فسیل های جدید تایید می کنند که اجداد انسان 200000 سال زودتر از حد انتظار ظاهر شده است: ScienceAlert

فسیل ها نشان می دهد که ما هومو ارکتوس اجداد اولین انسان‌هایی بودند که نشانه‌هایی از انطباق با زندگی در خشکی، با پاهای بلندتر و دست‌های کوتاه‌تر را نشان دادند (این نام به معنای “مرد راست قامت” ترجمه می‌شود).

به همین دلیل است که برای انسان شناسان مهم است که بتوانند تاریخ گونه را به درستی تعیین کنند – و یک تجزیه و تحلیل فسیلی جدید توسط یک تیم بین المللی از محققان، منتشر شده در Annals of Human Biology، ظهور این انسان های اولیه را حدود 200000 سال به تاخیر می اندازد.

تصور کنید باستان شناسانی از آینده دور اولین آیفون را از زیر خاک بیرون بیاورند و متوجه شوند که آنطور که قبلاً تصور می شد در سال 2007 اختراع نشد، بلکه در زمان نئاندرتال ها و ماموت های پشمالو ظاهر شد. این همان مقیاس زمانی است که ما در مورد آن صحبت می کنیم.

این کشف از معدن اصلی دریمولن در نزدیکی ژوهانسبورگ در آفریقای جنوبی، مکانی بسیار مهم برای انسان های اولیه به نام “گهواره بشریت” به دست آمده است. علاوه بر این، این مطالعه شامل اکتشافات دیگری از یک خویشاوند دورتر انسان باستانی است.

این مقاله یک فسیل بالغ جدید را منتشر می کند که به آن نسبت داده شده است هومو ارکتوسجسی مارتین باستان شناس از دانشگاه لاتروب در استرالیا می گوید، DNH 127، تأیید بیشتری می کند که این گونه برای اولین بار در جنوب آفریقا 2 میلیون سال پیش ظاهر شد.

جدول زمانی اصلاح شده کاملاً جدید نیست، زیرا یک قطعه جمجمه با برچسب DNH 134 قبلاً به همان دوره مربوط شده است.

با این حال، DNH 134 متعلق به یک کودک خردسال است که مقایسه با بزرگسالان را دشوار می کند.

در این مطالعه جدید، در مجموع 18 فسیل با ویژگی‌های فیزیکی استخوان‌ها برای شناسایی هر گونه و تکنیک‌های زمین‌شناسی، از جمله تاریخ‌گذاری رادیواکتیو، برای تعیین سن فسیل‌ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

جدا از تک فسیلی DNH 127 برای H. erectusاین تیم همچنین 14 فسیل را به یک انسان دیگر مرتبط کرد. Paranthropus robustus. این خویشاوند باستانی از ما دورتر است H. erectus روی شجره خانواده و دارای آرواره های سنگین و دندان های بزرگ برای پردازش مواد غذایی سخت و رشته ای بود.

همزمان با H. erectus رشد مغزهای بزرگتر و دندانهای کوچکتر، دندانهای P. robustus آنها بزرگتر شدند و ماهیچه های جونده آنها قوی تر شد (با اشکال فک نشان داده شده است).

پس از همه، این خواهد بود H. erectus دودمانی که زنده ماند.

مارتین می‌گوید: «این دو گونه انسانی چشم‌انداز یکسانی دارند و در غار دریمولن نگهداری می‌شوند.

«تا زمانی که این را بدانیم هومو ارکتوس و خط منتهی به ما نهایتاً خطی موفق بود، 2 میلیون سال پیش P. robustus بیش از تعداد هومو ارکتوس در دریمولن با بیش از 10 به یک.”

را P. robustus یافته ها از این ایده حمایت می کند که گونه ها در طول زمان تکامل یافته اند. فسیل های دیگری از همان گونه که در جاهای دیگر یافت شده اند حاکی از انسان های بزرگتر و قوی تر هستند که نشانه ای از تغییر گونه است.

به طور کلی، جدید P. robustus فسیل‌ها برخی از ویژگی‌های ساختار فک را نشان می‌دهند که قبلاً دیده نشده‌اند و مناطق مختلفی از تنوع را نشان می‌دهند.

مارتین می‌گوید: «تعداد زیادی از فسیل‌های دریمولن، که برخی از آنها در این مقاله منتشر شده‌اند، بینش بی‌سابقه‌ای را در مورد تغییرات ریز تکاملی که اجداد انسان را شکل داده‌اند، می‌دهد.

ما قبلاً می‌دانستیم که اصل و نسب انسان باستان پیچیده بوده و گونه‌های متعددی در مکان‌های مختلف با هم تداخل دارند تا اینکه یکی از دیگری را دنبال کنند. این مطالعه اخیر به دو گونه در منطقه دریمولن شفافیت می بخشد.

شایان ذکر است که فسیل‌های موجود در اینجا قطعات نسبتاً کوچکی هستند و تحقیقات بیشتری برای تأیید وجود آن مورد نیاز است. H. erectus و P. robustus در زمان بسیار دور خبر خوب این است که فسیل های زیادی برای کاوش در این سایت وجود دارد و احتمالاً تعداد بیشتری از آن ها کشف خواهد شد.

ممکن است در اینجا چیزهای بیشتری برای درک دلیل وجود داشته باشد P. robustus خط تکامل در نهایت از بین رفت و در نهایت، H. erectus احتمالاً باعث پیدایش انسان مدرن شده است.

«در آن دوره، مال ما بود [H. erectus] اجدادی که به نظر شانس بیرونی برای بقا بودند.

این مطالعه در منتشر شد Annals of Human Biology.