در نهایت، دو واکسن جدید اثربخشی 100 درصدی را در برابر طاعون در موش نشان می‌دهند: ScienceAlert

وقتی مردم به طاعون فکر می کنند، ممکن است دهقانان قرون وسطایی را با توده های دردناک زیر بغل خود تصور کنند که توسط پزشکانی که ماسک های ترسناک پرنده ای به تن دارند تحت درمان قرار می گیرند.

اما این بیماری امروزه ادامه دارد و در صورت عدم درمان سریع می تواند کشنده باشد.

اکنون، تقریباً 700 سال پس از مرگ سیاه 50 درصد از جمعیت اروپا، ممکن است به زودی واکسن جدیدی برای این بیماری بدنام مرگبار داشته باشیم.

در آزمایش‌هایی که روی موش‌ها انجام شد، دو واکسن جدید 100 درصد در برابر عفونت مؤثر بودند یرسینیا پستیسباکتری هایی که باعث طاعون می شوند.

نکته مهم این است که این واکسن در برابر طاعون ذات الریه، یک شکل خاص کشنده از بیماری که ریه ها را آلوده می کند، عمل می کند. پس جای تعجب نیست که 100 درصد موش های کنترل طی چند روز پس از ابتلا به این بیماری تسلیم شدند.

اگر طاعون زود تشخیص داده شود، می‌توان با آنتی‌بیوتیک‌ها درمان کرد، اما مانند سایر بیماری‌های باکتریایی، این پاتوژن‌ها به طور فزاینده‌ای در برابر بهترین داروهای ما مقاومت می‌کنند.

اگرچه آزمایش‌های نخستی‌ها هنوز قبل از شروع آزمایش‌های انسانی مورد نیاز است، اما این واکسن‌های جدید در نهایت می‌توانند یک شکاف حیاتی را پر کنند.

در حال حاضر هیچ واکسن طاعون برای استفاده توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تایید نشده است، و بدون گزینه های معتبر، سازمان بهداشت جهانی واکسیناسیون را به جز برای گروه های پرخطر مانند کارکنان بهداشتی در مناطق آسیب دیده توصیه نمی کند.

اگرچه طاعون اغلب به عنوان یک بیماری قرون وسطایی در نظر گرفته می شود، اما هنوز چند صد تا چند هزار مورد در سال گزارش می شود، همراه با شیوع گاه به گاه.

اکثر آنها در آفریقا یافت می شوند، اما طاعون می تواند تقریباً در هر جایی که جمعیت انسانی با کک های موش، میزبان بیماری ها، همزیستی داشته باشند، رخ دهد. Y. pestis باکتری هایی که باعث بیماری می شوند.

مردم معمولا ابتدا به طاعون بوبونیک فکر می کنند، شکلی که باعث ایجاد تاول های دردناک زیر بغل یا کشاله ران بیماران می شود. اما طاعون ذات الریه، که به ریه ها حمله می کند، حتی یک تهدید مرگبارتر است – اگر درمان نشود، معمولاً در عرض سه تا چهار روز پس از ظاهر شدن علائم، تقریباً همیشه کشنده است.

این باعث می‌شود که کارآیی 100 درصد واکسن‌های جدید چشمگیرتر شود.

محققان در واحد پزشکی دانشگاه تگزاس در گالوستون دو واکسن جدید علیه این بیماری ساخته اند Y. pestisLMA و LMP نامیده می شوند.

این ها واکسن های زنده ضعیف شده هستند، به این معنی که از نسخه های زنده اما ضعیف شده و جهش یافته باکتری برای تحریک سیستم ایمنی استفاده می کنند تا اگر بعداً با پاتوژن طبیعی مواجه شد، بتواند پاسخ دهد.

محققان واکسن‌ها را با تزریق عضلانی و سپس 21 روز بعد یک تقویت کننده تزریق کردند. این دوز دوم یا همان واکسن بود که به همان روش تحویل داده شد، یا یک واکسن مبتنی بر آدنوویروس که حاوی سه آنتی ژن طاعون بود که از طریق بینی تزریق می شد.

تکنیک اخیر به عنوان استراتژی اصلی قرعه کشی شناخته می شود. اساساً، دوز داخل عضلانی سیستم ایمنی را “پرورش” می کند، سپس تزریق بینی سلول های ایمنی را به سمت نقطه ورود پاتوژن: بافت بینی “کشش” می کند.

سپس، 32 روز پس از دوز دوم، محققان موش ها را در معرض دوز کشنده قرار دادند Y. pestis. جای تعجب نیست که 100 درصد موش‌های کنترل در عرض چهار روز پس از عفونت جان خود را از دست دادند، اما همه موش‌های واکسینه شده زنده ماندند.

یک هفته دیگر پس از این چالش، محققان موش ها را در معرض دوز کاملاً هیولایی از باکتری طاعون قرار دادند. حفاظت در اکثر گروه ها 100 درصد است و تصور می شود در یک گروه خاص به 80 درصد کاهش یابد.

این گروه مبتلا متشکل از موش هایی بود که دو دوز عضلانی LMA یا LMP دریافت کرده بودند، اما واکسن آدنوویروس بینی را دریافت نکرده بودند. آنها همچنین طوری مهندسی شده اند که فاقد ژنی باشند که سلول ایمنی به نام اینترفرون گاما را تولید کند که تصور می شود نقش کلیدی در دفاع در برابر عفونت باکتریایی ایفا می کند.

تجزیه و تحلیل سرم، مخاط و سایر مایعات موش های ایمن شده نشان داد که واکسن ها پاسخ های آنتی بادی قوی را برانگیختند.

مطالب مرتبط: DNA نشان می دهد که قاتل باستانی در اوایل 5500 سال پیش مرگبار بوده است

محققان در مقاله‌ای در توصیف این واکسن‌ها نوشتند: واکسن‌ها و استراتژی‌های واکسیناسیون ما امیدوارکننده هستند و باید در پستانداران غیرانسانی و به دنبال آن آزمایش‌های بالینی روی انسان مورد ارزیابی قرار گیرند.

“علاوه بر این، توانایی واکسن های ترکیبی برای ایجاد ایمنی سریع و کارآمد در برابر طاعون باید برای استفاده از آنها در سناریوهای واکنشی/اورژانسی و توانایی ایجاد ایمنی پایدار ارزیابی شود.”

این مطالعه در مجله منتشر شد پزشکی ترجمه علمی.