یک وضعیت بینایی نادر و ارثی وجود دارد که شامل نسخه‌های معیوب ژن CaBP4 است که باعث ضعف بینایی از دوران کودکی می‌شود. پروتئین تولید شده توسط این ژن برای ارسال سیگنال شیمیایی در شبکیه بسیار مهم است.
این نیز چیزی است که می تواند بر سگ ها تأثیر بگذارد – و در درمان توله سگ ها، محققان یک رویکرد درمانی را کشف کرده اند که نوید تغییر را می دهد.
در مطالعه ای که در پیشرفت در درمان مولکولیمحققان به رهبری تیمی از دانشگاه ایالتی میشیگان در ایالات متحده گزارش دادند که درمان ژن درمانی با تک دوز نه تنها پیشرفت نابینایی را متوقف می کند، بلکه اتصالات آسیب دیده را نیز از نظر فیزیکی ترمیم می کند.
این امر چشم‌انداز وسوسه‌انگیز درمان‌هایی را افزایش می‌دهد که می‌توانند سلول‌های عصبی را در پستانداران بازسازی کنند، چیزی که قبلاً بسیاری تصور می‌کردند غیرممکن است.
بیلی بکویث کوهن، چشم پزشک دامپزشکی از دانشگاه ایالتی میشیگان می گوید: «ما توانستیم سه تغییر ساختاری مستقل را نشان دهیم که از انعطاف پذیری در شبکیه چشم بالغ حمایت می کند.
“نه تنها اجزای جدید اضافه شده اند، بلکه ناهنجاری های موجود رفع شده اند.”
پس از شناسایی ژن CaBP4 به عنوان مسئول از دست دادن بینایی در گروهی از سگ های ویپت، محققان به شبکیه چشم حیوانات یک ویروس بی ضرر که حامل یک نسخه فعال از ژن بود تزریق کردند.
این درمان به طور قابل توجهی بینایی سگ ها را بهبود بخشید، به خصوص در نور کم – جایی که کمبود پروتئین CaBP4 بیشترین اهمیت را دارد.
علاوه بر این، نواحی تحت درمان شبکیه کمتر تخریب می‌شوند و لایه بیرونی پلکسی‌فرم (OPL) که اتصالات بصری مهمی را نگه می‌دارد، به طور قابل‌توجهی منبسط می‌شود، همانطور که نوارهای سیناپسی داخل سلول‌های حساس به نور چشم نیز منبسط می‌شوند.
رشد OPL و نوارهای سیناپسی زمانی که ژن CaBP4 نادرست عمل می کند کند می شود، که محققان آن را به اشتباهات در نقشه ساختمان تشبیه می کنند.
بکویث کوهن می‌گوید: اساساً می‌توان جهش‌های ژن شبکیه را به‌عنوان یک اشتباه تایپی در طرحی مورد بحث قرار داد که دستورالعمل‌ها را برای سیستم غیرقابل درک می‌کند و منجر به طراحی معیوب و متعاقب آن از دست دادن بینایی می‌شود. درمان ما اساساً دستورالعمل‌های جدیدی را برای یک بخش غلط املایی، مانند یک ویرایشگر ارائه می‌کند.»
این مطالعه نتیجه یک دهه تحقیق در مورد این بیماری های چشمی است، و در حالی که باید دید که آیا این رویکرد در انسان ها نیز موثر خواهد بود یا خیر، تیم مطمئن است که ترجمه خواهد شد.
محققان در مقاله منتشر شده خود نوشتند: “نتایج ما نشان می دهد که ژن درمانی نه تنها قادر به بازیابی عملکرد شبکیه است، بلکه می تواند یک آرایش آناتومیک تقریباً طبیعی در OPL شبکیه ایجاد کند.”
این بازیابی شامل گسترش لایه ای است که به طور معمول در طول رشد شبکیه تشکیل نشده است، همراه با بلوغ ویژگی های سیناپسی مانند طویل شدن نوار، حفظ طرح پایدار شبکه عصبی شبکیه تا بزرگسالی.
اگرچه شرایط ژن CaBP4 هم در انسان و هم در سگ نادر است، محققان پیشنهاد می‌کنند که یافته‌های اینجا می‌تواند به روش‌های دیگری برای ترمیم شبکه‌های عصبی آسیب‌دیده و درمان طیف وسیع‌تری از شرایط منجر شود.
حتی پس از تاخیر قابل توجه رشد چشم و آسیب متعاقب آن به اتصالات سلول های عصبی، شواهدی از سیم کشی مجدد سلول های عصبی وجود داشت. این مزایا نیز با دوره‌های پیگیری تا سه سال در این مطالعه ادامه یافت.
اکنون می دانیم که اتصالات عصبی جدید می تواند در شبکیه ایجاد شود. راه های بیشتری برای تحقیقات مرتبط وجود دارد، از جمله نقش سیگنال دهی کلسیم (که توسط CaBP4 مدیریت می شود) در هدایت ارتباطات سلولی در چشم.
ما در سال‌های اخیر گام‌های تشویق‌کننده‌ای را در درمان‌های ترمیم بینایی، از جمله فعال کردن سلول‌های غیرفعال در چشم و محافظت از گیرنده‌های نوری دیده‌ایم، و این یکی دیگر از مواردی است که باید به این فهرست اضافه شود.
محققان نوشتند: «یافته‌های ما بازیابی عملکرد بینایی در سگ‌های مبتلا به اختلال شدید الکتروفیزیولوژیکی و سیناپسی را نشان می‌دهد.
ما متوجه شدیم که OPL شبکیه دارای خاصیت شکل پذیری عمیقی است و نوارهای سیناپسی می توانند پس از درمان تقویت ژن تا بزرگسالی بالغ و دراز شوند.
این مطالعه در منتشر شد پیشرفت در درمان مولکولی.
این مقاله توسط فیونا مک دونالد تصحیح و توسط فیونا مک دونالد ویرایش شده است. در حالی که ما به روند خود افتخار می کنیم، ما فقط انسان هستیم. اگر خطایی را مشاهده کردید، لطفاً به ما اطلاع دهید.
