کهکشان راه شیری ممکن است پس از برخورد با کهکشانی سوسیس‌شکل به طرفین چرخیده باشد: ScienceAlert
آسان است که کهکشان خانگی خود را به عنوان یک مکان نسبتاً پایدار تصور کنیم، یک دیسک منظم که به آرامی مانند فریزبی در فضا شناور است – اما ممکن است بسیار متلاطم تر از آن چیزی باشد که به نظر می رسد.
بر اساس مطالعات شبیه‌سازی جدید، کل قرص کهکشان راه شیری ممکن است در طی میلیاردها سال به تدریج به طرفین چرخیده و پس از برخوردهای باستانی با کهکشان‌های کوچک‌تر، خود را به هاله ماده تاریک گسترده‌اش تغییر جهت دهد.
این نظریه به شواهدی اضافه می‌کند که نشان می‌دهد کهکشان راه شیری در طول عمر 13.6 میلیارد ساله‌اش دستخوش تحولات زیادی شده است و ممکن است به توضیح برخی از پکادیلوهای گیج‌کننده‌تر کهکشان کمک کند.
کریل باتراکوف، ستاره شناس دانشگاه دورهام در بریتانیا، به ScienceAlert گفت: «این پروژه با مطالعه سرعت چرخش هاله ستاره ای آغاز شد.
برای من تا حدودی غیرمنتظره بود که ارتباط بین چرخش هاله ستاره‌ای و معکوس‌های موجود در دیسک را پیدا کنم که طبیعت پیچیده راه شیری و کهکشان‌ها را به طور کلی منعکس می‌کند.
باتراکوف و همکارانش این یافته ها را در نشست ملی نجوم انجمن سلطنتی نجوم در سال 2026 ارائه کردند.
قرص کهکشان راه شیری همان چیزی است که اکثر مردم هنگام تصویربرداری از کهکشان ما تصور می کنند و دلیل خوبی هم دارد.
این ساختار نازک جایی است که بیشتر ماده معمولی کهکشان راه شیری متمرکز شده است – همه ستارگان، غبار، گاز و سنگ‌ها که در امتداد بازوهای مارپیچی پراکنده شده‌اند که مانند تیغه‌های یک فن در اطراف مرکز کهکشان می‌چرخند.
اما پس از همه، درایو همه چیز نیست. کهکشان راه شیری تقریباً کروی است، با گنبدهای عظیم در بالا و پایین صفحه کهکشانی که به طور پراکنده ای با ستارگان باستانی معروف به هاله ستاره ای پر شده است، که همگی در یک حباب غول پیکر از ماده تاریک به نام هاله ماده تاریک محصور شده اند.
طی دهه گذشته، ماهواره ای به نام گایا که برای نقشه برداری از موقعیت و حرکت ستارگان در کهکشان راه شیری فرستاده شد، چیزی عجیب را در هاله ستاره ثبت کرد. به نظر می رسد که ستارگان در حومه کهکشان بسیار کندتر از آنچه برای جرم کهکشان انتظار می رود، به دور مرکز کهکشان می چرخند.
یکی از احتمالات این اختلاف این است که تحلیل های قبلی جرم کهکشان راه شیری را بیش از حد تخمین زده اند.
باتراکوف و همکارانش می خواستند ایده دیگری را کشف کنند.
محققان با استفاده از مجموعه ای از شبیه سازی های کیهان شناسی به نام Auriga، چرخش تعدادی از کهکشان های شبیه راه شیری را در اوایل تاریخ کیهان شبیه سازی کردند.
شبیه‌سازی‌ها نشان داد که کهکشان‌هایی که زود شکل گرفته‌اند و تحت ادغام‌های بزرگ قرار گرفته‌اند، هاله‌های ستاره‌ای بسیار آهسته‌تری دارند.
در واقع، ما شواهد زیادی داریم که نشان می‌دهد کهکشان راه شیری در گذشته با کهکشان‌های کوچک‌تر متعددی برخورد کرده و ادغام شده است، از جریان‌هایی از ستاره‌ها با ترکیب شیمیایی که نشان می‌دهد آنها در یک محیط فرازمینی شکل گرفته‌اند تا تغییر شکل‌های نوسانی در قرص کهکشان راه شیری.
یکی از این برخوردها حدود 10 میلیارد سال پیش رخ داد که در آن کهکشانی به نام گایا رخ داد، زیرا ستاره شناسان معتقدند کهکشانی به شکل سوسیس بوده است.
این برخورد، طبق شبیه‌سازی‌های این تیم، می‌تواند یک گشتاور گرانشی اعمال کند که به آرامی دیسک کهکشان راه شیری را به سمت هاله ماده تاریک اطراف خود تغییر می‌دهد.
نتیجه یک هاله ستاره ای است که بسیار کندتر از حد انتظار می چرخد.
باتراکوف گفت: “ما یک چرخش دیسک را به عنوان تغییر جهت دیسک بیش از 90 درجه تعریف کردیم، بنابراین این بدان معنی است که کل کهکشان راه شیری را می توان “روی خود” چرخاند، نه لزوما “وارونه”!
“اگر به این فکر کنیم که وارونگی دیسک برای رصدگران روی زمین چه شکلی خواهد بود (اگر بتوانیم آنقدر عمر کنیم که از ابتدا تا انتها آن را ببینیم)، بزرگترین تغییر آسمان شب خواهد بود، زیرا با تغییر موقعیت ستارگان، صورت های فلکی جدید تشکیل می شود.”
جالب اینجاست که تیم باتراکوف تنها تیمی نیست که به این نتیجه رسیده است.
در مقاله ای که اوایل سال جاری در نجوم و اخترفیزیکتیمی از ستاره شناسان به رهبری آکادمی علوم چین شواهدی پیدا کردند که نشان می دهد هاله ماده تاریک کهکشان راه شیری تقریباً عمود بر قرص ستاره ای آن قرار دارد.
آنها همچنین به این نتیجه رسیدند که محتمل ترین توضیح این است که قرص کهکشانی به تدریج خود را طی میلیاردها سال تغییر جهت داده است.
وارونگی دیسک در شبیه سازی های کیهان شناسی بسیار رایج است، اگرچه مشخص نیست که آیا این به واقعیت تبدیل می شود یا خیر.
مطالب مرتبط: سازه ای غول پیکر بر فراز کهکشان راه شیری. پس از 40 سال، دانشمندان متوجه شدند که چیست
با این حال، اگر حق با دو تیم محقق باشد، شاید این حرکت در نهایت بتواند برخی دیگر از ویژگی های کهکشان راه شیری را توضیح دهد.
باتراکوف گفت: “با توجه به سرعت بسیار پایین مشاهده شده در چرخش هاله ستاره ای کهکشان راه شیری، من فکر می کنم چرخش دیسک یک توضیح محتمل است، اما هنوز خیلی زود است که با اطمینان 100 درصد بگوییم.”
“در حالت ایده آل، ما باید سعی کنیم امضاهای جایگزین دیسک های گذشته را شناسایی کنیم تا این ادعا را با اطمینان کامل انجام دهیم.”
این یافته ها در نشست ملی نجوم 2026 انجمن سلطنتی نجوم در بریتانیا ارائه شد.
این مقاله توسط مایکل ایروینگ تصحیح و توسط ربکا دایر ویرایش شده است. در حالی که ما به روند خود افتخار می کنیم، ما فقط انسان هستیم. اگر خطایی را مشاهده کردید، لطفاً به ما اطلاع دهید.
