آن کودکان از سال 1970 مجبور بودند یک سال بیشتر در مدرسه بمانند. چند دهه بعد، نتایج چشمگیر است. : ScienceAlert

تحقیقات زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد سطح تحصیلات بالاتر با خطر کمتر ابتلا به بیماری آلزایمر مرتبط است و ماندن طولانی‌تر در مدرسه نیز با مزایای سلامتی و طول عمر مرتبط است.

اما از آنجایی که تقریباً تمام شواهد برای این موضوع از مطالعات مشاهده‌ای به دست می‌آیند، دشوار است به طور قطع بدانیم که آیا تحصیلات باعث تأثیرات مثبتی بر سلامتی می‌شود که می‌بینیم یا اینکه آیا توضیحات دیگری باعث تغییرات می‌شوند – مانند ژنتیک، شرایط کودکی، یا عوامل اجتماعی-اقتصادی.

سیلویا بارسلوس، اقتصاددان سلامت از دانشگاه ویسکانسین-مدیسون توضیح می‌دهد: «ما مدت‌هاست که می‌دانستیم افرادی که دارای تحصیلات عالی هستند کمتر به زوال عقل مبتلا می‌شوند، اما دشوار است که بدانیم آیا خود آموزش مسئول است یا خیر.

اما اکنون، به لطف اصلاحات قانونی برجسته در بریتانیا در دهه 1970، محققان آنچه را که به گفته آنها اولین شواهد در نوع خود است برای نشان دادن ارتباط علی بین تحصیلات و کاهش بروز زوال عقل شناسایی کرده اند.

در مطالعه جدیدی که در PNASبارسلوس و سایر محققان اثرات بلندمدت افزایش سن ترک تحصیل در سال 1972 (ROSLA) را بررسی کردند که حداقل سنی را که دانش آموزان می توانند در انگلستان، اسکاتلند و ولز ترک تحصیل کنند را از 15 به 16 افزایش داد.

محققان در مقاله خود توضیح دادند: «اصلاحات فقط دانش آموزانی را که پس از 1 سپتامبر 1957 متولد شده بودند تحت تأثیر قرار داد و باعث ایجاد گسست بین تحصیلات و تاریخ تولد شد.

این تاریخ قطعی سخت شرایطی را برای یک «آزمایش طبیعی» ایجاد کرد و به محققان این امکان را داد که سلامت بعدی دانش‌آموزانی را که مجبور بودند تا ۱۶ سالگی در مدرسه بمانند (دانش‌آموزان «درمان‌شده» که اکنون در اواخر دهه شصت خود هستند) با همسالان خود از قبل از اعمال تغییر مقایسه کنند که می‌توانستند در ۱۵ سالگی مدرسه را ترک کنند (گروه «کنترل»).

محققان توضیح می‌دهند: «این تنظیمات فرصتی منحصر به فرد برای بررسی اثرات علی آموزش بر بروز بیماری آلزایمر و زوال عقل‌های مرتبط با آن (ADRD) فراهم کرد.

“اگر، همانطور که فرض می شود، یک رابطه علی بین تحصیلات و ADRD وجود داشته باشد، می توان انتظار داشت که بین ADRD و تاریخ تولد 1 سپتامبر 1957 یک گسست متناظر مشاهده شود.”

“از آنجایی که افرادی که درست قبل و بعد از آن تاریخ متولد شده اند، در صورت عدم وجود این سیاست، بروز مشابهی از ADRD داشته اند، هر گونه ناپیوستگی مشاهده شده را می توان به تفاوت در تحصیلات ناشی از این سیاست نسبت داد.”

در مطالعه دیگری که در اوایل سال جاری منتشر شد، محققان به نوع مشابهی از “آزمایش” تاریخی اشاره کردند که اثرات سهمیه بندی سخت قند بر نوزادان در بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم را بررسی می کرد.

در این مطالعه، دانشمندان از داده‌های مطالعه عظیم Biobank در بریتانیا استفاده کردند تا ببینند سلامت کودکان جنگ جهانی دوم چگونه در بزرگسالی رشد می‌کند و چگونه سلامت آنها با کودکان مدرنی که محدودیت قند را تجربه نمی‌کنند، متفاوت است.

در تحقیقات خود، تیم Barcellos همچنین اطلاعات خود را از داده‌های Biobank بریتانیا استخراج کردند و به نظر می‌رسید که فرضیه خود را در مورد تحصیلات و زوال عقل تأیید کنند.

محققان نوشتند: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که آموزش تأثیر علی منفی بر بروز ADRD دارد.

کاهش شدیدی در بروز تجمعی ADRD در بین متولدین پس از 1 سپتامبر 1957 وجود داشته است.

با توجه به محاسبات محققان، اثرات ماندن در مدرسه یک سال بیشتر، بروز تجمعی ADRD در گروه را تقریباً 0.88 درصد کاهش داد – اثری که تیم اذعان داشت با توجه به اینکه شیوع ADRD در نمونه به طور کلی کمتر از 1 درصد بود، بسیار بزرگ بود.

این تیم حدس می‌زند که نتیجه غیرعادی ممکن است به دلیل عوامل آماری باشد، اما در حالی که آنها می‌گویند نمی‌توانند تخمین کاملاً دقیقی از میزان کاهش موارد زوال عقل ارائه دهند، می‌گویند شواهد از یک اثر علی حمایت می‌کنند.

آنها نوشتند: «اگرچه نمونه ما بزرگ است، ADRD در این گروه‌های نسبتاً جوان یک نتیجه نادر باقی می‌ماند و طرح‌های رگرسیون برش به نمونه‌های بسیار بزرگ برای دستیابی به برآوردهای دقیق نیاز دارند.

ما می‌توانیم به‌طور قابل اعتمادی جهت اثر علّی آموزش را تخمین بزنیم، اما نه میزان دقیق آن را».

محققان علاوه بر اندازه‌گیری میزان کاهش بروز زوال عقل در کودکان متولد شده پس از 1 سپتامبر 1957، DNA شرکت‌کنندگان در مطالعه را نیز بررسی کردند و آنها را بر اساس تغییرات ژنتیکی خاص، از جمله ژن خطر آلزایمر APOE4، به گروه‌های پرخطر یا کم خطر برای ADRD طبقه‌بندی کردند.

برای کودکانی که قبل از تغییر سن ترک مدرسه متولد شده‌اند، آن‌هایی که در معرض خطر ژنتیکی بالا هستند، به‌طور قابل‌توجهی بروز ADRD بالاتری داشتند، اما در میان آن‌هایی که بعد از تغییر به دنیا آمدند، یک سال تحصیلی اضافی با کاهش قابل‌توجهی در بروز زوال عقل در گروه پرخطر همراه بود.

لئاندرو کاروالیو، یکی از نویسندگان این مطالعه، اقتصاددان سلامت در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی گفت: «برای افرادی که می‌دانند خطر ژنتیکی بالاتری برای زوال عقل دارند، این یک یافته دلگرم‌کننده است.

ژن ها به شکل گیری خطر بیماری کمک می کنند، اما لزوماً نتیجه را تعیین نمی کنند.

اگرچه ما نمی‌توانیم به طور قطع بدانیم که آن سال تحصیلی اضافی که مزایای سلامتی را به همراه داشت، چه بود، محققان پیشنهاد می‌کنند که ممکن است به دلیل مزایای اجتماعی-اقتصادی ناشی از آموزش اضافی باشد که ممکن است مدارک تحصیلی، درآمد و وضعیت شغلی آنها را افزایش داده باشد.

این مزایا که بیش از نیم قرن انباشته شده اند، ممکن است به میزان قابل توجهی افزایش یافته باشند و حتی در برخی از افراد در معرض خطر از تخریب عصبی محافظت کنند.

مطالب مرتبط: دانشمندان دریافتند امضای خون با 23 درصد کاهش خطر مرگ مرتبط است

هنوز چیزهای زیادی وجود دارد که ما به طور کامل درک نمی کنیم، و شایان ذکر است که اکتشافات در اینجا از شرایط منحصر به فرد تاریخی ناشی می شوند.

اما اگر یک بار اتفاق بیفتد، شاید دوباره تکرار شود.

کاروالیو می‌گوید: «نتایج ما نشان می‌دهد که تجربیات و شرایطی که می‌توانند در طول زندگی تغییر کنند، می‌توانند روی اینکه آیا استعداد ارثی در نهایت به بیماری تبدیل می‌شود، تأثیر بگذارند.

درک اینکه کدام مداخلات ممکن است این اثرات محافظتی را ایجاد کند، یک جهت مهم برای تحقیقات آینده است.

یافته ها در گزارش شده است PNAS.