مقالات

به نظر می رسد اندازه مغز سرپایان به طرز عجیبی با زیستگاه آنها مرتبط است: ScienceAlert


زیست‌شناسان مدت‌ها بر این باور بوده‌اند که داشتن مغزی بزرگ نسبت به بدن شما ممکن است با بخشی از یک گونه اجتماعی خاص همراه باشد.

این فرضیه مغز اجتماعی نامیده می شود، و به خوبی برای شاخه خاصی از درخت خانواده حیوانات: شاخه ما، صدق می کند.

ما این شاخه را با تعدادی دیگر از حیوانات اجتماعی به اشتراک می‌گذاریم: حیوانات گله‌ای صوفی مانند گوسفند و بز. دسته ای از گوشتخواران، مانند گرگ و شیر؛ نهنگ ها دلفین ها؛ خفاش ها پستانداران؛ و شاید پرندگان نیز

همه این حیوانات تمایل دارند از رابطه ای که در فرضیه مغز اجتماعی توضیح داده شده است پیروی کنند: حلقه های اجتماعی بزرگتر با مغزهای بزرگتر، به ویژه قشر نئوکورتکس پستانداران مرتبط است.

اما چندین نوع حیوان دیگر، بسیار متفاوت، روی شاخه‌های بسیار متفاوت درخت، به دلیل اندازه مغز و پیچیدگی رفتاری خود نیز شناخته می‌شوند: سرپایان.

https://www.youtube.com/watch?v=st8-EY71K84 frameborder=”0″ allow=”accelerometer; راه اندازی خودکار؛ کلیپ بورد-ضبط; رسانه رمزگذاری شده؛ ژیروسکوپ; عکس در تصویر; اشتراک گذاری وب” referrerpolicy=”strict-origin-when-cross-origin” allowfullscreen>

اینها شامل ماهی مرکب، اختاپوس و ده ماهی هستند که هیچ کدام به خصوص به دلیل مهارت های اجتماعی خود شناخته شده نیستند.

در واقع، بسیاری از سفالوپودها به طور فعال با سایر اعضای گروه خود دشمنی می کنند و تنها تعداد کمی (عمدتاً ماهی مرکب) شناخته شده است که اصلاً در گروه های بزرگتر جمع می شوند. حتی در آن زمان، گاهی اوقات کمی حمام خون است.

سفالوپودها نیز اندکی پس از تخم گذاری می میرند، به این معنی که آنها حتی انواع رفتارهای والدین را که زیربنای اساسی ترین ساختارهای اجتماعی است، ندارند.

پس چرا مغزشان اینقدر بزرگ است؟

نویسندگان یک مطالعه جدید منتشر شده در آی ساینس نشان می دهد که سفالوپودها ممکن است شواهدی باشند که عامل اصلی اندازه مغز چیز دیگری است.

آنها به فرضیه مغز فرهنگی اشاره می کنند که اولین بار در مقاله ای در سال 2018 توسط روانشناس اقتصادی مایکل موتوکریشنا و همکارانش معرفی شد.

موتوکریشنا که در دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی لندن مستقر است، محقق اصلی این مطالعه جدید نیز هست.

اندازه مغز سرپایان به طرز عجیبی با زیستگاه آنها مرتبط است
ساقه‌ماهی‌های غول‌پیکری که برای تولید مثل در خلیج اسپنسر استرالیا جمع می‌شوند، تنها سرپایانی هستند که برای سازماندهی اجتماعات بزرگ شناخته شده‌اند. در اینجا یک مرد با دیگری مبارزه می کند. (وحشی/لحظه/گتی ایماژ)

در مطالعه جدید، محققان اشاره می‌کنند که فرضیه مغز اجتماعی تنها با همبستگی پشتیبانی می‌شود، که لزوماً مکانیسم‌های پشت آن را توضیح نمی‌دهد.

کیران باساوا، نویسنده اول و انسان شناس و تیمش در مقاله جدید می نویسند: “همبستگی ها عوامل احتمالی در تکامل مغز را نشان می دهند، اما به خودی خود نمی توانند به ما بگویند که چگونه و چرا مغز تکامل یافته است، و نه علت را از معلول در میان بسیاری از متغیرهای مخدوش کننده جدا می کند.”

به عبارت دیگر، محدودیت هایی برای آنچه که فرضیه مغز اجتماعی می تواند به ما بگوید وجود دارد.

موتوکریشنا می‌گوید: «برای دهه‌ها، داستان اصلی اینکه چرا مغزها بزرگ می‌شوند، داستانی اجتماعی بوده است، جایی که مغزهای بزرگ‌تر برای مدیریت گروه‌های بزرگ‌تر و پیچیده‌تر تکامل می‌یابند.

سرپایان نشان می‌دهند که مسیر دیگری برای رسیدن به مغزهای بزرگ‌تر وجود دارد. آن‌ها اغلب منفرد، کوتاه‌مدت، گاهی حتی آدم‌خوار هستند، اما هنوز هم مغز بزرگ و رفتار هوشمندانه‌ای دارند.

فرضیه مغز فرهنگی حاکی از آن است که “مغزها به دلیل توانایی آنها در ذخیره و مدیریت اطلاعات به دست آمده از طریق یادگیری اجتماعی یا اجتماعی انتخاب می شوند.”

به عبارت دیگر، گروه های اجتماعی بزرگ ممکن است در واقع یکی از فشارهایی باشند که به نفع مغزهای بزرگتر در تکامل حیوانات است.

اما نباید تنها باشد.

“دگم علمی همیشه باید مورد سوال قرار گیرد.” – روانشناس اختاپوس جنیفر ماتر

در مقاله جدید، محققان دریافتند که زیستگاه، نه اجتماعی بودن، به احتمال زیاد فشار انتخابی کلیدی برای مغزهای بزرگتری است که در سرپایان می بینیم.

آنها داده های مقایسه ای در مورد اندازه مغز 79 گونه سرپایان، همراه با جزئیات اکولوژی، رفتار و اجتماعی بودن آنها جمع آوری کردند.

آنهایی که در کف دریا و در زیستگاه های کم عمق زندگی می کنند، مغز بزرگ تری دارند.

در خبرنامه رایگان بررسی شده و واقعی ScienceAlert مشترک شوید

نتایج نشان می‌دهد که عوامل محیطی فشار انتخابی اصلی برای مغزهای بزرگ‌تر هستند، در محیط‌هایی که حیوانات به غذای فراوان دسترسی دارند و با مناظر نسبتاً پیچیده‌تری مواجه می‌شوند.

هرکسی که اختاپوس پایین و کم عمق را در حال عمل دیده باشد، می داند که این تئوری به خوبی آنها را توصیف می کند.

بدن نرم تنان آنها که از ساختار پوسته بیرونی رها شده است، می تواند انواع بی نهایت شکل (و درجات هماهنگی پاها) را برای بهره برداری از آنچه در اطرافشان است به خود بگیرد.

آنها می توانند انواع مختلفی از طعمه ها را شکار کنند، در شکاف های مختلف جای بگیرند، از ابزارهای مختلف استفاده کنند. آنها بیشتر عمر خود را تنها با پرواز می گذرانند – اگرچه گاهی اوقات با حیوانات دیگر در مجاورت خود ارتباط برقرار می کنند.

و آنها مغزهای واقعا بزرگی نسبت به اندازه بدن خود دارند.

در همین حال، سفالوپودهایی که رفتار اجتماعی از خود نشان می دهند – ماهی مرکب، ماهی مرکب دم و ماهی مرکب – لزوماً هر چه اجتماعی تر بودند، مغز بزرگتری نداشتند. این نشان می دهد که فرضیه مغز اجتماعی در اینجا کاربرد ندارد.

جنیفر ماتر، روانشناس اختاپوس از دانشگاه لثبریج، که رهبری این مطالعه را بر عهده داشت، گفت: «این باید به ما یادآوری کند که اصول علمی همیشه باید مورد سؤال قرار گیرد و این یک بار دیگر نشان می دهد که سفالوپودها مسیرهای تکاملی قابل پیش بینی را دنبال نمی کنند.

البته این تحقیق همچنان در نهایت بر همبستگی تکیه دارد. اما این نشان می دهد که اندازه مغز بیشتر از سطح اجتماعی بودن یک گونه است.

مرتبط: به گفته محققان، مغز ماهی مرکب تقریباً به اندازه مغز سگ پیچیده است

موتوکریشنا می‌گوید: «تحقیقات ما با یک مدل ریاضی که سال‌ها پیش برای توضیح تکامل مغز انسان ساخته‌ایم آغاز شد، که مسیر دوم را برای مغزهای بزرگ پیش‌بینی می‌کرد.

“حیوانات انفرادی می توانند مغزهای بزرگی داشته باشند اگر محیط آنها به اندازه کافی غنی و پیچیده باشد تا به یادگیری پاداش دهد. اختاپوس ها، ماهی مرکب و ده ماهی به ما اجازه می دهند این پیش بینی و تناسب داده ها را آزمایش کنیم. معلوم شد که بیش از یک مسیر برای توسعه هوش وجود دارد.”

این مطالعه در منتشر شد آی ساینس.

این مقاله توسط کارلی کازلا تصحیح و توسط پیتر داکریل ویرایش شده است. در حالی که ما به روند خود افتخار می کنیم، ما فقط انسان هستیم. اگر خطایی را مشاهده کردید، لطفاً به ما اطلاع دهید.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا