بعضی روزها جمع کردن انرژی برای ورزش کردن می تواند کاملاً سخت باشد.
همه‌ی ما قبلاً در آن دویدن متحرک بوده‌ایم: همان دوی که پاهایمان به سختی بیشتر از راه رفتن انجام می‌دهند.
ممکن است در آن زمان بی‌معنا به نظر برسد، اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که حتی دویدن کم تلاش در نهایت ارزش آن را دارد.
این مطالعه اولین مطالعه ای است که نشان می دهد دویدن، حتی با کمترین سرعت، برای القای خلق و خوی مثبت و ارتقای عملکرد اجرایی در قشر پیشانی مغز کافی است.
این منطقه هم برای خلق و هم برای شناخت مهم است.
نتایج در منتشر شده است عصب شناسی تصویربرداری.
محققان دانشگاه تسوکوبای ژاپن این آزمایش را با 24 جوان سالم انجام دادند.
هر یک از این شرکت کنندگان به مدت 10 دقیقه روی تردمیل پا گذاشتند و با سرعتی آهسته حدود 3 تا 6 کیلومتر در ساعت دویدند.
در طول هر جلسه تردمیل، میانگین ضربان قلب شرکت کنندگان زن و مرد از 104 تا 107 ضربه در دقیقه متغیر بود.
قدم های آنها بسیار کوچک بود – اما این یک گام در مسیر درست بود.
در مقایسه با روزی که شرکت کنندگان 10 دقیقه بدون حرکت می نشینند، پس از 10 دقیقه دویدن، بهبود قابل توجهی در خلق و خوی خود از جمله هوشیاری بیشتر و احساس لذت را گزارش کردند.
پس از دویدن، زمان واکنش در آزمون توجه و خودکنترلی نیز در مقایسه با نشستن بهبود یافت.
در طی این تست‌های شناختی، شرکت‌کنندگان هدفونی استفاده می‌کردند که تغییرات سطح هموگلوبین اکسیژن‌دار در سطح مغز را اندازه‌گیری می‌کرد.
اگرچه این تکنیک به اندازه MRI دقیق نیست، اما می تواند نشان دهد که کدام مناطق مغز به طور گسترده در طول انجام وظایف خاص فعال می شوند.
پس از اجرا، این هدفون سیگنال خون غنی از اکسیژن قوی تری را در دو ناحیه از قشر پیش پیشانی چپ در حین انجام آزمایش های شناختی ثبت کرد.
مطالعه قبلی توسط برخی از همان نویسندگان نشان داد که 10 دقیقه دویدن با شدت متوسط نیز می تواند باعث افزایش فعالیت در قشر جلوی مغز شود.
اما این آزمایش جدید نشان می‌دهد که مزایای شناختی و عصبی دویدن لزوماً محدود به تمرینات سخت‌تر نیست.
یافته‌ها مقدماتی هستند و راه رفتن را با دویدن مقایسه نمی‌کنند و ارتباط طولانی‌مدت را هم بررسی نکرده‌اند.
اما آنها پیشنهاد می کنند که اجرای بسیار آهسته بر عملکرد اجرایی و روحیه در کوتاه مدت تأثیر مثبت می گذارد.
دارای няколко възможни механизма، که می تواند تغییر کند.
برای مثال، این امکان وجود دارد که دویدن، شبکه های عصبی خاصی را تحریک کند که به قشر جلوی مغز می پردازند.
یا می‌توانست آن را زنده کند.در جوندگان، آزمایش‌ها نشان می‌دهد که وقتی سر به‌طور ریتمیک بالا و پایین می‌زند، می‌تواند به طور مکانیکی مغز را تحریک کند.
نویسندگان مطالعه توضیح می‌دهند: «این یک فرضیه جدید و چالش برانگیز است و مدار عصبی دقیقی که در تأثیر مثبت شتاب سر بر خلق و خوی دخیل است، شناسایی نشده است و نیاز به بررسی بیشتر دارد».
با این حال، محققان در مطالعه فعلی دریافتند که در میان گروه کوچکی از شرکت‌کنندگان جوان، شتاب سر ناشی از دویدن بسیار آهسته به طور مثبتی با سطوح لذت ناشی از ورزش مرتبط است.
این عامل حدود 17 درصد از تغییرات در نمرات خلقی بهبود یافته بین افراد را توضیح می دهد.
مطالعات قبلی در مورد ورزش با شدت کم و شناخت روی دوچرخه سواری متمرکز شده است زیرا کنترل شدت آن آسان تر است.
اما دوچرخه سواری ممکن است به اندازه دویدن سر را باب کند و این ممکن است مهم باشد.
نویسندگان این فرضیه را مطرح کردند: «این یافته از ارتباط مثبت بین شتاب سر و خلق و خوی بهبود یافته ممکن است یکی از مکانیسم‌های اولیه باشد که توسط آن دویدن بسیار آهسته سلامت روان را ارتقا می‌دهد.
در واقع، آهسته دویدن ممکن است برای بقای ما به عنوان یک گونه مهمتر از سرعت بوده باشد.
انسان ها به گونه ای تکامل یافته اند که در حالی که روی دو پا ایستاده اند، مسافت های طولانی را بدود. این یکی از ابرقدرت‌های ماست که به ما اجازه می‌دهد طعمه‌های بزرگ را در سراسر ساوانا شکار کنیم.
جالب است که این فرضیه را مطرح کنیم که دویدن دوپا به صورت عمودی انسان نیز به شدت با گسترش تکاملی مرتبط است. انسان خردمندمحققان نوشتند: “لوب های پیشانی و عملکردهای شناختی بالاتر”.
با این پیشینه، دویدن را می توان نه تنها به عنوان شکل دیگری از ورزش، بلکه به عنوان یک شکل بیولوژیکی بنیادی از حرکت انسان با ارتباط ویژه با عملکرد مغز در نظر گرفت.
هنگامی که پاها حرکت می کنند، حتی با سرعت آهسته، به نظر می رسد که باعث حرکت مغز نیز می شوند.
این مطالعه در منتشر شد عصب شناسی تصویربرداری.
این مقاله توسط پیتر داکریل تصحیح و توسط پیتر داکریل ویرایش شده است. در حالی که ما به روند خود افتخار می کنیم، اما فقط انسان هستیم. اگر خطایی را مشاهده کردید، لطفاً به ما اطلاع دهید.
