چگونه خط فشار خون بالا در بیش از 100 سال کاهش یافته است

“هیچ پزشکی نباید بدون فشارسنج باشد.”

جی دبلیو فیشر، مدیر پزشکی شرکت بیمه عمر متقابل نورث وسترن، این را در 4 اکتبر 1911 به انجمن مدیران پزشکی بیمه عمر گفت. مقاله او در مورد خوانش فشار خون در معاینات بیمه عمر بود و گزارش داد که افرادی که شرکت او بین سنین 55 تا 60 سال بیمه کرده بود، میانگین فشار سیستولیک 134 داشتند.

او تنها نبود. چندین شرکت بیمه زندگی آمریکایی در سال 1906 شروع به اندازه گیری فشار سیستولیک کردند. داستانی در مجله Hypertension به این صنعت اعتبار می دهد که شواهد اولیه و ثابتی دارد مبنی بر اینکه فشارهای بالاتر اهمیت بالینی دارند. این چهار دهه قبل از شروع مطالعه قلب فرامینگهام بود.

این مقاله های قدیمی اکنون ارزش خواندن را دارند زیرا خط تازه دوباره تغییر کرده است. در آگوست 2025، انجمن قلب آمریکا و کالج قلب و عروق آمریکا، مصرف دارو را برای بزرگسالانی توصیه کردند که فشار خونشان میانگین 130/80 یا بالاتر است، حتی زمانی که خطر بیماری قلبی و سکته در آنها کم است، پس از سه تا شش ماه تلاش برای کاهش آن از طریق تغییر سبک زندگی. دستورالعمل‌های سال 2017 به بزرگسالان کم‌خطر می‌گفت که تا 140/90 صبر کنند.

یک تجزیه و تحلیل در Hypertension تعداد بزرگسالان آمریکایی اضافی را که ممکن است اکنون به آنها گفته شود قرص مصرف کنند را 26.8 میلیون نفر نشان می دهد که نیمی از آنها 18 تا 39 سال سن دارند. نویسندگان آن می گویند خواندن یک بار بازدید ممکن است این رقم را افزایش دهد.

قبل از این همه مرز کجا بود؟

در سال 1932، دفتر مبارزات انتخاباتی فرانکلین دی. روزولت سوابق پزشکی او را منتشر کرد. فشار خون او 140/100 بود و طبق داستانی در سال 2014 در The Lancet که توسط محققان فرامینگام نوشته شده بود، “نیازی به مداخله پزشکی نداشت.” در سال 1941، 188/105 بود. پزشک عمومی او، راس مک اینتایر، متخصص گوش، حلق و بینی بود. او اصرار داشت که رئیس جمهور سالم است و فشار خون او برای یک مرد هم سن و سالش بیشتر از حد طبیعی نیست.

روزولت در 12 آوریل 1945 در سن 63 سالگی بر اثر خونریزی مغزی درگذشت. خون او در نهایت 300/190 بود.

امروزه تنها قرائت سال 1932 فشار خون بالا در نظر گرفته می شود.

کتاب های درسی این نوع خویشتن داری را تشویق می کردند. در نسخه 1931 بیماری قلبی، متخصص قلب و عروق برجسته بوستون، پل دادلی وایت، درمان فشار خون را “یک کار دشوار و تقریباً ناامیدکننده در وضعیت کنونی دانش ما” خواند و پیشنهاد کرد که فشار بالا ممکن است مکانیزم جبرانی باشد که بهتر است در آن دستکاری نشود، همانطور که توسط الیاس و گودل در مجله Hypertension of Clinical نقل شده است.

سپس قانون اصلی در عنوان وجود دارد. جورج کامستاک از سرویس بهداشت عمومی ایالات متحده آن را در سال 1957 تعریف کرد. او نوشت، تمام محققان اولیه افزایش میانگین فشار سیستولیک با افزایش سن را مشاهده کردند و یک راهنمای تقریبی برای فشار سیستولیک مورد انتظار “100 به اضافه سن آزمودنی بر حسب سال” شد.

بنابراین انتظار می رود یک فرد 60 ساله در 160 بنشیند.

سند: مقاله جورج کامستاک در سال 1957 در مجله آمریکایی بهداشت که قانون کلی را برای بیش از 100 سال سن ثبت می کند.

مطالعه قلب فرامینگهام در سال 1948، سه سال پس از مرگ روزولت، آغاز شد و وایت، به همراه دیوید روستاین از هاروارد، برای استقرار آن در آن شهر تلاش کردند. این 5209 مرد و زن 30 تا 62 ساله را که هنوز هیچ نشانه ای از بیماری قلبی نداشتند ثبت نام کرد و هر دو سال یک بار آنها را برای غربالگری بازگرداند.

در سال 1957، این مطالعه اولین نتایج عمده خود را گزارش کرد. افراد با فشار خون 160/95 یا بالاتر تقریباً چهار برابر بیشتر در معرض ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب بودند.

دانشگاه بوستون، شریک مطالعه از سال 1971، در فوریه 2025 نوشت که فرامینگهام پشت “شناسایی عوامل خطر اصلی بیماری قلبی” بود.

دیوید اس. جونز، که ریاست بخش تاریخ علم در هاروارد را بر عهده دارد، آن را با دقت بیشتری بیان می کند. او نوشت: «فکر می‌کنم سخت باشد که بگوییم هر محقق یا مطالعه‌ای این عوامل خطر را شناسایی کرده است. مدتی است که افراد مختلف به آنها مشکوک بوده‌اند، و در مورد فشار خون، او به بیمه‌گرانی اشاره می‌کند که به گفته او احتمالاً شایستگی آن را دارند که آن را مشکل می‌دانند. او معتقد است که فرامینگهام عبارت “عامل خطر” را رایج کرد و این عوامل خطر کلاسیک را به طور گسترده‌تری برای عموم شناخته شد.

این با آنچه من در مقالات قدیمی پیدا کردم مطابقت دارد. بیمه‌گران ابتدا اعداد را داشتند. آنچه فرامینگهام اضافه کرد شواهدی بود که پزشکان در نهایت آن را می پذیرفتند و زمان زیادی طول کشید.

نتیجه 1957 در عمل در ابتدا تغییر چندانی نکرد. داستان لنست می‌گوید که بسیاری از پزشکان 100 سال به اضافه سن بیمار را به عنوان فشار سیستولیک قابل قبول درمان کردند، زیرا این حرفه مطمئن نبود که بتوان به مطالعات جمعیتی اعتماد کرد. هنگامی که داروی پروپرانولول برای اولین بار در سال 1964 مورد مطالعه قرار گرفت، گروه های کنترل “نرموتانسی” شامل بیمارانی با فشار خون سیستولیک تا 170 بود.

در سال 1971، پس از 14 سال پیگیری، محققان فرامینگهام درباره “انباشته شدن شواهدی مبنی بر اینکه بسیاری از باورهای رایج در مورد فشار خون بالا و پیامدهای قلبی عروقی آن ممکن است اشتباه باشند” نوشتند. دو تن از محققان بعدا نوشتند که این مطالعه نشان داد که فشار خون بالا خوش خیم یا جبران کننده نیست و افزایش فشار خون با افزایش سن طبیعی نیست. در سال 1977، اولین گزارش کمیته ملی مشترک، کنترل فشار خون را بخشی از دستورالعمل های عملی قرار داد.

از آن زمان، آستانه فقط کاهش یافته است. در سال 2003، JNC 7 “پیش فشار خون” را برای قرائت های 120 تا 139 سیستولیک یا 80 تا 89 دیاستولیک ایجاد کرد و خطر را در سطوحی که قبلاً طبیعی تلقی می شد ذکر کرد. در سال 2017، دو گروه قلب و عروق آستانه فشار خون بالا را از 90/140 به 80/130 کاهش دادند که تخمین می‌زنند نسبت بزرگسالان آمریکایی مبتلا به فشار خون بالا از 32 درصد به 46 درصد افزایش یافته است.

پزشکان خانواده رای ممتنع دادند. آکادمی پزشکان خانواده آمریکا از تأیید دستورالعمل های سال 2017 خودداری کرد و در اکتبر 2025 از تأیید دستورالعمل جدید خودداری کرد و گفت که هدف آن زیر 130/80 برای همه است و درمان دارویی آن در آستانه های پایین تر کاملاً با توصیه های خود آکادمی سازگار نیست. دستورالعمل 2022 او زیر 140/90 را هدف قرار می دهد.

خواندن بالینی 136/84. با توجه به دسته بندی دستورالعمل های آمریکایی، این فشار خون در مرحله اول است. در انگلستان، NICE تا زمانی که خوانش کلینیک به 140/90 برسد، تشخیص را شروع نمی کند.