یک منطقه اسکی کلرادو تمام 220 صندلی را از بالابر نصب شده در سال 1972 بازنشسته کرد، زمانی که آن آسانسور قدیمی جایگزین شد. صندلی ها فروخته شد یا به خیریه ها و اهداف دیگر اهدا شد و خریداران قطعاتی از تاریخ استراحتگاه را به خانه بردند.
صفی از وانت و تریلرها را تصور کنید که به سمت پارکینگی در کوهستان می روند و هر کدام یک صندلی فولادی 250 پوندی را جمع می کنند. این تقریباً همان چیزی است که در استراحتگاه کوهستانی Powderhorn اتفاق افتاد.
منطقه اسکی Grand Mesa کلرادو 220 صندلی را که از اوایل دهه 1970 از بالابر صندلی وست اند آویزان بود، رها کرد. همه 220 دستگاه یا به مردم فروخته شد یا به اهداف محلی اهدا شد، با قیمت هر صندلی از 1000 دلار.
در اینجا توضیح داده می شود که چگونه یک آسانسور کار به یک شناور از یادگاری های حیاط خلوت تبدیل می شود و چرا بسیاری از مناطق اسکی اکنون همین کار را انجام می دهند.
صحنه: 220 صندلی و خریداران با تریلر
خریداران یک سوغات سبک دریافت نکردند. وزن هر صندلی به اندازه ای است که حمل یک خانه یک کار چند نفره یا یک تریلر و چرخ دستی باشد.
برای افرادی که حاضر شدند، این خرید کمتر از یک مراسم کوچک بود. بیش از دوازده نفر با تریلرها برای جمع آوری قطعاتی از تاریخ استراحتگاه آمدند. یکی از آنها، یکی از اعضای جامعه، میندی شارتز، به گزارش های محلی گفت که صندلی ها خاطرات زمانی را که فرزندانش در نهایت به اندازه کافی خوب بودند تا به سمت وست اند اسکی کنند را زنده می کنند. نوستالژی برای سواری قدیمی، کنجکاوی برای جدید: به نظر می رسد که این همه حال و هوای فروش است.
چرا 1972 مهم است
وست اند فقط قدیمی نبود. این یکی از طولانی ترین نوع خود بود که هنوز در حال کار است. صندلی دونفره با دسته ثابت که در سال 1972 نصب شد، 54 سال قبل از بسته شدن، اسکی بازان و اسنوبوردها را حمل کرد. این سواری بیش از 7000 فوت طول داشت و حدود 13.5 دقیقه طول کشید که آن را به یکی از طولانی ترین تله کابین در نوع خود در آمریکای شمالی تبدیل کرد. یک سواری آهسته، سرد و بسیار دوست داشتنی به قله.
آخرین روز او 15 مارس 2026 بود که مردم محلی برای اعزام حاضر شدند. 13 دقیقه سواری با آسانسور تا زمانی که تمام نشود، به نظر یک کار طاقت فرسا به نظر می رسد. سپس به چیزی تبدیل شد که مردم برای خداحافظی با آن از کوه بالا رفتند.
معامله در دست دوم است، و این نکته است
Wild West Express یک خودروی چهار نفره سریعتر است که در Aspen Snowmass، جایی که در ابتدا در سال 1995 نصب شد، حرکت کرد. لایتنر-پوما آمریکا در حال بازسازی آن در نزدیکی Grand Junction قبل از فصل 60 سالگرد استراحتگاه است.
خرید کارکرده به همان اندازه که یک تصمیم احساسی است، یک تصمیم مالی است. بر اساس گزارش های نقل شده توسط SnowBrains، هزینه تله کابین های جدید در پنج سال گذشته بیش از دو برابر شده است و استفاده از یک چهارتایی بازسازی شده باعث صرفه جویی چند میلیون دلاری Powderhorn شده است. مدیر کل، رایان شرام، این ارتقا را از نظر تجربه تعریف کرد و گفت: “نصب یک آسانسور پرسرعت در سمت غربی استراحتگاه مانند ایجاد زمینه جدیدی است.”
220 صندلی کجا رفتند؟
بیشتر صندلی ها از طریق یک حراج آنلاین که این استراحتگاه از 1 تا 7 ژوئن برگزار کرد، با قیمت اولیه 1000 دلار به عموم مردم رفت. همه آنها نمی توانستند پیشنهاد بدهند. صندلی‌های شماره 206 تا 210 برای شرکای غیرانتفاعی محلی کنار گذاشته شد و صندلی شماره 207 از قابلیت کشف کلرادو بهره میبرد.
مردم واقعاً با یک صندلی آسانسور بازنشسته چه می کنند؟
وقتی تریلر تخلیه شد، صندلی باید به چیزی تبدیل شود.
در عمل، یک صندلی آسانسور قدیمی یکی از چندین چیز است: یک نیمکت دو نفره ایوان با منظره کوه، یک گاراژ یا یادگاری زیرزمین برای خانواده‌ای که ده‌ها سال خدمات خود را با همان آسانسور انجام داده‌اند، یا یک وسیله حیاط خلوت که به قاب پیچ شده یا به عنوان تاب آویزان شده است. یک صندلی که برای آویزان شدن در فضای باز در باد و برف ساخته شده است به راحتی برای زنده ماندن در حیاط خلوت ساخته شده است.
جذابیت واقعاً در مبلمان نیست. داستان همین است. این صندلی خاص نیم قرن است که افراد واقعی را از یک کوه واقعی بالا می برد و خریدار می داند کدام کوه و کدام دهه. شما نمی توانید آن را از یک کاتالوگ دریافت کنید.
الگوی فراتر از Powderhorn
فروش صندلی‌های قدیمی و بازیافت آسانسورهای دور ریخته شده در یک استراحتگاه بزرگ‌تر به کتاب بازی استاندارد برای مناطق اسکی کوچک‌تر تبدیل شده است که شاهد افزایش قیمت تجهیزات بوده‌اند. در کلرادو، منطقه اسکی لاولند، صندلی‌های بازنشسته سال 1977 خود را از طریق قرعه‌کشی به دارندگان پاس فصلی فروخت و درآمد حاصل از آن را برای جستجو و نجات آلپاین و بنیاد ملی جنگل‌ها ارسال کرد.
بالابر صندلی بازنشسته سنگین، ناراحت کننده، فرسوده است و هزینه بیشتری نسبت به یک نیمکت جدید دارد که همان کار را انجام می دهد. قاب‌بندی خود Powderhorn دلیل آن را می‌داند. اینها اشیاء کاری هستند که 54 سال را صرف انجام یک کار کرده اند و هر خراش روی آنها در مسیر بالا رفتن از یک کوه خاص اتفاق افتاده است. این چیزی است که خریدار واقعاً در تریلر به خانه می آورد.
