اگر یک دوست خیالی داشتید که در کنار شما راه می رفت و در بازی های دوران کودکی شما شرکت می کرد، ممکن است وقتی بزرگ شدید او را رها کرده باشید.
دانشمندان قبلاً پیوندی بین این تجربه کودکی و احساسی که برخی از بزرگسالان دارند که شخصی در نزدیکی آنهاست، حتی زمانی که تنها هستند، یافته اند.
این سؤال فراتر از این است که چگونه ما یک همراه را در خواب می بینیم: چگونه احساس می کنیم که آنها فضای ما را به اشتراک می گذارند؟
برای بررسی، محققان به خاطرات دوران کودکی بزرگسالان روی آوردند. آنها از افرادی که دوستان خیالی را به خاطر داشتند، در مورد تجربیاتشان با هم پرسیدند، از جمله اینکه این همراهان در کجا ایستاده بودند.
این جزئیات می‌تواند به توضیح اینکه چگونه یک شخصیت خیالی مکان درک شده در کنار ما را به دست می‌آورد و اینکه آیا آگاهی ما از بدن خودمان نقشی دارد یا خیر کمک کند.
این تیم پاسخ‌های 185 بزرگسالی را که از طریق دانشگاه اقتصاد ازمیر در ترکیه استخدام شده بودند و هیچ تشخیص روانپزشکی یا عصبی گزارش نکردند، تجزیه و تحلیل کرد. از این تعداد، 45 نفر داشتن یک همراه خیالی را به یاد دارند.
هر کدام یک پرسشنامه را تکمیل کردند که ارزیابی می کرد چند بار حضور دیگری را بدون شواهد حسی واضح در طول ماه قبل احساس می کردند. کسانی که دوستان خیالی را به خاطر می‌آوردند، در مقیاسی بین 15 تا 75، میانگین امتیاز 25.51 را در مقایسه با 20.07 در گروه دیگر کسب کردند.
نمرات بالاتر نشان دهنده گزارش های بیشتر از این تجربیات است. این تفاوت نشان می‌دهد که بزرگسالانی که همراهان خیالی را به خاطر می‌آورند، بیشتر در این دوره احساس حضور می‌کنند.
خاطرات دوران کودکی نیز یک الگوی فضایی را آشکار می کند. اصحاب اغلب در جلو یا در کنار جنازه فراخوانی می شدند. از 114 تخمین فاصله برای جهت هایی که ماهواره ها در آن ظاهر شدند، 76 مورد آنها را در 70 سانتی متر (حدود 28 اینچ) قرار دادند.
این حدود دو سوم از این تخمین ها را در محدوده انتخاب شده مطالعه برای فضای بلافاصله اطراف بدن قرار می دهد. محققان به این فضای فردی می گویند: ناحیه مستقیمی که هنگام رسیدن، حرکت و تعامل با دیگران از آن استفاده می کنیم.
محققان پیشنهاد می‌کنند که همراهان خیالی ممکن است با شیوه‌ای که مغز بدن و محیط اطرافش را نشان می‌دهد مرتبط باشد و به شریک اجتماعی خیالی جایی در آن فضا بدهد.
آزمایش‌های قبلی با روبات‌های تحت پوشش ScienceAlert سرنخی از چگونگی کمک سیگنال‌های بدن به حس کردن فردی در نزدیکی را ارائه می‌دهد.
در این آزمایش ها، شرکت کنندگان در حالی که یک روبات پشت آنها را لمس می کرد، بازوهای خود را حرکت می دادند. هنگامی که محققان یک تاخیر کوتاه بین حرکت و لمس را معرفی کردند، برخی از شرکت کنندگان فرد دیگری را پشت سر خود احساس کردند.
توضیح پیشنهادی این بود که سیگنال‌های متناقض باعث می‌شوند مغز احساسات ناشی از اعمال خود شرکت‌کننده را به شخص دیگری نسبت دهد.
مطالعه جدید نشان می دهد که همراهان خیالی دوران کودکی و حضور درک شده بزرگسالان ممکن است با نحوه تجربه ما از بدن و محیط اطرافمان مرتبط باشد. با این حال، تفاوت جالبی در جایی که به نظر می رسد این تجربیات اتفاق می افتد وجود دارد.
در حالی که همراهان خیالی معمولاً در جلو یا در کنار بدن فراخوانی می شوند، تحقیقات قبلی معمولاً حضور حس شده یک فرد بالغ را پشت یا در کنار آن قرار می دهد.
یکی از احتمالاتی که محققان مطرح می کنند این است که دوستان خیالی فضای مناسب برای گفتگو و بازی رو در رو را اشغال می کنند. حضور پشت سر ما ممکن است شامل احساسات بدنی مبهم باشد که ما نمی توانیم فوراً با چشمان خود منبع آنها را تأیید کنیم. این توضیحات فرضیه هستند; مطالعه مستقیماً آنها را آزمایش نکرد.
یافته ها همچنین به خاطرات بزرگسالان بستگی دارد. از آنجایی که محققان کودکان را در حین رشد دنبال نکردند، نمی‌توانستند تشخیص دهند که همراهان خیالی باعث تجربه‌های بعدی حضور می‌شوند. اکثر شرکت کنندگان زن بودند، همه از یک دانشگاه استخدام شدند، و نتیجه فضایی به انتخاب تحلیلی بستگی داشت.
شرکت‌کنندگان می‌دانستند که این مطالعه شامل همراهان خیالی است که ممکن است این ارتباط را متورم کرده باشد. نویسندگان هشدار می دهند که اگر مطالعه بدون افشای موضوع در هنگام استخدام تکرار شود، ممکن است اثر ضعیف تر باشد.
نتایج هیچ شواهدی از وجود ارواح نشان نمی دهد. اما آنها راهی برای کشف اینکه چگونه مغز ما به ما احساس می‌کند که فضایی را با کسی به اشتراک می‌گذاریم، ارائه می‌دهند.
ردیابی کودکان در طول زمان می‌تواند نشان دهد که آیا روند دوستی خیالی تا بزرگسالی ادامه می‌یابد و چگونه این احساس با رشد ما تغییر می‌کند.
این مطالعه در منتشر شد شعور و شناخت.
این مقاله توسط ربکا دایر تصحیح و توسط ربکا دایر ویرایش شده است. در حالی که ما به روند خود افتخار می کنیم، اما فقط انسان هستیم. اگر خطایی را مشاهده کردید، لطفاً به ما اطلاع دهید.
