تأملاتی در مورد آغاز آزمایشگاه متابولیت ها

نیتیا کوتی، استادیار دانشگاه جهانی صلح MIT، پونا است. در این ششمین مقاله از سری Journey Of Young Investigator (JOYI) 2024، او سفر تحصیلی منحصربه‌فرد خود را به اشتراک می‌گذارد و چالش‌ها و پیروزی‌های راه‌اندازی یک آزمایشگاه تحقیقاتی را از ابتدا و در عین حال تعادل بین مسئولیت‌های شخصی و حرفه‌ای را برجسته می‌کند.

در سال‌های اخیر، کسب موقعیت آکادمیک در موسسات عالی هند به طور فزاینده‌ای به تجربه فوق دکترا نیاز دارد. بسیاری از همکارانی که از خارج از کشور باز می گردند، چندین دوره پسا داک را انجام می دهند، سپس برای کمک هزینه های مختلف برای ورود مجدد درخواست می کنند و در نهایت یک موقعیت دائمی و مستقل را به دست می آورند. اما داستان من مسیر دیگری را در پیش گرفت.

اسکان در محوطه دانشگاه و انتقال به پونا

سفر من در دانشگاه با یک دوره کارآموزی در دانشگاه شاردا در طول سال آخر دکترای من در موسسه فناوری هند خاراگپور در سال 2019 آغاز شد. فرآیند انتخاب نامزدهای فهرست نهایی شامل مصاحبه ای بود که در مورد تحقیق، آینده و انگیزه من برای تدریس بحث می کرد. من پایان نامه دکترای خود را در سال 2020 در بحبوحه همه گیر شدن در حالی که منتظر بچه بودم منتشر کردم. بعد از آن یک مرخصی 9 ماهه زایمان گرفتم که در طی آن از نداشتن شغل و در خانه ماندن نیز ناامید شدم. در اوایل سال 2021، به عنوان استادیار در دانشکده علوم کشاورزی به دانشگاه شاردا، نویدا (جایی که در آنجا پست شدم) پیوستم. اما به دلیل انسداد جزئی نتوانستم در این دوره یک ساله دستاوردهای زیادی داشته باشم. در این مدت از پایان نامه دکتری خود نیز دفاع کردم و به زودی مدرک علمی خود را دریافت کردم.

این زمانی بود که من به دنبال موقعیت های نزدیک به خانه در بمبئی بودم. من اخیراً پیشنهادی برای سمت استادیار در دانشگاه صلح جهانی دکتر ویشوانات کاراد MIT (MIT WPU) در پونا دریافت کردم. در آن زمان، دانشکده زیست شناسی (در حال حاضر گروه علوم و فناوری زیستی) یک گروه جدید با برنامه های کارشناسی ارشد و دکترا در بیوتکنولوژی بود، اما تقریباً هیچ آزمایشگاهی نداشت. در خانه، صبح های اولیه من به تهیه اسلاید، دوشیدن شیر برای نوزادم و کمک به والدینم در آشپزخانه می گذرد. مدیریت همه این وظایف در حالی که وقت خود را به جاه‌طلبی‌های پژوهشی‌ام اختصاص می‌دادم، حتی با حمایت فراوان خانواده نزدیکم، دشوار بود.

تامین اولین کمک هزینه و راه اندازی آزمایشگاه

در گروه علوم زیستی و فناوری، ما همه چیز را از صفر شروع کردیم. ما زیرساخت های محدودی داشتیم و کشور به تازگی از قرنطینه COVID-19 خارج می شد. در سطح شخصی، حمایت زیادی از سوی همکارانم و رئیس بخش دریافت کردم. در این دوره، فرآیندهای تدارکات و مدیریت آزمایشگاه را نیز یاد گرفتم و این مسئولیت ها را در سطح دپارتمان انجام دادم. گام‌های بعدی من در شروع تحقیق این بود که تعیین کنم چگونه و با چه چیزی شروع کنم.

از آنجایی که تحقیقات دکترای من بر کشف مسیرهای بیوسنتز فرار در فلور با استفاده از تجزیه و تحلیل متابولومیک و transcriptomic گسترده، که به ابزارهای تحلیلی پیچیده و هزینه بالایی نیاز داشت، متمرکز بود، در آن زمان این یک گزینه نبود. در عوض، من تحقیقاتی را با دانشجویان در مورد یک پروژه کارشناسی ارشد در یک زمینه کاملاً جدید از شیمی سبز آغاز کردم، که زمانی با استاد راهنمای دکتری خود، آدین پونیا میترا، صحبت کرده بودم. هدف ما استخراج متابولیت های مخصوص گیاه با استفاده از حلال های یوتکتیک عمیق طبیعی از گل همیشه بهار و ضایعات گل رز بود. این مطالعه ارزان، امکان پذیر و شامل ارزیابی زباله بود.

با استفاده از داده‌های آزمایش‌های اولیه، پیشنهادی را به وزارت علوم و فناوری (DST)، هند، تحت طرح دانشمند و فن‌شناس جوان ارائه کردم. پس از پیش نمایش، برای ارائه در دهلی نو فراخوانده شدم و متعاقباً کمک هزینه دریافت کردم. این روند تقریباً یک سال طول کشید و وجوه حتی دیرتر و تقریباً 11 ماه بعد دریافت شد. در همین حال، گروه دوم من از دانشجویان کارشناسی ارشد، کار مقدماتی را به تحقیقات مهم تری پیش بردند که منجر به انتشار اولیه از آزمایشگاه شد. پس از گذشت تقریباً یک سال، اولین دانشجوی دکتری من به آزمایشگاه پیوست و قبلاً ثبت نام کرده است. من با اعضای هیأت علمی در داخل و خارج گروه همکاری داشتم که راه را برای پروژه های جالب در آزمایشگاه متابولیت ها هموار کرد.

دپارتمان علوم و فناوری بیولوژیک در MIT WPU نیز به ساختمانی تازه ساخته نقل مکان کرده است که اکنون تقریباً تمام امکانات اصلی و پیشرفته را زیر یک سقف قرار داده است. من همچنین دو پیشنهاد کمک مالی را با همکاری سایر موسسات ارائه کردم. این آزمایشگاه در حال حاضر دارای دو دانشجوی دکترا و یک همکار پروژه است که از طریق پروژه DST من تأمین مالی شده است. ما دانشجویان پروژه و کارآموزان پژوهشی را برای حداقل یک دوره یک تا شش ماهه می پذیریم.

در حال انعکاس از سفرم تا اینجای کار

طی سه سال گذشته، سفر من آسان نبوده است. در طول دوره دکتری خود در یک آزمایشگاه تثبیت شده و دارای بودجه آموزش دیدم، چالش‌های پژوهش پیشرو در دانشگاه را به طور کامل درک نکردم: تأمین بودجه، هدایت فرآیندهای وقت گیر تدارکات، مدیریت اسناد اداری گسترده، و مقابله با نارضایتی اولیه دانشجویان در مورد کمبود امکانات ایجاد روابط قوی و حفظ ارتباط باز با دانشجویان کارشناسی ارشد و دکترا به من کمک کرد تا شخصاً کار را انجام دهم، آزمایشگاه را به طور مؤثر اداره کنم و آزمایش های قابل اجرا را برنامه ریزی کنم.

یکی از با ارزش‌ترین درس‌هایی که آموخته‌ام، اهمیت صبر و باور به اینکه همه چیز در نهایت درست می‌شود است.

برداشتن گام های آهسته و پیوسته و برنامه ریزی برای تحقیقات جالب در ابتدا می تواند خوب باشد. همکاری کمک می کند، اما نباید از علایق فرد یا اهداف گروه کم کند. گاهی اوقات برای توسعه همکاری‌های مفید زمان زیادی طول می‌کشد، اغلب افراد نیز به دستورات سازمانی ملزم هستند و یادداشت‌های تفاهم (MOU) زمان می‌برد. وقتی دانشجویان کارشناسی ارشدم پس از کارآموزی یا کارآموزی با یک یادداشت تشکر به من مراجعه می کنند، بسیار خوشحال می شوم. من به آنها می گویم که مهم است بدانند به چه چیزی علاقه دارند، و اینکه همه مجبور نیستند دکترا را دنبال کنند یا در علوم زیستی تحقیق کنند.

گاهی اوقات کار را با خودم به خانه می برم. اخیراً کودک سه ساله من هنگام بازدید از پارک به انجام آزمایش هایی با شاخه ها و سنگ ها علاقه نشان داده است که همیشه لبخند بر لبانم می آورد. اگرچه من بلافاصله پس از دریافت دکترا در مقطع فوق دکتری شرکت نکردم، اما متوجه شدم که زندگی فقط در مورد تحقیق و جاه طلبی های شغلی نیست. من مشتاقانه منتظر فرصت هایی برای کسب تجربه تحقیقاتی بین المللی در سال های آینده هستم.

با تأمل در این سفر، می توانم بگویم که راه آسانی نبود. اما اگر به آکادمیک علاقه دارید، آن را دنبال کنید! در رویداد YIM 2024، من این امتیاز را داشتم که بشنوم مربیان الهام بخش مسیرهای خود را به اشتراک بگذارند.

از آن جلسه دو کلمه ساده در خاطرم ماند: را“صبر کن».