هر سال، یک درخت کاج چهار میله ای به نام Methuselah در کوه های سفید کالیفرنیا حلقه دیگری را به تنه خود اضافه می کند که تقریباً از 2833 قبل از میلاد رشد کرده است، به این معنی که این درخت قبلاً 300 سال سن داشته است که ساخت و ساز در هرم بزرگ جیزه آغاز شد.

بر فراز خط الراس سنگ آهکی در کوه‌های سفید کالیفرنیا، در ارتفاعی که هوا به‌طور قابل‌توجهی نازک‌تر از سطح دریا است و باد چوب‌ها را به شکل‌هایی شبیه به چوب ناهموار می‌سازد تا چوب، یک کاج چهار بشکه‌ای Great Basin به مدت چهل و هشت قرن بی‌سروصدا حلقه‌های رشد را اضافه کرده است. درخت متوشالح نام دارد. این درخت با قدمت تقریبا 5000 ساله به عنوان قدیمی ترین درخت جهان شناخته می شود و در حدود 2830 سال قبل از میلاد جوانه می زند – تقریباً سه قرن قبل از اینکه کارگران مصری شروع به چیدن بلوک های سنگ آهک در فلات جیزه برای ساختن آرامگاه فرعون خوفو کنند.

مکان دقیق آن یک راز است. سازمان جنگل‌های ایالات متحده نمی‌گوید کدام درخت در بیشه شولمان جنگل ملی اینیو، Methuselah است، زیرا رکورددار قبلی قطع شده است.

نهالی قدیمی تر از اهرام

حسابی ارزش نشستن با آن را دارد. اگر تعداد حلقه ها و تاریخ تقریبی جوانه زدن 2833 قبل از میلاد را بپذیرید، متوشالح در زمان شروع اولین تولید آبجو در مقیاس صنعتی در مصر، یعنی حدود 3000 سال قبل از میلاد، یک نهال بود. این درخت پیش از سیستم های نوشتاری در بیشتر نقاط جهان است. پیش از چرخ در بسیاری از اروپا است. چندین قرن پیش از دایره سارسن استون هنج است.

در زمان سلطنت خوفو، که بر اساس گاه‌شماری جریان اصلی مصر، تقریباً از 2551 تا 2528 پیش از میلاد حکومت می‌کرد، کاج در این خط الراس کالیفرنیا 300 سال قدمت داشت. این بلوط در حال حاضر قدیمی تر از هر بلوط در یک جنگل اروپایی امروزی بود.

هنگامی که کارگران خوفو هرم بزرگ را به پایان رساندند – سازه ای به ارتفاع 481 فوت که از مقادیر زیادی سنگ ساخته شده بود – متوسله درختی میانسال بود که تنه آن از قرن ها باد یخبندان ضخیم شده بود.

چگونه یک درخت نزدیک به پنج هزار سال زندگی می کند

کاج های اسکاتلندی بزرگ حوضه ای (Pinus longaeva) با رشد سریع یا بزرگ شدن زنده نمی مانند. آنها با رشد بد، عمدی، در مکان هایی که هیچ چیز دیگری نمی تواند زنده بمانند.

این گونه تنها در سه ایالت – کالیفرنیا، نوادا و یوتا – بومی است و به خاک های دولومیت و سنگ آهک بالای 9500 فوت می چسبد. درختان با بادهای قوی، برف و سرمای خشک سازگار هستند. ظاهر پیچ خورده و نیمه جان آنها آسیب نیست، بلکه استراتژی است. چوبی که در این شرایط ریخته می شود آنقدر غنی از رزین است و رشد کندی دارد که در برابر حشرات، قارچ ها و پوسیدگی تا حدی مقاومت می کند که کاج معمولی نمی تواند با آن مطابقت کند.

قابل توجه ترین ترفند معماری است. در یک قلم مو، هر نوار عمودی از پوست زنده فقط بخشی از تنه را بلافاصله بالای آن تغذیه می کند. اگر یک ریشه بمیرد – با رعد و برق برخورد کند، در اثر فرسایش تضعیف شود، در اثر خشکسالی کشته شود – فقط نوار درختی که به آن ریشه متصل است با آن می میرد. بقیه ادامه دارد. یک مخروط می تواند 90 درصد از بافت زنده خود را از دست بدهد و در دقیق ترین مفهوم گیاه شناسی، زنده بماند.

به همین دلیل است که متوشالح در هر عکسی از بیشه که تا به حال توسط سازمان جنگلبانی منتشر شده است، بیشتر شبیه یک استخوان فرسوده است تا یک درخت. بیشتر تنه آن از چوب مرده است. یک نوار باریک از پوست هنوز فتوسنتز را انجام می دهد.

مردی که آن را پیدا کرد و درختی که پیش از آن آمده بود

متوساله در سال 1957 توسط ادموند شولمن، دندروکرونولوژیست که در آزمایشگاه حلقه درختی دانشگاه آریزونا کار می کرد، شناسایی شد. شولمن نمونه‌های هسته‌ای – مدادهای نازک چوبی که با یک کاوشگر توخالی بازیابی شده بود – از مخروط‌های پراکنده در کوه‌های سفید گرفت و حلقه‌های آنها را زیر میکروسکوپ شمارش کرد. یک درخت همچنان بیش از هر درخت دیگری حلقه تولید می کرد. او آن را به نام پدرسالار کتاب مقدس که 969 سال زندگی کرد نامگذاری کرد.

شولمن در سال 1958 درگذشت. بیشه ای که او در آن کار می کرد اکنون نام او را دارد.

دلیل طبقه بندی شدن مختصات متوشالح، یک داستان هشداردهنده از سال 1964 است. جغرافیدانی به نام دونالد آر. کوری در حال مطالعه یخبندان شناسی عصر یخبندان کوه ویلر در شرق نوادا بود. او از سرویس جنگلی ایالات متحده اجازه داشت تا مخروط های منطقه را حذف کند. مته او در یک نمونه چوبی خاص گیر کرده است. او به جای از دست دادن ابزار، درخواست کرد که درخت قطع شود.

شمارش حلقه‌ها بعداً نشان داد که درخت – که بعداً پرومتئوس نام گرفت – حدود 4862 حلقه رشد داشت و برخی تخمین‌ها سن واقعی آن را به 4900 سال نزدیک می‌کردند. در زمانی که قطع شد، قدیمی ترین موجود غیرکلونال شناخته شده روی زمین بود.

از آن زمان، سازمان جنگل‌ها هرگز درخت متوسله را در بیشه‌زار به طور عمومی شناسایی نکرده است.

مصر در حالی که درخت در حال رشد بود چه می کرد؟

دو خط زمانی را در کنار هم قرار دهید و کاج به نوعی شاهد بیولوژیکی تقریباً هر چیزی به نام تاریخ باستان می شود.

در حدود سال 2833 قبل از میلاد – تاریخ تقریبی ظهور که بر اساس تعداد حلقه ها مشخص می شود – مصر هنوز در دوره اولیه سلسله خود بود. پله های هرم جوسر در ساقارا که عموماً به عنوان اولین بنای سنگی تاریخی مصر شناخته می شود، هنوز طراحی نشده بود. این موضوع حدود یک قرن بعد به معمار ایمهوتپ رسید.

در زمان شروع پروژه خوفو، تنه متوشالح قبلاً حدود سه قرن حلقه حلقه زده بود. هرم بزرگ شگفت انگیز است، اما یک بنای تاریخی بسیار انسانی است. علامت دست انسان همه جا هست. دفتر خاطرات پاپیروسی که در سال 2013 در بندر وادی الجارف دریای سرخ کشف شد و توسط کاپیتان قایق به نام مرر نگهداری می شد، تدارکات روزانه حمل و نقل سنگ ها را ثبت می کند. مهرر در حال نوشتن دفتر خاطرات خود بود در حالی که متوشالح 300 را فشار می داد.

زمانی که سنگ بنای هرم در جای خود قرار گرفت، درخت حدود 320 سال سن داشت و 4500 سال دیگر حلقه در جلوی آن قرار داشت.

حاکمی که دروغ نمی گوید

دلیل اینکه دندروکرونولوژیست ها به شمارش حلقه ها تا این عمق در زمان اعتماد دارند این است که می توان از حلقه های مویی عبور کرد. یک سال مرطوب در کوه های سفید یک حلقه ضخیم در هر درخت در آن ارتفاع به جا می گذارد. خشکی برگها را نازک می کند. به اندازه کافی نمونه های همپوشانی را به یکدیگر متصل کنید – درختان زنده، درختان ایستاده مرده، چوب های باستانی افتاده و حفظ شده در سرمای خشک – و شما یک تقویم پیوسته می سازید که هزاران سال پیش امتداد دارد.

این کرونولوژی مویی یکی از لنگرهایی است که برای کالیبره کردن تاریخ گذاری رادیوکربن در سراسر جهان استفاده می شود. هنگامی که یک باستان شناس گزارش می دهد که قدمت دانه ای از یک مقبره به قرن خاصی قبل از میلاد می رسد، بخشی از چیزی که این عدد را قابل اعتماد می کند داربستی از حلقه های درختی از همان نخلستان های کوه های سفید است.

به همین دلیل است که ادعاهای پیش پا افتاده مبنی بر اینکه اهرام ده ها هزار سال قدمت دارند، تحت نظارت دقیق فرو می ریزند. مطالعه‌ای توسط یک مهندس در دانشگاه بولونیا، که در ResearchGate منتشر شد و توسط IFLScience خلاصه شد، تلاش کرد تا سن هرم را از فرسایش سطحی محاسبه کند و میانگین تخمینی را حدود 22916 سال قبل از میلاد ارائه کرد. مشکل این است که دانه‌های مربوط به بافت‌های دارای تاریخ مطمئن – از جمله مطالبی از مقبره توتان‌خ آمون و اتاقکی در زیر هرم پلکانی جوسر – به‌طور مداوم گاه‌شماری مرسوم را تأیید می‌کنند. یکی از ابزارهایی است که این دانه ها را به سنین خود می چسباند.

به عبارت دیگر، متوشالح نه تنها یک بازمانده از دوران مورد بحث بود. بخشی از خط کشی است که برای اندازه گیری آن استفاده می شود.

اکنون چگونه به نظر می رسد

بازدیدکنندگانی که در مسیر Methuselah قدم می‌زنند، حلقه‌ای به طول 4.5 مایل از میان گراو شولمن در ارتفاع 10000 فوتی، بدون اینکه بدانند از درخت عبور می‌کنند. نشانه ها به دیگر موهای باستانی اشاره می کنند. هیچ کس به این یکی اشاره نمی کند. رنجرها کهنسال ترین درختان بیشه را به صورت قلابدار، نقره ای، اغلب بلندتر از یک خانه دو طبقه، با تنه های پیچ خورده به پهلوهای روبان مانند توصیف می کنند. چوبی که در آن قرار گرفته است توسط یخ های باد شده صیقل داده شده و به چیزی نزدیک تر از پوست سنگ مرمر تبدیل شده است.

در این کوه ها بیش از 12 درخت پرز با قدمت بیش از 4000 سال وجود دارد. هر یک از آنها می تواند متوشالح باشد. نکته در همین ابهام است.

پاتریارک گروو، بالاتر از جنگل ملی اینیو، دارای یک رکورد مرتبط است: بزرگترین برستلکون بزرگ حوضه بزرگ از نظر حجم تنه، درختی به نام پاتریارک. قدیمی ترین نیست در این گونه، اندازه و سن تقریباً با هم نسبت معکوس دارند – نمونه‌های دشتی که به سرعت رشد می‌کنند در یک هزاره پوسیده می‌شوند، در حالی که درختان کوتاه‌قد و باد کوبیده در بلندترین یال‌ها درختانی هستند که به پنج هزار می‌رسند.

حلقه بعدی

زمانی در تابستان پیش رو، اگر برف زمستانی در کوه‌های سفید به اندازه کافی عمیق باشد و طوفان‌های جولای رطوبت را از سیرا بیاورند، نوار نازکی از سلول‌های جدید در زیر نوار باقی‌مانده از پوسته متوسله تشکیل می‌شود. باریک خواهد بود – حلقه‌های یک مخروط پرز در این ارتفاع اغلب کمتر از یک دهم میلی‌متر عرض دارند – و در عرض و چگالی آن دقیقاً میزان مرطوب و سرد بودن تابستان 2026 را ثبت می‌کند.

در جایی در یک آزمایشگاه آینده، دانشمندی ممکن است یک کنده درخت کاج را سوراخ کند و این حلقه را به همراه حلقه ای از 2833 قبل از میلاد بخواند، زمانی که دولت مصر هنوز در حال تحکیم بود و اولین هرم سنگی هنوز رونمایی نشده بود. همان درخت، همان درخت، همان تقویم. هنوز در حال نوشتن است.