فیل‌های وحشی در طول بیش از 90 ساعت رصد توسط دانشگاه وین در دو پارک آفریقای جنوبی، عمداً اشاره می‌کنند، بررسی می‌کنند که آیا فیل دیگری آنها را تماشا می‌کند یا خیر، و در صورت عدم دستیابی به هدف، دوباره اشاره می‌کنند یا ژست‌های خود را تغییر می‌دهند.

یک فیل وحشی را تماشا کنید که خرطوم خود را پرتاب می کند یا گوش هایش را به سمت رقیب می زند و می دانید که این به معنای تجارت است. وستا الوتری از دانشگاه وین اینگونه بیان می کند: “شما به طور شهودی می فهمید که “آنها به معنای کار هستند.” اما شهود دلیل نمی‌شود، بنابراین او حدود 91 ساعت را صرف عکاسی از فیل‌ها در دو پارک آفریقای جنوبی کرد تا دریابد که آیا این حرکات پیام‌های عمدی هستند یا فقط عادات نمایشی.

پاسخی که در 25 سپتامبر در Animal Cognition منتشر شد، این است که به نظر می رسد. فیل ها قبل از ژست به رقیب خود نگاه کردند. منتظر ماندند تا ببینند چه می شود. و وقتی هیچ اتفاقی نیفتاد، دوباره اشاره کردند یا ژست دیگری را امتحان کردند.

سپس پیچ و تاب آمد. وقتی تیم فهمید که فیل ها چه می خواهند، به دو پیام رسیدند: «حرکت کن» و «کاری را که انجام می دهی متوقف کن». اینها همان دو روش «نه» گفتن هستند که شامپانزه‌های وحشی از آن استفاده می‌کنند.

این تیم 844 ژست را در 261 تبادل ثبت کرد که همه آنها درگیری بودند. هنگامی که فیل دیگر تسلیم شد، سیگنال دهنده می خواست در 134 مورد از 168 مورد از بین برود و می خواست این رفتار در 34 مورد باقی مانده متوقف شود.

چگونه ثابت می شود که فیل به آن فکر می کند؟

فیل ها نمی توانند منظورشان را بیان کنند، بنابراین تیم آزمایشی را از تحقیقات میمون ها قرض گرفتند. منطق ساده است. یک رفلکس، مانند یک جیغ، چه کسی گوش کند یا نه، تحریک می شود. این یک پیام عمدی است، روشی که مطمئن می‌شوید قبل از تکان دادن شما به کسی نگاه می‌کند. بنابراین حیوانی که از روی عمد ژست می‌گیرد باید بررسی کند که آیا کسی نگاه می‌کند یا خیر، ژستی را انتخاب کند که با آنچه مخاطب می‌تواند ببیند مطابقت داشته باشد، منتظر واکنش باشد و اگر اتفاقی نیفتاد دوباره تلاش کند.

فیل ها تقریباً هر بار موفق می شدند. قبل از اشاره، آنها در 522 مورد از 539 مورد (97٪) به فیل دیگر نگاه کردند. پس از اشاره، آنها حداقل یک ثانیه مکث کردند تا پاسخ را در 477 مورد از 531 مورد (90٪) مشاهده کنند. هنگامی که هیچ چیز جواب نداد، آنها در 334 مورد از 404 مورد (83٪) ادامه دادند، و این شامل تغییر حرکت به یک حرکت متفاوت بود، نه فقط تکرار مورد اول. این نسخه فیلی از گفتن دوباره چیزی است، سپس زمانی که طرف مقابل هنوز این نکته را دریافت نکرده است، آن را دوباره بیان کنید.

آزمایش تماشاگران ناپایدارترین بود و اولین پژواک شامپانزه در آنجا ظاهر شد. کاترین هوبیتر از دانشگاه سنت اندروز، یکی از نویسندگان مقاله فیل، در سال 2011 دریافت که شامپانزه‌های وحشی از ژست‌های خاموش برای اهداف حواس‌پرور و از حرکات تماس برای اهداف بی‌توجه استفاده می‌کنند. فیل ها هم کاری مشابه انجام دادند. وقتی هدف نگاه نمی کرد، به جای حرکات بصری بی صدا، به سمت حرکاتی که شنیده یا احساس می شد، مانند تکان های گوش و فشار تنه، متمایل می شدند. این برای کل مجموعه داده ها صادق بود، اما نه زمانی که تیم فقط به فیل هایی که می توانستند به صورت جداگانه شناسایی کنند نگاه کردند.

چهل و یک حرکت، دو راه برای نه گفتن.

در این فیلم، تیم 68 نوع ژست را دید. پس از حذف هفت مورد که هرگز واکنشی دریافت نکردند و 20 مورد کمتر از سه بار دیده شدند، 41 مورد باقی ماندند که از 32 حرکت اساسی تشکیل شده بود. تنه و گوش ها بیشتر کار را انجام می دادند و 47 درصد و 37 درصد از ژست ها را تشکیل می دادند. گوش‌هایی که صدا می‌دهند 127 بار، پرتاب تنه 84 بار و رانش تنه 56 بار ضبط شده‌اند.

چهل و یک اشاره برای دو پیام مانند بیش از حد به نظر می رسد. از 33 نوع که به طور مکرر در مبادلات موفق با آن مواجه می شوند، 21 نوع برای هر دو مورد استفاده قرار گرفت. هوبایتر آن را در یک ایمیل به ScienceBlog به زبان انسانی بیان کرد. او نوشت که “شما به روش های مختلفی برای گفتن چیزی “منفی” نیاز دارید. همانطور که ممکن است به روشی بسیار متفاوت به رئیس یا برادر کوچکمان بگوییم “بس کن”.”

او قبلاً این الگو را دیده است. در سال 2014، او و ریچارد برن در Current Biology گزارش دادند که شامپانزه‌های وحشی از 66 حرکت برای 19 معنی استفاده می‌کنند. هفده مورد از این معانی دعوت به تماس می کنند، مانند «مراقب من» یا «نزدیک تر شو». فقط دو تا حیوان دیگر را دفع می‌کنند، «آن را متوقف کن» و «حرکت کن»، و شامپانزه‌ها از این دو به‌طور گسترده، در بسیاری از زمینه‌ها، برای رد طیف وسیعی از رفتارها استفاده می‌کنند.

دو گل فیل ها یک جفت هستند. حیواناتی که در طول زمان تکاملی وسیعی از هم جدا شده بودند، با مشکل یکسانی مواجه شدند که چگونه به کسی نه گفتن، و به همان دو پاسخ رسیدند. Eleutheri در این انتشار گفت: «پیدا کردن همین موضوع در فیل‌ها بسیار هیجان‌انگیز است زیرا فیل‌ها از نظر تکاملی از نخستی‌ها بسیار دور هستند. هوبایتر آن را «استدلال قوی برای تکامل همگرا می‌داند: آنها اساساً از ابزارهای مشابهی استفاده می‌کنند، زیرا مشکلات ارتباطی مشابهی را حل می‌کنند».

از آنجایی که هوبیتر بخشی از تیم فیل است، نظرات او نظر نویسندگان است و نه خارجی.

نود و یک ساعت فیلم عمدتاً خالی

کار پشت اعداد کند و صبور بود. الوتری از خود فیلمبرداری کرد که فیل ها را در امتداد رودخانه ای در Marakele و در مخازن اصلی در Ado دنبال می کند. ویژگی پیش ضبط دوربین، ثانیه های آغازین هر برخورد را ثبت می کند. از 2,469 کلیپ که او جمع آوری کرد، تنها 127 (5.1 درصد، تعداد ما) دارای حرکات به اندازه کافی واضح برای کدگذاری بود که حدود 9 حرکت رمزگذاری شده در هر ساعت فیلم (مجموعه ما) است. این مقدار زیادی انتظار برای چند ثانیه درام است.

پارک ها داستان های مختلفی را روایت می کردند. آدو، یک پارک حصارکشی شده با حدود 700 فیل بدون آب طبیعی در تمام طول سال، شاهد رقابت برای آب بود. Marakele، با حدود 400 فیل و یک رودخانه در تمام طول سال، شاهد مسابقه نی بود. درگیری در 321 کلیپ از 993 کلیپ در Addo (32.3٪) ظاهر شد، اما فقط در 101 از 1476 در Marakele (6.8٪). مکان های فیلمبرداری متفاوت است، بنابراین مقایسه خشن است و نویسندگان نمی توانند رد کنند که چند فیل تهاجمی آثار آدو را باد کرده اند. با این حال، این دو جمعیت 26 نوع از 41 نوع ژست خود را به اشتراک می گذارند.

چیزی که مطالعه نمی تواند بگوید

نویسندگان آن را گام اول می نامند. تیم یک ماه را در آدو و سه ماه را در ماراکله گذراند و فقط درگیری ها را فیلمبرداری کرد. این برای مقایسه شامپانزه ها پیامدهایی دارد زیرا فیل ها فقط می توانند پیام های “نه” خود را نشان دهند. شامپانزه ها 17 دوست دیگر دارند و هنوز هیچ کس نمی داند که فیل ها هنگام سلام و احوالپرسی یا بازی به چه چیزی اشاره می کنند. رقم 80 درصدی «تغییر» نیز تنها 168 مبادله را پوشش می دهد که در آن واکنش به محققان اجازه داد تا هدف را قضاوت کنند، نه همه 261 مورد.

بزرگترین محدودیت عبارت “از عمد” است. هیچ کس نمی تواند داخل سر یک فیل را ببیند. تیم هر گل را بر اساس اتفاق بعدی قضاوت کرد: فیل دیگر رفت و علامت دهنده متوقف شد. هوبیتر مراقب بود تا کجا پیش رفته است. او می نویسد، این مطالعه (هنوز!) این سؤال را آزمایش نمی کند که آیا فیل ها چیزی را دارند که ما آن را «نظریه ذهن» می نامیم. کاغذ همین خط را می کشد. به نظر می رسد که این فیل ها به دنبال پاسخ هستند، اما هنوز شواهد قطعی وجود ندارد که نشان دهد هر یک از حیوانات سعی می کنند آنچه را که دیگری فکر می کند تغییر دهد.

چرا هنوز مهمه

یافتن تنها یک کنجکاوی نیست زیرا مردم می توانند از آن استفاده کنند. از آنجایی که انسان‌ها و فیل‌ها بیشتر با هم ملاقات می‌کنند، لوسی بیتس از دانشگاه پورتسموث در این نشریه گفت که درک نحوه ارتباط فیل‌ها زمانی که احساس خطر می‌کنند «می‌تواند به ما کمک کند تا نیت‌های آنها را بهتر بخوانیم یا تشخیص دهیم که چه زمانی ما را نمی‌خواهند، و به ما این فرصت را می‌دهد که قبل از اینکه تعاملات خطرناک شود، کنار برویم».

قوز Eleutheri به نظر می رسد. وقتی فیل خرطوم خود را پرت می کند یا گوش هایش را باز می کند، پیامی می فرستد و بیشتر اوقات آن پیام «برو» است.