مقالات

4 کمربند تشعشعی برای اولین بار در سال 2024 در اطراف زمین ظاهر می شوند: ScienceAlert


بسیاری از ثابت ترین رویدادهای جهان معمولاً برای چشمان ما قابل مشاهده نیستند (اوه بله، شما یک میگوی آخوندکی فضایی هستید!).

حتی محیط نزدیک زمین ما نیز مملو از پدیده های نادیده است. سیاره ما توسط دو دونات عظیم تشعشع کیهانی معروف به کمربندهای ون آلن احاطه شده است که در سپیده دم عصر فضا در سال 1958 توسط اولین ماهواره ایالات متحده، اکسپلورر 1، کشف شد و به نام فیزیکدان جیمز ون آلن نامگذاری شد.

این دو ساختار حلقوی از یک کمربند داخلی، عمدتاً پر از پروتون‌های پرانرژی، و یک کمربند بیرونی، عمدتاً پر از الکترون‌های پرانرژی تشکیل شده‌اند که فراتر از مدار پایین زمین قرار دارند.

این ذرات از طوفان‌های شدید خورشیدی و پرتوهای کیهانی سرچشمه می‌گیرند که دومی توسط ستارگان عظیم در حال مرگ تولید می‌شود و سپس در یک باغ‌وحش مداری در اطراف زمین خوش‌بختانه مغناطیسی ما گرفته می‌شوند.

تصویر اولیه کمربندهای ون آلن پس از کشف آنها. (مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا/تصویر کمربندهای تاریخی ون آلن توسط مرکز تحقیقاتی ناسا لانگلی)

معمولا فقط این دو کمربند (داخلی و بیرونی) وجود دارد.

اما برای اولین بار، ستاره شناسان چهار کمربند الکترونی متمایز را از زمان طوفان ژئومغناطیسی بسیار پرانرژی که در 11 مه 2024 به سیاره ما اصابت کرد مشاهده کردند و یک هیدرای تابشی کوتاه مدت و چند سر ایجاد کرد.

همانطور که در مطالعه اخیر منتشر شده در مجله توضیح داده شده است npj تحقیقات فضاییمحققان این پدیده منحصر به فرد زودگذر را با استفاده از ابزار تلسکوپ ذرات پرانرژی (EPT) روی ماهواره PROBA-V ESA، که مدار قطبی همزمان با خورشید را در ارتفاع 820 کیلومتری (بیش از 500 مایل) بالای سیاره ما اشغال می کند، مورد مطالعه قرار دادند.

این پدیده خارق‌العاده که «رویداد روز مادر» نامیده می‌شود، قوی‌ترین طوفان ژئومغناطیسی در ۲۰ سال گذشته بود.

و اگرچه هجوم عظیمی از الکترون‌ها را به محیط نزدیک زمین ما ارسال می‌کند، پیکربندی کمربند چهار الکترونی کمی دیرتر ظاهر می‌شود و به‌دلیل کاهش موضعی به جای افزودن الکترون، ظاهر می‌شود.

همانطور که فعل و انفعالات الکترومغناطیسی الکترون ها را از تسمه ها جارو می کرد، نواحی شکاف جدیدی ایجاد کردند و تسمه ها را به چهار واحد مجزا تقسیم کردند.

این فرآیند چند روز تا چند هفته پس از طوفان پیشرفت کرد و سه کمربند الکترونیکی و سپس پیکربندی چهار کمربند الکترونیکی که قبلاً مشاهده نشده بود تا ژوئن 2024 ایجاد کرد. سپس در آگوست 2024، تشکیل دو کمربند عادی از سر گرفته شد.

پیکربندی چهار باند الکترونی که در این کار توضیح داده شده است. رنگ‌های زرد-نارنجی روشن کمربندها را نشان می‌دهند، در حالی که رنگ‌های بنفش تیره نشان‌دهنده شکاف‌ها یا شکاف‌ها هستند. (پیرارد و همکاران، npj تحقیقات فضایی.، 2026)

ما یک سیستم کمربند سه گانه را در سال 2012 و سپس چندین بار بین سال های 2024 و 2026 پس از طوفان های ژئومغناطیسی مهم، از جمله در اکتبر 2024، چند روز پس از دومین طوفان قوی در 20 سال گذشته، دیده ایم.

نویسنده اول، ویویان پیرارد، رئیس واحد باد خورشیدی و پژوهشگر ارشد در موسسه سلطنتی هواشناسی فضایی بلژیک، به ScienceAlert می گوید: “پیدا کردن چهار کمربند و اغلب سه کمربند اخیراً شگفت آور است، در حالی که قبلاً فقط دو کمربند مشاهده شده بود. این بدان معنی است که مکانیسم های جدید از دست دادن یا گرفتن اخیراً ظاهر شده است.”

جالب اینجاست که ستاره شناسان پیکربندی سه کمربند را در اوج فعالیت خورشیدی یا حداکثر خورشیدی در چرخه 24 خورشیدی مشاهده نکردند، چرخه خورشیدی 11 ساله قبلی که در دسامبر 2019 به پایان رسید. در طول این حداکثر، شار خورشیدی مستقیماً به کمربند داخلی تزریق می شود.

به جای اینکه یک بسته 12 تایی کریسپی کرمس را به صورت خوراکی ببلعید و بگذارید به صورت متابولیکی ته نشین شود، تصور کنید که لیپوساکشن معکوس را درست در ران هایتان انجام دهید.

محققان به طور خلاصه می گویند: «کمربندهای متعدد ون آلن به وضوح به دلیل ورود پرتاب های جرم تاجی که محیط فضایی زمین را مختل می کند و شار در کمربندهای تشعشع را افزایش می دهد، ظاهر می شود.

به عبارت دیگر، شعله‌های خورشیدی با شدت‌های متفاوت، آشفتگی‌هایی در میدان مغناطیسی ایجاد می‌کنند که الکترون‌ها را به «اعماق» متفاوت در ساختار معمولی دو کمربند در اطراف زمین می‌برد.

گاهی اوقات این الکترون ها مستقیماً در یکی از کمربندهای موجود رسوب می کنند، اما در غیر این صورت می توانند بین آنها گیر بیفتند.

با انجام این کار، آنها با بسیاری از انواع امواج الکترومغناطیسی تعامل دارند که می توانند الکترون ها را در جو ما پراکنده کنند و بین کمربندهای الکترونی شکاف ایجاد کنند و آنها را به چند قسمت تقسیم کنند.

سپس این تأثیرات الکترومغناطیسی باعث می شود که الکترون های به دام افتاده در کمربندهای جدید به تدریج در طول یک ماه یا بیشتر در خطوط میدان مغناطیسی زمین (یا “پوسته ها”) به سمت داخل یا خارج حرکت کنند و پیکربندی طبیعی دو کمربند تا طوفان ژئومغناطیسی بعدی بازگردد.

تصویری که برخی از “پوسته های L” ژئومغناطیسی را نشان می دهد. (Drdan14/Wikimedia Commons/CC BY-SA 3.0)

البته این یک فرآیند فوق‌العاده پیچیده است که بسته به عوامل ذکر شده، اتم‌های گاز اتمسفر و پلاسما و همچنین تخلیه رعد و برق و حتی فعالیت‌های انسانی مانند قطره‌های الکترومغناطیسی مورد استفاده برای ارتباطات زیر آب است.

عواقب آن بسیار زیاد است.

الکترون‌ها و پروتون‌ها برای فضاپیماها، عمدتاً دستگاه‌های الکترونیکی و سلول‌های خورشیدی، و فضانوردان خطرناک هستند. [increasing risks of issues like cancers and cataracts] پیرارد از طریق ایمیل توضیح داد: به دلیل انرژی بسیار بالای آنها.

در واقع، حتی یک ضربه از چنین ذره ای می تواند ابزارهای حساس ما را مختل کند.

بنابراین، دانشمندان درگیر در این مطالعه امیدوارند که بتوانند این تعامل پیچیده نیروهای خورشیدی و ژئومغناطیسی را بیشتر بررسی کنند، به‌ویژه که بشریت ردپای فضایی خود را افزایش می‌دهد.

محققان نتیجه می‌گیرند: «درک چگونگی شکل‌گیری و تکامل این کمربندهای اضافی با عمر طولانی، بینش جدیدی در مورد فرآیندهایی که ذرات پرانرژی را در میدان مغناطیسی زمین به دام می‌اندازند و حذف می‌کنند، ارائه می‌کند.

این مطالعه در منتشر شد npj تحقیقات فضایی.

این مقاله توسط فیونا مک دونالد تصحیح و توسط فیونا مک دونالد ویرایش شده است. در حالی که ما به روند خود افتخار می کنیم، ما فقط انسان هستیم. اگر خطایی را مشاهده کردید، لطفاً به ما اطلاع دهید.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا