افزایش سن ممکن است آنقدر که فکر می کنید بر سطح تستوسترون شما تأثیر نگذارد.
از حدود 35 سالگی، مطالعات نشان می دهد که سطح گردشی این هورمون جنسی در مردان به طور کلی شروع به کاهش می کند.
اما این فقط بسیار تدریجی است.
یک عامل نادیده گرفته دیگر وجود دارد که ممکن است تأثیر بیشتری داشته باشد: جایی که چربی بدن ذخیره می شود.
بر اساس یک تحلیل جدید منتشر شده در مجله انجمن غدد درون ریزچربی احشایی یا چربی عمیق شکمی ممکن است عامل متابولیک دقیق تری برای سرکوب تستوسترون باشد.
این نوع خاص از بافت چربی می‌تواند اندام‌های حیاتی مانند کبد، معده و روده‌ها را احاطه کند و گیرنده‌های زیادی برای تستوسترون دارد که آن را به ویژه به این هورمون در گردش حساس می‌کند.
در بررسی داده‌های سلامتی نزدیک به 5000 مرد آمریکایی، بین 20 تا 59 سال، وجود چربی احشایی به شدت با سرکوب تستوسترون مرتبط بود.
در واقع، در این گروه سنی به نظر می رسد که غلظت تستوسترون را به طور قابل توجهی بیشتر از پیری زمانی تحت تاثیر قرار می دهد.
پس از محاسبه توزیع چربی، سن فقط ارتباط متوسطی را در محدوده سنی مورد مطالعه نشان داد.
دو نویسنده این بررسی، فیزیولوژیست های پژوهشی کارل فریدل و آدام پاتر از موسسه تحقیقات پزشکی محیطی ارتش ایالات متحده، به این نتیجه رسیدند که چربی های عمیق شکمی باید “همبستگی اولیه چاقی با تستوسترون پایین در مردان آمریکایی باشد.”
تحقیقات قبلی به طور مشابه نشان داده است که در میان مردان میانسال، اقدامات مربوط به چربی نسبت به سن تأثیر بیشتری بر سطح تستوسترون دارد.
به عنوان مثال، مطالعه‌ای در سال 2007 روی 1667 مرد نشان داد که به دست آوردن 4 تا 5 امتیاز در شاخص توده بدنی (BMI) با کاهش تستوسترون همراه است و این با تقریباً 10 سال پیری قابل مقایسه است.
نتایج مشابه نیز تا حد زیادی با مطالعه سال 2013 مطابقت دارد که 1382 مرد را طی پنج سال دنبال کرد.
نویسندگان مطالعه به این نتیجه رسیدند که کاهش مربوط به سن در سطوح T اجتناب ناپذیر نیست، بلکه با رفتار سیگار کشیدن و شرایط سلامت، به ویژه چاقی و افسردگی توضیح داده می شود.
اما استفاده از BMI برای اندازه گیری چاقی معایبی نیز دارد.
امروزه، BMI و دور کمر رایج‌ترین معیارهای اضافه وزن هستند، اما لزوماً بهترین معیارهای سلامت قلبی متابولیک نیستند.
https://www.youtube.com/watch?v=z_3S2_41_FE frameborder=”0″ allow=”accelerometer;autoplay;clipboard-record; encrypted media;gyroscope;picture-in-picture;web sharing” referrerpolicy=”strict-origin-when-cross-origin” allowfullscreen>اگرچه چاقی تا حد زیادی با سطوح پایین تستوسترون مرتبط است، اما مردان با BMI و دور کمر مشابه می‌توانند سطوح بسیار متفاوتی از این هورمون را نشان دهند.
به عنوان مثال، ممکن است یک مرد جوان با BMI در محدوده وزنی سالم، درصد بالایی از چربی احشایی پنهان داشته باشد و این می تواند بر سطح تستوسترون او تأثیر بگذارد.
در مقابل، یک مرد مسن تر و عضلانی با چربی احشایی کمتر ممکن است به دلیل سن و BMI در معرض خطر بالاتری برای مشکلات تستوسترون در نظر گرفته شود.
در مواردی مانند این، سطح چربی احشایی ممکن است مهم‌تر در نظر گرفته شود.
مشخص نیست که چرا تولید تستوسترون با چربی احشایی ارتباط نزدیکی دارد، اما محققان چند ایده دارند.
چربی عمیق شکم می تواند مقاومت به انسولین را تقویت کند، که به نوبه خود می تواند بر روش تبدیل سلول های خاص در بیضه ها کلسترول به تستوسترون تأثیر بگذارد.
چربی احشایی همچنین می تواند مسیرهای التهابی را تحریک کند که می تواند مسیر سیگنال دهی هورمون بدن را مختل کند و تبدیل تستوسترون به استرادیول را افزایش دهد.
فریدل و پاتر توضیح می‌دهند: «راهنماهای کنونی چاقی را به‌عنوان یک عامل خطر برای کاهش تستوسترون به‌خوبی می‌شناسند، اما یافته‌های ما نشان می‌دهد که توزیع بافت چربی، به‌ویژه چربی احشایی، ممکن است اطلاعات بیشتری را فراتر از کل توده بدن به خودی خود ارائه دهد».
مرتبط: در اولین مطالعه در نوع خود، جایی که چربی بدن خود را حمل می کنید، مستقیماً با پیری مغز مرتبط است
این بدان معناست که مداخلاتی که چربی احشایی را کاهش می‌دهند، از جمله داروهایی مانند Ozempic یا Wegovy، ممکن است مشکلات تستوسترون پایین را مستقیم‌تر از درمان جایگزینی تستوسترون به تنهایی برطرف کنند.
نویسندگان مطالعه نتیجه می‌گیرند: «این مشاهدات اهمیت مشخص کردن فنوتیپ چاقی و در نظر گرفتن عوامل متابولیک برگشت‌پذیر قبل از شروع درمان با تستوسترون را برجسته می‌کند.»
این مطالعه در منتشر شد مجله انجمن غدد درون ریز.
این مقاله توسط کلر واتسون تصحیح و توسط کلر واتسون ویرایش شده است. در حالی که ما به روند خود افتخار می کنیم، ما فقط انسان هستیم. اگر خطایی را مشاهده کردید، لطفاً به ما اطلاع دهید.
