مورد نیاز را برای ارزیابی حفاظت از زیستگاه‌های اعماق دریا مانند آنچه در پناهگاه دریایی خلیج مونتری یافت می‌شود، در اختیارشان قرار دهند.

نه تنها مهد کودک گرم در اعماق

باغ دیویدسون سیمونت از نظر اندازه چشمگیر است، اما منحصر به فرد نیست. بر اساس گزارش ساینتیفیک امریکن در مورد الگوی گسترده تر، محققان مهدکودک های اختاپوس با نفوذ گرم قابل مقایسه را در Dorado Outcrop در کاستاریکا و نزدیک جزیره ونکوور در بریتیش کلمبیا ثبت کردند. در هر صورت، به نظر می رسد اختاپوس های دست و پا گیر به دنبال گرمای زمین گرمایی محلی در کف دریا هستند که در غیر این صورت سرد است، که نشان می دهد این رفتار ممکن است در میان گونه های اختاپوس اعماق دریا گسترده تر از یک مکان کالیفرنیا باشد.

این مدل این احتمال را افزایش می‌دهد که زمین‌های فعال زمین‌شناختی بستر دریا – کوه‌های دریا، برآمدگی‌ها، و سایر ویژگی‌های مستعد به مایعات نشت‌کننده – نقشی کاربردی در انتخاب جمعیت‌های اختاپوس خاص برای تولیدمثل دارند. ممکن است صرفاً منعکس کننده جایی نباشد که محققین از نزدیک به کجا نگاه کرده اند.

با دید واضح تر در سال 2026 بازگردید

کار MBARI در سایت به سند 2023 ختم نشد. در اوایل آگوست 2026، یک اکسپدیشن ده روزه روی کشتی تحقیقاتی دیوید پاکارد، دوباره با استفاده از ROV داک ریکتسبر اساس گزارشی که در این اکسپدیشن منتشر شده است، برای نقشه‌برداری از باغ اختاپوس با ابزار جدیدی به نام سیستم بررسی ارتفاع پایین که ترکیبی از سونار چند پرتو، لیزر لیدار و عکاسی استریو برای ساختن نقشه‌های سطحی سانتی‌متری از بستر دریا است، بازگشت.

این تیم خطوط نظرسنجی را که برای اولین بار در سال 2021 انجام شد برای ردیابی چگونگی تغییر سایت در طول زمان و گسترش پوشش به مناطق جدید خط الراس، در حالی که نرم افزار خودکار طراحی شده برای شناسایی و شمارش حیوانات در تصاویر حاصل را آزمایش می کرد، تکرار کرد. همان اکسپدیشن، سیستم جدید را برای اولین بار به نقشه‌برداری از دومین مکان شیمیایی، Tubeworm Slump در Monterey Canyon، سوق داد. نظارت مداوم نشان می‌دهد که باغ اختاپوس به‌جای کشف یک‌باره، یک سایت تحقیقاتی فعال است. دانشمندان هنوز در حال تعیین تعداد اختاپوس هایی هستند که واقعاً در آنجا لانه می کنند و چگونه جمعیت سال به سال تغییر می کند.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا