مقالات

ScienceAlert: کاپیبارای آب دوست 8.8 میلیون سال پیش در صحرای آتاکاما زندگی می کردند.


صحرای آتاکامای شیلی یکی از خشک ترین مکان های جهان است که تقریباً تمام رطوبت کمیاب آن از مه ناشی از اقیانوس آرام تأمین می شود.

به این ترتیب، این آخرین جایی است که انتظار دارید کاپیباراها را پیدا کنید: آن جوندگان غول پیکر، آب دوست و شبیه خوکچه هندی که اینترنت آنها را بسیار دوست دارد.

ممکن است کاپیباراها را در چشمه آب گرم یوزو در ژاپن دیده باشید، اما وطن واقعی آنها آمریکای جنوبی است.

در آنجا، آنها در تالاب های اطراف حوضه آمازون، در همه کشورهای قاره – به جز شیلی، جایی که آتاکاما عملاً توسط رشته کوه آند “حصارکشی” شده است، کمین می کنند.

https://www.youtube.com/watch?v=QJ1C3EPhQzU frameborder=”0″ allow=”accelerometer;autoplay;clipboard-record; encrypted media;gyroscope;picture-in-picture;web sharing” referrerpolicy=”strict-origin-when-cross-origin” allowfullscreen>

سبک زندگی کاپیبارا شامل تغذیه از گیاهان آبزی، علف هایی است که در امتداد سواحل تالاب ها رشد می کنند، و مهاجرت در امتداد دالان های ساحلی (یعنی نهرها و رودخانه ها) در “گله های” تا 20 تایی، تا حدودی شبیه اسب آبی های کوچک.

کاپیباراها در هر کجای دنیا که باشند اساساً از آب جدا نیستند.

به همین دلیل دیرینه شناسان از یافتن بخشی از دندان 8.8 میلیون ساله کاپیبارا در صحرای آتاکاما به شدت متعجب شدند.

این قدیمی‌ترین شواهد کشف کاپیبارا در شیلی و یکی از قدیمی‌ترین فسیل‌های کاپیبارا است.

این دندان – بخشی از دندان مولر سوم بالایی – از یک جنس منقرض شده از کاپیبارا به نام می آید. قلب و عروق، خویشاوندان ماقبل تاریخ کاپیباراهای مدرن که امروز می شناسیم و دوست داریم (Hydrochoerus hydrochaeris).

این در سازند نئوژن باهیا اینگلسا در صحرای آتاکاما، جاسازی شده در ماسه سنگ یافت شد.

کاپیباراهای آب دوست 8.8 میلیون سال پیش در صحرای آتاکاما زندگی می کردند
نمای نزدیک از فسیل دندان کاپیبارا. (گوشتاین و همکاران، گزارش های علمی، 2026)

پریسیلا مارتینز، نویسنده اصلی این مطالعه و زمین شناس دانشگاه آریزونا، می گوید: «پیدا کردن دندان کاپیبارا در یک رسوب دریایی در جایی که امروز یکی از خشک ترین مناطق روی زمین است، عجیب است.

برخلاف تصورات مبنی بر اینکه آتاکاما برای 40 میلیون سال بیابان بوده است، فسیل دندان کاپیبارا به تصویر رو به رشد آتاکاما به عنوان یک اکوسیستم تالاب پررونق در اواخر میوسن می افزاید.

مارک کلمنز دیرینه زیست شناس از دانشگاه وایومینگ می گوید: ما شواهد زیادی داریم که شرایط واقعا مرطوب را نشان می دهد که امروزه معمولاً با کاپیبارا مرتبط است.

همین ذخایر حاوی فسیل ماهی های آب شیرین و گاویال ها (تمساح های آب شیرین) است.

این تیم همچنین ذرات ریز سیلیس را در ذخایری به نام فیتولیت پیدا کردند: نشانه‌هایی مبنی بر اینکه گیاهان اینجا هستند و آب‌های زیرزمینی را جذب می‌کنند.

انواع خاصی از فیتولیت های موجود در کنار دندان کاپیبارا وجود نخل، زنجبیل و سایر گیاهان گلدار را نشان می دهد. این نوع پوشش گیاهی گواه خوبی است که نشان می دهد جنوب آتاکاما زمانی میزبان آب شیرین ثابت بوده است.

کاپیباراهای آب دوست 8.8 میلیون سال پیش در صحرای آتاکاما زندگی می کردند
ارسال یک گروه توسط یک هنرمند قلب و عروق (Hydrochoerinae) در تالاب های ساحلی اواخر میوسن و تاج پوشش جنگلی منطقه آتاکاما در شمال شیلی. (Mauricio Alvarez/Gutstein et al., گزارش های علمی، 2026)

کلمنز می افزاید: «همه اینها از این ایده حمایت می کند که جامعه اکولوژیکی کافی برای حمایت از جمعیت کاپیبارا در درازمدت وجود دارد.

یافتن این کاپیبارا – که فکر می‌کنم همه قبول دارند که به هیچ وجه یک حیوان بیابانی نیست – در این مکان ایده‌های زیادی در مورد تاریخ آتاکاما ایجاد می‌کند.

به نظر می رسد صحرای آتاکاما در 8.8 میلیون سال گذشته دستخوش تغییرات عمده ای شده است.

شواهدی از کاپیباراهای اواخر میوسن قبلاً در آن سوی آمریکای جنوبی، در سواحل آرژانتین یافت شده بود. در طول میوسن، رشته کوه آند حتی یک مانع بزرگتر بین سواحل شرقی و غربی آمریکای جنوبی بود، بنابراین اینکه چگونه کاپیباراها در هر دو طرف قرار گرفتند کمی راز است.

مارتینز می گوید: «نه تنها فلات های آند مرکزی بسیار مرتفع هستند، بلکه به شدت خشک هستند.

بنابراین، اگر کاپیباراها از شرق آند در این منطقه پیشین سرچشمه می گیرند، این جوندگان پا کوتاه چگونه می توانند از آن عبور کنند؟

این تیم فکر می‌کند که احتمال کمتری وجود دارد که آن‌ها واقعاً از آند عبور کرده باشند، در عوض نشان می‌دهند که ممکن است دنباله‌ای از تالاب‌ها وجود داشته باشد که از قاره شمال آند می‌گذرد و به کاپیباراها اجازه می‌دهد در دو طرف رشته کوه پراکنده شوند.

اما کسانی که به سمت شرق حرکت کردند، ممکن است از نظر بقای طولانی مدت، انتخاب درستی داشته باشند، زیرا صحرای آتاکاما اکنون مکانی نامناسب برای جوندگان رودخانه ای است.

مارتینز می‌گوید: «هرچه بیشتر درباره بیابان‌ها که به شدت نسبت به تغییرات آب و هوایی حساس هستند، از جمله تغییرات شدت موسمی از سال به سال، درک بیشتری داشته باشیم، بهتر می‌توانیم پیش‌بینی کنیم که در بلندمدت چگونه پیش می‌روند.»

و اگر بتوانیم تغییرات اقلیمی گذشته را که ربطی به انسان نداشتند، درک کنیم، این به ما مبنایی می‌دهد که روی آن کار کنیم تا بفهمیم که چگونه آب و هوا ممکن است در طول زمان با ترکیب انسان‌ها تکامل یابد.

این مطالعه در منتشر شد گزارش های علمی

این مقاله توسط ریچل گارنر تصحیح و توسط پیتر داکریل ویرایش شده است. در حالی که ما به روند خود افتخار می کنیم، ما فقط انسان هستیم. اگر خطایی را مشاهده کردید، لطفاً به ما اطلاع دهید.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا