بررسی 31 گروه از جوانان نشان می‌دهد کودکانی که احساس می‌کنند عشق والدینشان باید به دست آید، بیشتر با افسردگی و عزت نفس شکننده دست و پنجه نرم می‌کنند.

هنگامی که کودکان احساس می کنند که محبت والدینشان با رفتار یا عملکرد آنها افزایش و کاهش می یابد، تمایل دارند عزت نفس ضعیف تر و علائم افسردگی بیشتری را گزارش کنند. این یافته مرکزی یک متاآنالیز است که در سال 2022 منتشر شد مجله نوجوان، که داده ها را از 31 نمونه شامل 11404 جوان از نوجوانان تا بزرگسالان جوان جمع آوری کرد.

این بررسی توسط جولین هاینز و نیکولا شوت از دانشگاه نیوانگلند استرالیا، تحقیقاتی را در مورد آنچه روانشناسان شرطی سازی والدین می نامند گرد هم آورد. نتایج آن همبستگی بوده و رابطه آن با افسردگی ضعیف تر از سایرین است. اما تجزیه و تحلیل همچنین تمایزی را نشان داد که برای والدین مهم است: ارتباط با افسردگی در شکل خاصی از عشق مشروط متمرکز بود.

محققین با رابطه شرطی چه می فهمند

نگرش مشروط استفاده از دلبستگی توسط والدین را به عنوان اهرم فشار توصیف می کند. به دو صورت می آید. در یک رابطه مثبت مشروط، والدین زمانی که کودک انتظارات آنها را برآورده می کند، گرما و توجه بیشتری به او نشان می دهند. در یک رابطه منفی مشروط، والدین هنگامی که کودک ناکام می ماند، گرما را از بین می برند و تا زمانی که کودک بهبود یابد سردتر می شوند.

این ایده برگرفته از نظریه خود تعیینی است، چارچوبی که توسط روانشناسان دسی و رایان ایجاد شده است. مطالعات اولیه توسط Assor، Roth و Deci، منتشر شده در سال 2004 در مجله شخصیت، دریافت که دانش آموزانی که نگرش احتمالی را اتخاذ می کنند بیشتر تحت فشار درونی عمل می کنند، پس از موفقیت فقط رضایت کوتاه مدت را تجربه می کنند، پس از شکست شرم و گناه را گزارش می دهند و عزت نفسی را توصیف می کنند که نوسان بیشتری دارد.

اکثر مطالعات در این زمینه، ادراک خود کودکان و نوجوانان را، معمولاً از طریق پرسشنامه هایی در مورد نحوه رفتار مادران و پدرانشان با آنها می سنجند.

آنچه که متاآنالیز پیدا کرد

هاینز و شوت نمونه های موجود را ترکیب کردند تا ارزیابی کنند که چگونه نگرش شرطی شده با چهار پیامد مرتبط است. طبق سند منتشر شده، درمان مشروط مربوط به موارد زیر است:

تنظیم درونی بیشتر، احساس عمل تحت فشار داخلی یا اجتناب از احساس گناه، با همبستگی 0.33 در پنج نمونه. عزت نفس احتمالی بیشتر، به معنای عزت نفس که به عملکرد یا تایید بستگی دارد، با همبستگی 0.29 در 12 نمونه و نزدیک به 3900 شرکت کننده. علائم افسردگی بیشتر، با همبستگی 0.22 در بین چهار نمونه و حدود 2600 شرکت کننده. و احساس ضعیف‌تر ارتباط یا نزدیکی به دیگران، با همبستگی منفی 0.24 در 11 نمونه.

به گفته نویسندگان، ارتباط با تنظیم درونی، عزت نفس احتمالی، و ارتباط متوسط و ارتباط با علائم افسردگی ضعیف بود. همبستگی‌های این اندازه به این معنی است که نگرش‌های مشروط تنها بخش کوچکی از تفاوت‌های بین جوانان را تشکیل می‌دهند. با این حال، آنها در تعداد قابل توجهی از شرکت کنندگان سازگار هستند.

پس گرفتن عشق در مقابل دادن بیشتر آن

سودمندترین نتیجه برای خانواده ها از جداسازی دو شکل شرطی سازی حاصل شد. برای علائم افسردگی، تفاوت بسیار زیاد بود. نگرش منفی مشروط، کناره گیری از دلبستگی پس از شکست، همبستگی 40/0 با علائم افسردگی داشت. نگرش مثبت شرطی که بعد از موفقیت محبت بیشتری ایجاد می کند، همبستگی 07/0 دارد که از نظر آماری معنی دار نیست.

برای عمل تحت فشار درونی، الگو به سمت دیگری رفت: رابطه برای نگرش مثبت شرطی (0.33) قوی تر از نگرش منفی (0.20) بود. برای عزت نفس و خویشاوندی احتمالی، این دو شکل مشابه به نظر می‌رسند.

این نتایج بازتاب یک مطالعه قبلی توسط راث و همکاران منتشر شده در سال 2009 است روانشناسی رشد. محققان با مطالعه دو گروه از دانش‌آموزان کلاس نهم اسرائیلی، 169 و 156 دانش‌آموز، دریافتند که نگرش‌های مثبت احتمالی با احساس اجبار درونی و سرکوب احساسات منفی مرتبط است، در حالی که نگرش‌های منفی احتمالی با رنجش نسبت به والدین و مشکل در تنظیم احساسات منفی مرتبط است. هر دو بدتر از رویکرد حمایت از خودمختاری، که با حس انتخاب و مدیریت انعطاف‌پذیرتر احساسات همراه بود، ظاهر شدند.

در مجموع، این کار نشان می‌دهد که دادن حرارت اضافی برای موفقیت بی‌ضرر نیست زیرا با فشارهای مربوط به عملکرد و عزت نفس مرتبط است. اما به نظر می رسد از بین بردن گرما پس از شکست، ارتباط واضح تری با خلق و خوی بد دارد.

مادران، پدران و شکاف های موجود در شواهد

متاآنالیز تفاوت معناداری بین نگرش های مشروط مادر و پدر برای اکثر پیامدها پیدا نکرد. آزمایش این که آیا انجمن ها بر اساس سن یا فرهنگ متفاوت هستند یا خیر، ممکن نبود، و این مقاله گزارشی نداد که نمونه ها از کدام کشورها آمده اند.

نویسندگان مستقیماً در مورد محدودیت ها صحبت می کنند. آنها نوشتند: «یافته‌های حاضر همبستگی هستند و از نتیجه‌گیری علی جلوگیری می‌کنند. این رابطه می تواند به هر دو صورت پیش برود: کودکی که در حال حاضر دچار مشکل شده است ممکن است پاسخ های مشروط بیشتری از والدین دریافت کند. عوامل دیگر، از جمله ژن های مشترک، می توانند بخشی از پیوند را توضیح دهند. بسیاری از شرکت‌کنندگان، نوجوانان یا بزرگسالان جوانی بودند که رفتار والدین خود را به خاطر می‌آوردند و سؤالاتی در مورد حافظه ایجاد می‌کردند. و تجزیه و تحلیل علائم افسردگی و تنظیم درونی به ترتیب تنها بر روی چهار و پنج نمونه است.

مطالعات طولی یا تجربی کمی در این زمینه وجود دارد، و نویسندگان خواستار انجام بیشتر هر دو، از جمله آزمایش‌های برنامه‌های فرزندپروری هستند.

آنچه نویسندگان توصیه می کنند

با وجود اخطارها، هاینز و شوته نتایج عملی می گیرند. آنها می نویسند مشروط بودن، “ممکن است بهترین راهبردی باشد که از آن اجتناب شود.” آنها پیشنهاد می‌کنند که برنامه‌های والدین می‌تواند شامل یک ماژول با هدف کاهش استفاده از آن، همراه با استراتژی‌هایی باشد که از استقلال کودکان حمایت می‌کند و نشان می‌دهد که عشق والدین به عملکرد وابسته نیست.

برای والدین، این یافته به معنای ستایش یا ناامیدی نیست. تمایزی که این مطالعه ایجاد می‌کند این است که آیا کودک احساس می‌کند که دوست داشته شدن، به جای اینکه به خاطر تلاشی خاص مورد تحسین قرار گیرد، به انجام کار خوب بستگی دارد یا خیر. شواهد تاکنون حاکی از آن است که هرچه این موضوع کمتر باشد، جوانان بهتر عمل می کنند.

عکس: Namfon Sasimaporn / Pexels