هنگامی که فلوریدا در سال 1992 هشت مار پیتون برمه ای را برای یک مطالعه ردیابی دانشگاه آزاد کرد، قرار بود مارها در محوطه ای باقی بمانند، اما طوفان اندرو هفته ها بعد وارد محوطه شد و محوطه را ویران کرد و امروز ده ها هزار نفر از فرزندان آنها در Everglades ساکن هستند.

این یکی از آن داستان هایی است که برای واقعی بودن بیش از حد خوب به نظر می رسد. هشت مار پیتون برمه ای در سال 1992 برای مطالعه ردیابی دانشگاه در یک منطقه تحقیقاتی حصارکشی رها شدند. سپس، تنها چند هفته بعد، طوفان اندرو فلوریدا جنوبی را درید و محوطه را صاف کرد و مارها را آزاد کرد. چند دهه به جلو و نوادگان آنها اورگلیدز را تسخیر کرده اند.

همه چیز دارد – علم به خطا رفته، یک فاجعه طبیعی و یک پایان هیولا.

مشکل اینجاست که وقتی برای جستجوی این مطالعه رفتم، نتوانستم آن را پیدا کنم. هیچ سابقه ای مبنی بر رهاسازی هشت مار پیتون در یک محوطه محصور شده در سال 1992 وجود ندارد. و هر چه بیشتر کند و کاو کردم، بیشتر متوجه شدم که داستان واقعی آشفته‌تر، کندتر و بسیار انسانی‌تر از داستانی است که مدام گفته می‌شود.

بنابراین از کسی پرسیدم که عمر کاری خود را صرف تعقیب این مارها می کند. ایان بارتوشک، دانشمند محیط زیست در حفاظت از فلوریدا جنوب غربی، دقیقاً به ما در ScienceBlog گفت که چرا فکر می کند نسخه طوفان گیر کرده است:

“من فکر می کنم داستان طوفان اندرو زنده مانده است زیرا توضیح ساده ای برای چیزی ارائه می دهد که مطمئناً پیچیده تر بود.”

داستان طوفان از کجا می آید؟

ذره ای از حقیقت در آن وجود دارد – نه دانه ای که در عنوان وجود دارد.

هنگامی که طوفان اندرو در اوت 1992 به عنوان یک طوفان رده 5 برخورد کرد، یک انبار خزندگان را در هومستد، جنوب میامی نابود کرد. به گزارش Live Science، یکی از کارمندان بعداً به یاد آورد که «صدها مار پیتون برمه ای را در آن انبار دیده است». پس نسخه محبوب اصلا قابل تحقیق نیست. این یک تجارت تجاری خزندگان است.

و حتی این نسخه مشکلاتی دارد:

• مارهای پیتون قبلاً آنجا بودند. پیتون های برمه ای در اوایل سال 1979 – 13 سال قبل از اندرو – با گزارش های تایید نشده در دهه 1980 در Everglades مشاهده شدند.
• آنها در مکان اشتباه بودند. همانطور که بوم شناس دن سیمبرلوف به Live Science گفت: “زمانی که جمعیت در ابتدا شروع به رشد کرد، در دهه 1990، بیشتر آن 20 مایل بود. [32 km] دور از این تسهیلات بین سال های 1995 تا 2000، 11 مار پیتون در گوشه جنوب غربی پارک ملی اورگلیدز، کیلومترها دورتر از هومستد پیدا شد.
• “ردیابی ردیابی” یک سردرگمی است. محققان در واقع پیتون‌های برچسب‌گذاری شده را در اورگلیدز رها می‌کنند – اما به عنوان ابزاری مدرن برای یافتن مارهای دیگر، نه برای شروع تهاجم. در یک لحظه بیشتر در مورد آن

پس کجا آن اندرو را ترک می کند؟ همانطور که بارتوشک توضیح داد:

طوفان اندرو حیوانات بیشتری را به این منظره کمک کرد، اما من فکر نمی‌کنم شواهد نشان دهند که طوفان تنها رویدادی است که تهاجم را آغاز کرده است.

در واقع چه اتفاقی افتاد

مقصر واقعی بسیار کمتر سینمایی است: تجارت حیوانات خانگی عجیب و غریب.

پیتون‌های برمه‌ای کوچک و قابل کنترل به‌عنوان جوجه‌های جوجه‌آور و بزرگ‌تر هستند و برای دهه‌ها به تعداد زیادی فروخته می‌شوند. دقیقاً چقدر بستگی به این دارد که چه کسی و در چه دوره ای حساب می کند – که به خودی خود بسیار گویا بود:

• لایو ساینس آن را در حدود 17000 واردات بین سال‌های 1970 تا 1995 به ایالات متحده می‌داند.
• بارتوشک به ما گفت که بر اساس سوابق واردات CITES از دهه 1970 حدود 100000 دستگاه بوده است.
• خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده می گوید که تاجران حیوانات خانگی بین سال های 1975 تا 2018 بیش از 180000 نفر را وارد کردند.

هر کدام را که انتخاب کنید، تعداد زیادی مار غول پیکر در بسیاری از خانه‌ها وجود دارد – و برخی از آنها همیشه در باتلاق می‌افتند، چه فرار کنند و چه توسط صاحبانی که نمی‌توانستند حیوان خانگی در حال رشد را اداره کنند.

سرویس ماهی و حیات وحش می گوید مار پیتون ها «در دهه 1980 به دلیل رها شدن و فرارها تأسیس شدند». یک مطالعه در سال 2011 که توسط Live Science به نقل از آن انجام شد، به این نتیجه رسید که “ساده ترین توضیح” این است که چند مار قبل از سال 1985 در اورگلیدز جنوبی رها شدند. سپس جمعیت تا سال 1990 به آرامی رشد کرد – و سپس افزایش یافت.

این همان چیزی است که بارتوشک وقتی به Live Science گفت که “حصار (D): “همه موارد بالا” را خواهد گفت.” او به ما گفت که به معنای واقعی کلمه منظورش را داشته است:

“پیتون های برمه ای مدت ها قبل از اندرو در تجارت حیوانات خانگی در فلوریدا جنوبی حضور داشتند و فرارها و رهاسازی های عمدی تقریباً به طور قطع در طی چند سال اتفاق افتاد… این طوفانی کامل از متغیرها بود که منجر به استقرار مارهای پیتون برمه ای در فلوریدا شد.”

او همچنین خاطرنشان کرد که در حالی که اولین مار پیتون برمه ای در پارک ملی اورگلیدز در سال 1979 ثبت شد، تایید شد که آنها چندین دهه بعد تولید مثل کردند. به گفته او، این استقرار “به احتمال زیاد نتیجه معرفی های متعدد در طول زمان است، و به دنبال آن بازتولید موفقیت آمیز و گسترش به چشم اندازی است که ثابت شده است به ویژه برای این گونه مناسب است.”

کمیسیون حفاظت از ماهی و حیات وحش فلوریدا موافق است: “چندین رویداد معرفی احتمالاً در فلوریدا جنوبی رخ داده است.”

“ردیابی ردیابی” از کجا می آید؟

بنابراین ایده محققان برای رهاسازی مارهای پیتون از کجا می تواند نشأت بگیرد؟ حدس من این است که با کاری که امروزه افرادی مانند بارتوشک انجام می دهند، اشتباه می کنم.

تیم او پیتون ها را در طبیعت رها می کند – اما به دلیل مخالف. همانطور که او برای ما توضیح داد:

“کار ردیابی رادیویی ما شامل نصب عمدی پیتون های نر وحشی برمه ای وحشی با فرستنده و رهاسازی این حیوانات برچسب زده شده در جمعیت مهاجم ثابت شده است. این “مارهای پیشاهنگ” ما را به تولیدمثل مستعمرات و بالغین باروری می کشاند که می توانند از جمعیت حذف شوند.”

جایزه واقعی زنان بزرگ هستند. بارتوشک به ما گفت که بزرگترین تیم او تا 122 تخم در حال رشد را صید کرده است. او گفت: «همه مارهای پیتون یکسان خلق نمی‌شوند، و این ماده‌های بالغ هدف‌های با ارزشی برای تلاش‌های مدیریتی هستند».

و مقیاس این کار خیره کننده است. تا به امروز، تیم او بیش از 25000 کیلوگرم مار پیتون را از منطقه مدیریتی تنها 500 کیلومتر مربع در جنوب غربی فلوریدا حذف کرده است.

اما او واضح است که تهاجم اینگونه آغاز نشد: “دیده‌بانان مار ابزارهای تحقیقاتی و مدیریتی هستند که در یک هجوم کاملاً تثبیت‌شده کار می‌کنند، نه یک مسیر معرفی.”

من می توانم ببینم که چگونه این دو داستان در هم تنیده شدند. “دانشمندان مارهای پیتون را با ردیاب منتشر کردند” درست است. این فقط چند دهه پس از آن اتفاق افتاد که مارها قبلاً خود را در خانه ساخته بودند.

بخشی که حقیقت دارد

تنها بخشی از داستان ویروسی که پابرجاست، پایان آن است. در واقع ده ها هزار مار پیتون برمه ای در Everglades وجود دارد – و احتمالاً تعداد بیشتری از آنها. هیچ کس تعداد واقعی را نمی داند، اما تخمین ها نشان می دهد که ممکن است صدها هزار نفر باشد، و گزارشی در سال 2023 به این نتیجه رسید که از بین بردن آنها با ابزارهایی که در اختیار داریم امکان پذیر نیست.

بر اساس گزارش سرویس ماهی و حیات وحش، حدود 15000 مورد از سال 2000 گزارش و حذف شده است. این خیلی به نظر می رسد تا زمانی که متوجه شوید که جمعیت به سختی در حال کاهش است.

و آسیب واقعی است. در پارک ملی اورگلیدز، مشاهده برخی از گونه‌های پستاندار بین سال‌های 1996 تا 2016 پس از معرفی پیتون‌ها، 95 درصد کاهش یافت. حیواناتی که روزگاری همه جا بودند، به منظره ای نادر تبدیل شده اند. این مشکل به اندازه‌ای جدی شد که در سال 2012 ایالات متحده واردات پیتون‌های برمه‌ای را بر اساس قانون لیسی ممنوع کرد.

که باعث می شود اصل داستان مهم تر از آن چیزی که به نظر می رسد. اگر فکر می کنید این کار توسط یک طوفان انجام شده است، یک تصادف عجیب است. اگر می دانید که تجارت حیوانات خانگی است، یک درس است.

افکار نهایی

من جذابیت نسخه طوفان را دریافت می کنم. این مرتب است. این یک شروع، یک شرور و یک پیچ دارد. اما همانطور که بارتوشک گفت:

“درس بزرگتر این است که تهاجمات بیولوژیکی به ندرت داستان منشا آماده فیلم را دارند که ما دوست داریم داشته باشند. با پیتون های برمه ای، احتمالاً فرصت های متعددی برای حیوانات برای ورود به جمعیت وحشی وجود داشت.”

آنچه می توانید از این موضوع بگیرید: در حال حاضر تعداد مارهای پیتون برمه حداقل ده ها هزار نفر در اورگلیدز است و پستانداران بومی را ویران کرده اند. این تهاجم از تجارت حیوانات خانگی عجیب و غریب، از طریق فرار و رهاسازی، به احتمال زیاد با گروه کوچکی از مارها قبل از اواسط دهه 1980 شروع شد. طوفان اندرو احتمالاً کمی بیشتر به این ترکیب اضافه کرده است.

چیزی که نشان نمی دهد: که هشت مار پیتون برای یک مطالعه ردیابی دانشگاه در سال 1992 آزاد شدند (هیچ سابقه ای وجود ندارد)، که آنها از یک محوطه تحقیقاتی حصاردار فرار کردند (داستان در واقع در مورد یک انبار تجاری است)، یا اینکه اندرو شروع به تهاجم کرد (پیتون ها تا سال 1979 در اورگلیدز بودند).

و این آخرین نکته همان چیزی است که بیشتر به من چسبیده است. سرزنش یک طوفان راحت است – هیچ کس مسئول آب و هوا نیست. بارتوشک سخنان خود را در این مورد کوتاه نمی‌کند:

طوفان اندرو بخشی از این داستان است، اما برخورد با آن به عنوان آغاز تهاجم، به افرادی که مسئول استقرار آنها هستند، راهی آسان‌تر برای سرزنش یک فاجعه طبیعی می‌دهد.

مشکل پیتون در اورگلیدز یک عمل طبیعی نبود. ده‌ها سال بود که مردم حیواناتی را می‌خریدند، نگهداری می‌کردند و رها می‌کردند. که داستانی بسیار کمتر هیجان انگیز است – اما داستانی که واقعاً می توانیم از آن درس بگیریم.