هنگامی که شروع به مصرف یک دارو می کنید و متوجه چیزی متفاوت در بدن خود می شوید، ممکن است این سوال پیش بیاید: آیا دارو مسئول است؟
تغییر در ناخن های شما نیز می تواند این مشکل را تحریک کند.
در یک مطالعه جدید، محققانی که در حال مطالعه داروهای GLP-1 مورد استفاده برای درمان چاقی و دیابت نوع 2 بودند، می‌خواستند بدانند که آیا مشکلات ناخن در بین افرادی که این داروها را مصرف می‌کنند شایع‌تر است یا خیر.
همانطور که مشخص شد، مطالعه آنها بر روی 1904 نفر در چهار کشور تفاوتی را نشان داد.
جدا شدن ناخن توسط 39 درصد از مصرف کنندگان GLP-1 گزارش شده است، در حالی که 9 درصد از افراد مبتلا به دیابت نوع 2 یا چاقی که هرگز این داروها را مصرف نکرده اند، گزارش شده است.
با این حال، حدود نیمی از مصرف کنندگان مواد مخدر قبل از شروع درمان مشکلات ناخن را گزارش می کنند.
این یافته ها در کنگره آکادمی اروپایی پوست و ونورولوژی (EADV) 2026 در وین ارائه شد.
محققان 575 کاربر GLP-1 را با 1329 فرد مبتلا به دیابت نوع 2 یا چاقی که هرگز از این داروها در فرانسه، ایالات متحده، برزیل و مکزیک استفاده نکرده بودند، مقایسه کردند.
بر اساس یک بیانیه مطبوعاتی EADV، 66 درصد از کاربران حداقل یک بیماری ناخن را گزارش کردند، در مقایسه با 53 درصد از افراد کنترل. تغییر رنگ ناخن توسط 46 درصد از کاربران GLP-1 در مقابل 17 درصد از افراد کنترل گزارش شده است.
چارلز طیب، نویسنده این مطالعه، مدیر عامل ارزیابی تعمیر و نگهداری بازار اروپا، گفت: «یافته‌های ما یک پیوند واضح را نشان می‌دهد، اما نکته مهمی را نیز برجسته می‌کند.
“هر چیزی که در طول درمان GLP-1 اتفاق می افتد لزوماً ناشی از خود درمان نیست.”
این مطالعه بر شرکت کنندگانی بود که علائم خود را توصیف کردند. این مقطعی بود، و تجربیات آنها را در یک مقطع زمانی به جای ردیابی آنها از طریق درمان با معاینات پوستی استاندارد، ثبت می کرد. این بدان معنی است که نمی توان تعیین کرد که آیا داروها باعث تغییرات شده اند یا خیر.
میزان جداشدگی ناخن که در این مطالعه توضیح داده شد نیز نامشخص است. محققان مشخص نکرده اند که آیا این شامل جدا شدن نسبی از بستر ناخن، از دست دادن کامل ناخن یا هر دو است، و اطلاعات موجود در حال حاضر تفاوتی بین ناخن های دست و پا وجود ندارد.
به طور کلی به جدا شدن صفحه ناخن از بستر آن آنیکولیز می گویند. DermNet توضیح می دهد که این می تواند انگشتان دست یا پا را تحت تاثیر قرار دهد و می تواند دلایل مختلفی از جمله آسیب، بیماری پوستی و عفونت داشته باشد. این پیشینه مشخص نمی کند که شرکت کنندگان در این مطالعه چه شرایطی داشتند.
بنابراین، رقم 39 درصدی را نباید به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه از هر ده کاربر تقریباً چهار نفر ناخن های خود را به طور کامل از دست داده اند تفسیر کرد. همچنین شانس ابتلای بیمار جدید به این مشکل پس از شروع درمان را تخمین نمی زند.
محققان هنگام تجزیه و تحلیل نتایج، شرایط پوستی و کمبودهای تغذیه ای را در نظر گرفتند. برخی از پیوندها در حال ضعیف شدن هستند، اما بر اساس این انتشار، جدا شدن و تغییر رنگ ناخن در حدود دو تا سه برابر بیشتر در بین کاربران رایج است.
برآوردهای دقیق تنظیم شده و فواصل اطمینان ارائه نشده است. بدون آنها، دقت این مقایسه ها را نمی توان تنها از روی پیام قضاوت کرد.
تیم همچنین کاهش وزن را مورد بررسی قرار داد. هنگامی که تجزیه و تحلیل بر روی شرکت کنندگانی که وزن کم کردند متمرکز شد، تفاوت ها از نظر آماری معنی دار باقی ماند و نشان داد که کاهش وزن به تنهایی ممکن است یافته ها را توضیح ندهد. این هنوز تأثیر مستقیمی بر روی ناخن ها نشان نداده است.
یک مطالعه همراه که شامل همان شرکت‌کنندگان بود، علائم مو و پوست سر را بررسی کرد و علاقه به ارتباط احتمالی بین مسیرهای GLP-1 و ریزش مو را افزایش داد.
ریزش غیر طبیعی مو توسط 50 درصد از کاربران در مقابل 34 درصد از افراد کنترل گزارش شده است. کاهش حجم یا تراکم مو 42 درصد در مقابل 19 درصد تأثیر می گذارد.
در میان کاربران، ریزش مو معمولاً با علائم پوست سر مانند خارش، قرمزی یا پوسته پوسته شدن همراه است.
نویسنده مطالعه و متخصص پوست برونو هالیوت از Société Française des Sciences Humaines sur la Peau (SFSHP) پیشنهاد می کند که این الگو ممکن است فراتر از ریزش معمول پس از کاهش وزن سریع باشد و شامل التهاب شود.
یافته‌های مو از یک گروه از افراد به دست آمد، بنابراین آنها به طور مستقل نتایج ناخن را تکرار نمی‌کنند. در عوض، آنها دیدگاه دیگری از علائم گزارش شده در این نمونه ارائه می دهند.
این که آیا الگوهای مشابهی در سایر جمعیت‌ها ظاهر می‌شوند یا نه و اینکه چگونه مشکلات پس از شروع درمان شروع می‌شوند، همچنان سؤالات پژوهشی هستند که باید حل شوند.
این نشریه مشخص نکرد که شرکت کنندگان GLP-1 کدام داروها را مصرف می کردند، و همچنین نتایج خاص دارو را ارائه نکرد. بنابراین، یافته‌ها نمی‌توانند تأثیری بر روی ناخن‌های مرتبط با هیچ دارویی ایجاد کنند.
این نشریه از ارائه های کنفرانس به عنوان منابع برای هر دو مطالعه ذکر کرد. به مقاله منتشر شده ای که آنها را گزارش می دهد استناد نمی کند.
تحقیقات ناخن با حمایت نهادی از آزمایشگاه‌های DUCRAY، بخشی از گروه Pierre Fabre، که محصولات پوستی و مراقبت از مو را توسعه می‌دهد، انجام شد.
اکنون محققان قصد دارند بیماران را از ابتدای درمان دنبال کنند. معاینات پوستی استاندارد و پایش بیولوژیکی می تواند به شناسایی زمان ایجاد تغییرات، عواملی که به آنها کمک می کند و اینکه آیا آنها برگشت پذیر هستند کمک می کند.
Halioua تغییرات را مکرر و معمولاً خوش خیم توصیف می کند. برای افرادی که متوجه تغییرات ناخن، ریزش مو یا خارش یا قرمزی پوست سر می‌شوند، توصیه او این است که این علائم را با پزشک خود در میان بگذارند نه اینکه درمان خود را متوقف کنند.
این مقاله توسط ریچل گارنر تصحیح و توسط پیتر داکریل ویرایش شده است. در حالی که ما به روند خود افتخار می کنیم، ما فقط انسان هستیم. اگر خطایی را مشاهده کردید، لطفاً به ما اطلاع دهید.
