سنگاپور با انتشار پشه‌های نر حامل وولباچیا که شرکای آن‌ها تخم‌هایی می‌گذارند که هرگز از تخم در می‌آیند، با دنگی مقابله کرد و یک آزمایش هشت خوشه‌ای از ۲۳۵۱ مورد تخمین زده جلوگیری کرد.

من در یکی از مکان‌های سنگاپور زندگی می‌کنم که در آن پشه‌ها به عمد رها می‌شوند و اخیراً تعداد بیشتری از آنها را می‌بینم. من هم گاز نمی گیرم. بیایید ببینیم این چگونه کار می کند و واقعا چقدر موثر است.

پشه‌های رها شده نر هستند، بنابراین نیش نمی‌زنند و ماده‌های وحشی با تخم‌هایی جفت می‌شوند که هرگز از تخم خارج نمی‌شوند. طبق مقاله ای در eBioMedicine که در ماه سپتامبر منتشر شد، در آزمایشی در هشت خانه خوشه ای، محققان تخمین زدند که این ترشحات از 2351 مورد دنگی جلوگیری می کند.

با این حال، هیچ کس نمی تواند موارد دنگی را که هرگز اتفاق نیفتاده است، بشمارد، بنابراین 2351 تعداد افراد نیست. این از مقایسه مناطق دارای پشه با مناطق بدون پشه ناشی می شود. جداول خود مقاله نشان می دهد که کدام بخش از این مقایسه پابرجاست و کدامیک کوتاه است.

ترفند: تخم‌هایی که هرگز از تخم خارج نمی‌شوند

نرهای رها شده حامل Wolbachia هستند، باکتری که به گفته آژانس ملی محیط زیست سنگاپور (NEA)، به طور طبیعی در بیش از 60 درصد گونه های حشرات زندگی می کند. در پشه نر، اسپرم را تغییر می دهد به طوری که فقط با تخمک های حامل همان باکتری کار می کند.

ژیونگ شی، محقق دانشگاه ایالتی میشیگان، بقیه را در ایمیلی به ScienceBlog توضیح داد. ماده های وحشی ولباچیا را حمل نمی کنند. بنابراین وقتی یکی با یک نر رها شده جفت می‌شود، تخم‌های او می‌میرند یا از تخم خارج نمی‌شوند. این کار را دو بار در هفته انجام دهید تا پشه ها از بین بروند. (این مقاله تأیید کرد که آزمایشگاه شی خط اصلی پشه مورد استفاده در آزمایش را ارائه کرده است.)

فقط با نگاه کردن نمی توانم تشخیص دهم که کدام یک از پشه هایی که می بینم رها شده اند. اما NEA به ساکنان هشدار می دهد که ممکن است در روزهای رهاسازی متوجه پشه های بیشتری شوند، نرهایی که نیش نمی زنند اما می توانند هنگام جستجوی ماده ها جذب انسان شوند. این چیزی را که من می بینم توضیح می دهد.

دو سال، 15 محله

محققان 15 گروه از ساختمان های آپارتمانی مرتفع را انتخاب کردند و به طور تصادفی پشه ها را به هشت نفر از آنها تقسیم کردند. هفت مورد باقی مانده برای مقایسه گذاشته شد. همه کنترل معمول پشه را حفظ کردند. حدود دو سال، نرها دو بار در هفته در طبقات همکف، میانی و بالای ساختمان ها رها می شدند.

ابتدا روی پشه ها کار می کند. تله‌های موجود در خوشه‌های رهاسازی حدود یک هفتم بیشتر از تله‌های ماده بالغ را گرفتار کردند. در آن زمان موارد دنگی نیز کاهش یافت. در طول کارآزمایی، خوشه‌های انتشار تقریباً یک سوم موارد بیشتری نسبت به بقیه داشتند. قبل از انتشار، این دو گروه تقریباً یکسان به نظر می رسیدند.

عددی که عدد نیست

پس چگونه مواردی را که هرگز اتفاق نیفتاده‌اند حساب می‌کنید؟ نویسندگان تفاوت بین دو گروه را در نظر گرفتند و آن را برای همه کسانی که در خوشه‌های انتشار زندگی می‌کردند اعمال کردند. این 2351 مورد کمتر از موارد دیگر است. این خوشه ها در واقع 1037 را گزارش کردند، که به این معنی است که انتشار دنگی حدود 70٪ کاهش می دهد. (آخرین مبلغ مال ماست نه مال روزنامه.)

هانا کلافام، محقق دانشگاه ملی سنگاپور، در ایمیلی گفت که سنگاپور چندین دهه است که کنترل ناقل بسیار خوبی داشته است، اما تب دنگی همچنان یک مشکل است. او نوشت: «در این کارآزمایی، دیدیم که Wolbachia علاوه بر کنترل معمول بردار، مزایای عمده‌ای نیز دارد. او آن را “یک مطالعه واقعا عالی که اطلاعات ارزشمندی در مورد تأثیر احتمالی Wolbachia به ما داد.”

هر چند شماره را شل نگه دارید. حدود 420 مورد از این موارد مربوط به شش ماه اول بود، قبل از اینکه روزنامه اعلام کند سود آن مشخص است. همه می دانستند که در کدام مناطق پشه وجود دارد. موارد با آدرس منزل شمارش می شوند و فقط در صورتی که کسی آزمایش شود. و 15 خوشه زیاد نیست، بنابراین شانس ممکن است نقش داشته باشد.

برای من بسیار سرگرم کننده است که در مطالعه ای مانند این نقطه داده باشم.

مقاله دوم و یک سال صلح آمیز

مقاله جداگانه ای در مورد همان کارآزمایی در مجله پزشکی نیوانگلند چیز متفاوتی را اندازه گیری کرد: در بین افرادی که برای دنگی آزمایش شدند، تعداد بسیار کمتری در مناطق انتشار به آن مبتلا بودند. این حفاظت برای یک فرد را بین 71 تا 72 درصد قرار می دهد، نزدیک به 70 درصدی که از اعداد مقاله اول دریافت کردیم.

اما سود پایدار نبود. در سال 2023، سالی که تب دنگی کمی دارد، حفاظت کاهش می یابد. برای یک بخش، برش فقط حدود یک چهارم بود، آنقدر نامشخص بود که نمی‌توان آن را از بدون اثر متمایز کرد. در بخش بعدی دوباره بیش از 80٪ بود.

نویسندگان می گویند که دفاع در این طلسم خاموش ضعیف شده است. کلافام گفت که علت “جالب و ارزش بررسی” است، اما فکر نمی کند که “چیزی برای نگرانی باشد”. او سه دلیل آورد. در میان موارد “مرتبط” نزدیک به یکدیگر در مکان و زمان، مزیت حتی زمانی که موارد کم باشد همچنان ادامه دارد. تعداد پشه ها بین دو گروه “به طور قابل توجهی متفاوت” بود. و هنگامی که طلسم خاموش به پایان رسید، سود هنوز وجود داشت.

ایمن است

NEA می گوید پشه ها از نظر ژنتیکی اصلاح نشده اند و نرها نه نیش می زنند و نه بیماری را منتشر می کنند.

جداسازی نرها از ماده ها کامل نیست، بنابراین چندین ماده در هر دسته قرار می گیرد. شی گفت که پشه ها تحت تابش قرار می گیرند تا این ماده ها عقیم شوند، بنابراین هیچ فرزندی که حامل ولباچیا باشد در طبیعت متولد نمی شود. NEA می‌گوید این امر مانع از استقرار وولباچیا در جمعیت پشه‌های وحشی می‌شود.

روش دیگر Wolbachia برعکس عمل می کند. این ماده نرها و ماده ها را آزاد می کند، بنابراین باکتری در بین پشه های محلی پخش می شود، و آزمایشی در سال 2021 در یوگیاکارتا، اندونزی نشان داد که از مردم آنجا محافظت می کند. NEA با سرکوبی می‌چسبد که اصلاً نیازی به رها شدن ماده‌های گازدار ندارد. خوشحالم که از آن در امان ماندم.

پس چرا هنوز دانگ وجود دارد؟

دو دلیل این آزمایش تنها بخشی از کشور را تحت پوشش قرار داد و NEA می‌گوید که تا پایان سال 2026 به بیش از 800000 خانوار خواهد رسید که تقریباً نیمی از کل خانوار است. و این روش فقط روی یک گونه کار می‌کند. Aedes Aegypti، بنابراین پشه های دیگری که می توانند دانگ را گسترش دهند دست نخورده باقی می مانند. NEA می‌گوید پاکسازی آب راکد همچنان سنگ بنا است.

کلافام گفت گام بعدی این است که این روش را تا جایی که ممکن است در سنگاپور عرضه کنیم. او می نویسد واکسن ها “به روش های مختلف برای محافظت از جمعیت کار می کنند” و سوال بزرگ این است که چگونه از این دو با هم استفاده کنیم.

آیا شخص دیگری می تواند این را کپی کند؟

قبل از آن، ساختن مردان کافی قسمت سخت بود. بر اساس مقاله 2024 Science Robotics از گروه Xi، که یک مرتب کننده ماشینی را توصیف می کند که به یک نفر اجازه می دهد تا 16 میلیون مرد را در هفته جدا کند، تشخیص نر از ماده “یک مشکل بزرگ” است. شی گفت که مرتب سازی دیگر یک گلوگاه نیست. اما آزمایش میدانی این مقاله در گوانگژو، چین، روی گونه‌ای دیگر، پشه ببر آسیایی انجام شد، بنابراین در مورد تولید خود سنگاپور اطلاعات کمی در این زمینه وجود دارد. مقاله eBioMedicine همچنین هزینه یا اعداد تولید هفتگی را ارائه نمی دهد، بنابراین شهرهای دیگر هنوز نمی توانند این ایده را قیمت گذاری کنند.

کلافام از کپی کردن آن در جای دیگر محتاط بود. او می‌نویسد: «در سطح جهانی، این مطالعه به مجموعه شواهدی اضافه می‌کند که Wolbachia یک اقدام کنترلی مؤثر است، اما «هنوز در مورد اینکه چه رویکردی و چگونه می‌تواند در جاهای دیگر استفاده شود، نیاز به بررسی زیادی دارد». با این حال، او معتقد است که “باید همراه با واکسن در همه کشورهای مبتلا به دنگی مورد توجه قرار گیرد.”

از روی زمین

چیزی که من را تحت تأثیر قرار می دهد، زندگی در درون آزمایش، این است که چقدر نتیجه کمی را می توانم ببینم. پشه هایی که من متوجه شدم آنهایی هستند که هیچ کاری انجام نمی دهند. موفقیت هر چیزی است که اتفاق نمی افتد: نیشی که نیامد، تبی که کسی را پرید. 2351 از روزهایی مانند این ساخته شده است که در هزاران نفر پخش شده است و هیچ کس در آن هرگز نخواهد دانست که کدام یک از آنها در امان بوده است.

شاید به همین دلیل است که این عدد نیاز به مطالعه دقیق دارد. از روی زمین، یک نتیجه خوب مانند یک هفته عادی به نظر می رسد، با چند پشه اضافی که در اطراف پرواز می کنند و هیچ اتفاق دیگری رخ نمی دهد.