ساینس آلرت: کره شمالی آزمایش های هسته ای خود را در سال 2017 متوقف کرد اما از آن زمان تاکنون نزدیک به 1400 زمین لرزه ایجاد کرده است.

همانطور که نیچه گفته است، وقتی به ورطه خیره می‌شوی، گاهی اوقات پرتگاه به تو خیره می‌شود.

و اگر با قوی ترین کلاس مواد منفجره ای که بشر تا به حال اختراع کرده است به پوسته زمین برخورد کنید، این سیاره لزوماً در ازای آن ساکت نمی ماند.

شش دستگاه هسته ای بین سال های 2006 تا 2017 در تونل های حفر شده در زیر کوه منتاپ در کره شمالی منفجر شد.

زمین‌شناسان اکنون شواهدی یافته‌اند که نشان می‌دهد این آزمایش‌ها گسل‌های ساکن قبلی را مجدداً فعال کرده‌اند – باعث ایجاد یک سری از صدها زمین‌لرزه که سال‌ها پس از آخرین آزمایش شدت می‌یابند.

کوانگ هی کیم، زلزله شناس از دانشگاه ملی پوسان در کره جنوبی، به ScienceAlert گفت: «قابل توجه ترین نتیجه فقط این نیست که زمین لرزه ها به دنبال آزمایش های هسته ای زیرزمینی رخ داده اند، بلکه چگونگی تکامل لرزه خیزی است.

به جای اینکه بلافاصله پس از انفجار قوی ترین باشد و سپس از بین برود، فعالیت برای چندین سال افزایش یافت.

سایت آزمایش هسته ای Punggye-ri کره شمالی در زیر کوه Mantap، یک قله 2205 متری (7234 فوت) در شمال شرقی این کشور واقع شده است.

مکان دورافتاده برای آزمایش قابلیت‌های هسته‌ای در حال گسترش کشور بسیار مناسب بود: تونل‌ها را می‌توان به صورت افقی به داخل کوه زیر صدها متر سنگ جامد هدایت کرد و به محدود کردن انفجارها کمک کرد.

اولین آزمایش زیرزمینی این سایت در اکتبر 2006 انجام شد. پنج آزمایش دیگر نیز طی 11 سال آینده انجام شد که هر کدام انفجار عظیمی از انرژی را در سنگ زیرین به راه انداختند.

آخرین آزمون در 3 سپتامبر 2017 برگزار شد و با اختلاف زیادی بزرگترین آزمون بود.

بمب هیروشیما با انرژی حدود 15 کیلوتن منفجر شد. آخرین آزمایش Punggye-ri حدود 100 تا 250 کیلوتن را آزاد کرد – به اندازه کافی قدرتمند برای تولید سیگنال مشابه یک زلزله 6.3 ریشتری.

یک انفجار هسته ای زیرزمینی نیازی به غار از قبل موجود ندارد. این انفجار، سنگ اطراف را تبخیر و ذوب می‌کند و حفره‌ای زیرزمینی را حفر می‌کند و در عین حال تنش‌های شدیدی را به سنگ‌ها وارد می‌کند. با سرد شدن این حفره، سقف آن ممکن است در اثر وزن بالا فرو بریزد.

به نظر می رسد این دقیقاً همان چیزی است که در زیر کوه منتاپ رخ داده است. تنها 8.5 دقیقه پس از انفجار 2017، ابزارها یک رویداد لرزه ای 4.1 ریشتری را شناسایی کردند که به عنوان فروپاشی حفره تازه تشکیل شده تفسیر می شود. در همین حال، رادار ماهواره ای خود کوه را در حال فروریختن زیر شدت انفجار ضبط کرد.

این غیرمنتظره نبود.

کیم گفت: «زمین‌لرزه‌هایی که مستقیماً در اثر آسیب انفجار، فروریختن حفره یا واکنش‌های پس‌لرزه معمولی ایجاد می‌شوند، معمولاً بلافاصله شروع می‌شوند و با از بین رفتن اختلال گذرا فروکش می‌کنند.

و از آنجایی که این آزمایش نهایی بود، فروپاشی حفره باید آغاز پایان اختلال لرزه‌ای از پونگی-ری باشد.

اما سه هفته بعد زمین شروع به زمزمه کرد.

کیم ادامه داد: «با این حال، در کوه منتاپ، تنها چند رویداد بلافاصله پس از آزمایش ششم گزارش شد، در حالی که لرزه‌خیزی زمین ساختی پایدار حدود 20 روز بعد آغاز شد و سپس در سال‌های بعد تشدید شد.»

زمین لرزه ها سوال جالبی را مطرح کردند. بیشتر تحقیقات قبلی در Punggye-ri بر روی آزمایش‌های هسته‌ای متمرکز شده‌اند – محل و زمان وقوع انفجارها و میزان قدرت آنها.

آنچه برای پوسته زمین در سال‌های پس از آن اتفاق افتاد، بسیار کمتر درک شده بود.

بنابراین محققان به عقب برگشتند و 17 سال سابقه لرزه‌ای ایستگاه‌های چین و کره جنوبی را که از سال 2008 تا 2025 را در بر می‌گرفت، بررسی کردند.

این تیم از تکنیکی به نام تشخیص فیلتر منطبق استفاده کردند که به آنها امکان می داد زمین لرزه های کوچکی را که نظارت معمول از دست می داد، تشخیص دهند.

آنها 1399 نفر از آنها را پیدا کردند.

با این حال، کوه منتاپ به عنوان یک مکان لرزه‌ای فعال شناخته نمی‌شود. در واقع، تقریباً برعکس است. زمانی که محققان به بررسی سوابق تاریخی پرداختند، چیزی که یافتند تقریباً چیزی به صدها سال قبل نبود.

بین سال‌های 23 قبل از میلاد تا 1903 پس از میلاد، آنها تنها یک رویداد را پیدا کردند – یک زمین‌لرزه بزرگ پوسته‌ای در فاصله 200 کیلومتری – رویدادی به بزرگی 6.7 در سال 1810، در حدود 100 کیلومتری کوه مانتاپ.

کیم گفت: «کاتالوگ‌های بزرگ زمین‌لرزه‌های منطقه‌ای و جهانی همچنین هیچ زلزله پوسته‌ای را در 50 کیلومتری سایت بین اول ژانویه 1904 تا 3 سپتامبر 2017 ثبت نکرده‌اند».

این بدان معنا نیست که زمین کاملاً ساکت بوده است. سابقه تاریخی ناقص است، به ویژه برای زمین لرزه های کوچک در مکان های دور، و جستجوی بسیار حساس تر تیم، فعالیت محلی اندکی را در اوایل سال 2013، پس از سومین آزمایش هسته ای نشان داد.

با این حال، منطقه نسبتاً آرام است. تا سال 2017

در 23 سپتامبر 2017، کوه ها لرزیدند … و سپس هرگز متوقف نشدند.

زمین لرزه ها در ماه ها و سال های بعد همچنان منطقه را می لرزاند. عجیب تر از آن، به جای اینکه به تدریج از بین برود، فعالیت افزایش یافت.

کیم گفت: «هم نرخ زلزله و هم انتشار لحظه‌های لرزه‌ای تا ماه مه 2025، پایان دوره مطالعه ما، به افزایش ادامه دادند.»

این به اندازه کافی جالب خواهد بود، اما مکان های زلزله شروع به نشان دادن الگوی دیگری کردند.

این تیم توانست 955 زمین لرزه را به دقت ردیابی کند. زمانی که آنها این مکان ها را نقشه برداری کردند، به طور وحشیانه در اطراف کوه منتاپ پراکنده نشدند. در عوض، آنها دو ساختار تقریباً موازی را که از شمال به شمال غرب از محل آزمایش می‌گذرند، ترسیم کردند.

یکی به دنبال گسترش پیش بینی شده یک گسل از قبل نقشه برداری شده در جنوب Punggye-ri بود. دیگری با یک گسل سطحی شناخته شده مطابقت نداشت – اما همچنان یک الگوی کاملاً شبیه گسل را دنبال می کرد.

این مدل نشان می‌دهد که آزمایش‌های هسته‌ای نقاط ضعف موجود در پوسته زمین را نقض کرده است. اما این یک معما باقی گذاشت: چگونه انفجارهایی که در سال 2017 پایان یافتند، همچنان بر زمین لرزه های سال ها بعد تأثیر می گذارند؟

نه به این دلیل که انرژی ناشی از انفجارها هنوز در میان کوه طنین انداز بود.

کیم گفت: “امواج لرزه ای خود سال ها به کار خود ادامه ندادند.” در عوض، ما چنین استنباط می‌کنیم که آزمایش‌های مکرر تعادل مکانیکی یک پوسته ناهمگن را که قبلاً نزدیک به شکست بود، تغییر داد.»

اثرات فوری یک انفجار هسته ای زیرزمینی نسبتا کوتاه مدت است. انفجار می‌تواند سنگ اطراف را بشکند، تنش‌های اطراف را تغییر دهد، و – همانطور که بعد از آخرین آزمایش پونگی ری اتفاق افتاد – باعث فروپاشی حفره تازه تشکیل‌شده شود.

اما این اثرات به تنهایی نمی توانند زلزله هایی را که ده ها کیلومتر دورتر رخ می دهند و سال ها بعد تشدید می شوند توضیح دهند. در عوض، محققان بر این باورند که اثرات تجمعی انفجارهای مکرر مسئول هستند.

https://www.youtube.com/watch?v=rcek7IQJFTI frameborder=”0″ allow=”accelerometer;autoplay;clipboard-record; encrypted media;gyroscope;picture-in-picture;web sharing” referrerpolicy=”strict-origin-when-cross-origin” allowfullscreen>

کیم توضیح داد: «یک قیاس روزمره انبوهی از بلوک‌های ناهموار است که در حال فشرده شدن هستند و نزدیک به لغزش هستند.

تکان دادن مکرر می تواند نحوه توزیع بار بین بلوک ها را تغییر دهد. حتی پس از توقف لرزش، حرکت یک کنتاکت می‌تواند استرس را به کنتاکت‌های همسایه منتقل کند، که ممکن است برخی از آنها تا بعداً نلغزند.

خود کوه منتاپ ممکن است به شکل گیری جایی که این استرس منتقل شده در نهایت راه خود را پیدا کرد کمک کرده است. توپوگرافی شیب دار و ناهموار آن باعث ایجاد تغییراتی در تنش هایی می شود که قبلاً روی پوسته کم عمق اعمال می شود و برخی از مکان ها را مساعدتر از سایر نقاط برای لغزش می کند.

کیم تأکید کرد که خود کوه دلیل آن نبوده است. در عوض، توپوگرافی آن یک “چارچوب مکانیکی طولانی مدت” را ارائه می دهد که به تعیین محل بروز اثرات آزمایش های هسته ای کمک می کند.

مشخص نیست که آیا این فرآیند در نهایت می تواند منجر به زلزله ای بسیار بزرگتر شود یا خیر. طولانی تر از این دو ساختار گسل مانند حدود 15 مایل امتداد دارد. اگر این یک گسل متصل منفرد است که در تمام طول خود پاره شده است، محققان معتقدند که از نظر تئوری می تواند زمین لرزه ای در حدود 6.4 ریشتر را ایجاد کند.

اگر چنین صحنه‌هایی را نشان نمی‌دهد.

نتایج در هر بسته پیشنهادی، چه جغرافیایی نتایج حاصل از زیرزمین‌های یارانه‌ها را می‌توان به‌منظور ایجاد خطاهای متعدد پیش از این ارزیابی کرد. близо تا آسیب.

Свързани: Всички тези ядрени опити пред десетилетия разкриха нещо ново за ядрото на нашата планета

Те също така усложняват работата по разграничаване на فعليّت غريبه، على العلى يادرنى اويتى، از تکنوين تکتونيکى برداشتهاست. چه به عنوان کیم، فرمت “تغییر دادن زمانویای پنجره، که برای این منظور مشخص است.

И причинно-следствената връзка شما نمی توانید این آزمایش را انجام دهید. 2.2.2.4.2.4.2.2.4.

نو زمان، مکان‌پوسته و نابغه‌ی تحولات در یک و یک سو.

“به زودی این کار را انجام دهید، چه آزمایشی می تواند حجم زمین را کاهش دهد، چه چیزی نزدیک است تا آسیب و پیشرفت داشته باشد یا اگر آسیب دیده باشد”.

یافته ها در منتشر شده است علم.