در سال 1949، پنج گربه در جزیره ماریون زیر قطب جنوب برای کنترل موش هایی که فوک داران رها کرده بودند به ساحل کشیده شدند، اما فرزندان آنها به شکار پرندگان دریایی که در لانه های زیر پایشان لانه می کردند، ادامه دادند. یک کمپین تیراندازی و تله‌برداری بعدی، ۱۴۷۲۵ ساعت کار انسان را ثبت کرد که آخرین گربه در سال ۱۹۹۱ دستگیر شد.

در اواخر دهه 1940، یک ایستگاه هواشناسی در جزیره ای پر باد در اقیانوس هند زیر قطب جنوب با مشکل موش مواجه شد و شخصی به سراغ قدیمی ترین راه حل موجود رفت.

پنج گربه خانگی در سال 1949 در جزیره ماریون برای مقابله با موش های خانگی که فوک داران قرن نوزدهم به طور تصادفی دهه ها قبل از آن به ساحل کشیده بودند، شسته شدند. این یک تصمیم معقول به نظر می رسد. گربه ها موش می گیرند. ایستگاه برای آن مرتب تر بود.

آنچه در عوض اتفاق افتاد، شاید یکی از واضح ترین داستان های هشدار دهنده در مورد حفاظت از جزیره باشد. گربه ها نزدیک ایستگاه نمی ماندند و در بیشتر موارد به موش ها نمی چسبیدند. آنها علیه پرندگان دریایی جزیره روی آوردند. ترمیم آسیب بیشتر دو دهه و 14725 ساعت شکار طول کشید.

پنج گربه و موش هایی که باید شکار می کردند

ماریون بزرگتر از دو جزیره پرنس ادوارد است، حدود 290 کیلومتر مربع از سنگ، باتلاق و خزه، که در 2300 کیلومتری جنوب شرقی آفریقای جنوبی قرار دارد.

موش ها به طور تصادفی در دوران آب بندی وارد شدند. گربه ها پاسخ عمدی به آنها بودند.

مشکل این است که پنج گربه در جزیره ای بدون شکارچی و غذای فراوان، پنج گربه باقی نمی ماند. در دهه 1970، جمعیت وحشی به حدود 2000 نفر رسید. هیچ چیز در جزیره آنها را تعقیب نکرد. هیچ چیز با آنها رقابت نمی کرد. و موش ها همیشه فقط بخشی از منو بوده اند.

آنچه گربه ها در واقع خوردند

ماریون یک جزیره پرنده دریایی است. میلیون ها پترل و پریون در آنجا زاد و ولد می کنند و بسیاری از آنها در زیر زمین، در لانه هایی که در خاک نرم نزدیک ساحل حفر شده اند، لانه می سازند. برای یک گربه، سوراخی با پرنده ای که روی زمین لانه می کند کار آسان تر از موش است.

شیفت زود آمد. پرنده‌شناس R. W. Rand که در اوایل دهه 1950 جزیره را کاوش کرد، ثبت کرد که گربه‌ها “وحشی می‌شوند و موش‌های کوچک‌تر که در دشت ساحلی گسترده هستند را شکار می‌کنند.” همانطور که در گزارش برایان هانتلی در سال 2023 از جزیره نقل شده است. یک یادداشت میدانی مربوط به سالهای اولیه، شمردن آن سخت نیست، اما دقیقاً نشان می دهد که آسیب به کجا رسیده است.

در دهه 1970، یک نفر روی آن شماره گذاشته بود. گربه های ماریون سالانه حدود 450000 پرنده دریایی را می کشتند. یکی از گونه های آن، پترل معمولی غواصی، در سال 1965 از جزیره ناپدید شد و به طور کامل نابود شد.

مقیاس از دست دادن و جزیره بدون دفاع

چرا اینقدر سریع جمع شد؟ بخشی از پاسخ این است که پرندگان هرگز نیازی به محافظت توسط یک پستاندار شکار خشکی نداشتند.

دنا اسپاتز و نیک هلمز، که برای پیک یونسکو می نویسند، این الگو را به وضوح بیان می کنند: “گونه های جزیره اغلب در غیاب شکار، رقابت یا گیاهخواران تکامل یافته اند.” در فضای باز لانه کنید، زیر زمین لانه کنید، وقتی چیزی نزدیک می شود محکم بنشینید. در یک قاره، این عادات در طول زمان توسط شکارچیان پرورش داده می شد. در ماریون برای هزاران سال چیزی برای پرورش آنها وجود نداشت.

بنابراین گربه‌ها در جزیره‌ای که تعدادشان سقفی نداشت، منبع غذایی بدون محافظت در برابر شکارچیان کمین‌شده پیدا کردند. پنج حیوان تبدیل به ماشینی برای کشتار نیم میلیون پرنده در سال شد و این اتفاق در طول یک عمر انسان رخ داد.

این یک بار نیست. شکارچیان مهاجم مقصر بسیاری از انقراض حیوانات اخیر هستند و بخش قابل توجهی از گونه های پرندگان دریایی جهان اکنون در معرض خطر انقراض در نظر گرفته می شوند. ماریون نمونه بارز الگویی است که در جزایر سرتاسر جهان اجرا شده است.

ریشه کنی تقریبا دو دهه طول کشید

پایین آوردن گربه ها دوباره آهسته بود و کار تلخ و در مرحله انجام شد. اولین تجربه بزرگ بیماری بود. ویروس پانلوکوپنی گربه در سال 1977 معرفی شد و مدتی فعال بود. تعداد آنها از حدود 3400 نفر در سال 1977 به حدود 615 نفر در سال 1982 کاهش یافت، اما بیماری به تنهایی کار را تمام نکرد.

چه کار مردم، پیاده، شبانه، سالها بود. یک کمپین شکار فشرده در سال 1986 آغاز شد که بعداً به دام انداختن و مسمومیت اضافه شد. در چهار سال اول، به عنوان J.P. Bloomer و M.N. Bester گزارش داد: “هشتصد و هفتاد و دو گربه در طول 14725 ساعت شکار مورد اصابت گلوله قرار گرفتند و 80 گربه به دام افتادند.” این رقم فقط چهار سال اول را پوشش می دهد. آخرین گربه در جولای 1991 به دام افتاد و جستجوها تا سال 1993 ادامه یافت تا ببینند آیا گربه ای باقی مانده است یا خیر.

حتی در آن زمان، تیم ادعای موفقیت نکرد و تأیید کرد که گربه ها واقعاً تنها پس از بیش از 9 سال بدون حتی یک مشاهده ناپدید شده اند. ماریون بزرگترین جزیره ای است که تا کنون از گربه های وحشی پاک شده است، با حدود 29000 هکتار.

آنچه ماریون در مورد حفاظت یاد گرفت

پایان خوش این خواهد بود که همه پرنده ها برگشتند. برخی دارند. آنتون ولفهارد از پروژه ماریون بدون موش، بازگشت حشرات را ستایش کرد، گونه‌ای که در سال 1965 گم شد و آن را شگفت‌انگیز خواند که ریشه‌کنی قبلی گربه‌های وحشی منجر به استعمار مجدد جزیره توسط گربه‌های معمولی شده است. به نظر می رسد که رهاسازی گربه ها در را برای بازگشت گونه ها باز کرده است.

درس سخت تر این است که پرندگان چه کاری انجام ندادند. تعداد سوراخ‌های ماریون از سال 1979 تنها 56 درصد افزایش یافته است. علت احتمالی مشکلی است که گربه‌ها در وهله اول برای حل آن آورده شده‌اند. موش ها هنوز آنجا هستند و در حال حاضر خودشان به تخم های پترل و جوجه ها حمله می کنند، بنابراین یک کمپین جدید برای خلاص شدن از شر آنها در حال انجام است.

شاید درسی واقعی که ماریون ارائه می‌دهد، آنقدر درباره گربه‌ها نباشد، بلکه درباره آزادی کمی یک جزیره باشد. این قاره یک شکارچی جدید را بد اما آهسته جذب می کند، با طعمه هایی که از قبل محافظت می کند. یک جزیره هیچ چیز را جذب نمی کند. شکار پاسخی ندارد، شکارچی کنترل طبیعی ندارد، و راه حلی که در آن روزها معقول به نظر می رسید، مشکل پنج گربه در مقابل موش، قبل از اینکه کسی نگران موش ها نباشد، سالانه به صدها هزار پرنده مرده تبدیل می شود. 14725 ساعت شکار و بخش بهتری از دو دهه برای خنثی کردن آن طول کشید. تمام بعدازظهر طول کشید تا آن را با نیت خوب به وجود آورد.