میتالی تیاگی ، دانشجوی دکترا در انستیتوی بین المللی تحقیق و تحقیقات در مانو راچنا در فریدآباد ، هاریانا ، یک علاقه مندان به محیط زیست است که برای ترویج پایداری کار می کند. اشتیاق او به طبیعت به تعهد جدی برای مقابله با چالش های محیط و تغییر تحریک کننده در نحوه تعامل ما با سیاره تبدیل شده است. وی به عنوان بخشی از مطالعات دکتری خود در مورد تعامل عوامل بیماری زا ، با یک مطالعه قانع کننده از بقای یک پاتوژن انتیرین بر روی گیاهان و تأثیرات آنها بر ایمنی مشاهده مواد غذایی روبرو شده است ، که وی را به نویسنده این مقاله سوق داده است.
در سالهای اخیر ، افزایش مداوم در تولید میوه ها و سبزیجات تازه در سراسر جهان رخ داده است. با افزایش تولید به طور پیوسته ، صادرات نیز به طور هم زمان با بازار جهانی گسترش می یابد. میوه ها و سبزیجات تازه سنگ بنای رژیم غذایی سالم و متعادل هستند و در برابر بیماریهای مزمن مانند بیماری قلبی ، سرطان ، دیابت و چاقی و همچنین نقص های بی شماری از عناصر کمیاب – به ویژه در کشورهای در حال توسعه ، محافظت می کنند. با این حال ، سبزیجات خام باید به عنوان بردارهای تعیین کننده برای گسترش پاتوژن های روده ای شناخته شوند. از آنجا که سبز تازه به صورت خام یا با حداقل پخت و پز برای حفظ عطر و مواد مغذی آنها مصرف می شود ، می توانند به مکانی برای انتشار بیماری های مختلف و شیوع تبدیل شوند. با وجود افزایش تقاضا برای تولید تازه ، این روند به دلیل افزایش آلودگی میکروبی تهدیدی است.
شیوع بیماری های منتقل شده از مواد غذایی می تواند توسط عوامل مختلف میکروبیولوژیکی از جمله باکتری ها ، انگل ها ، ویروس ها ، قارچ ها و مایکوتوکسین ها ایجاد شود. در میان آنها ، پاتوژن های روده ای – میکروارگانیسم هایی که در روده دام ، حیوانات وحشی و انسان ساکن هستند – با افزایش مراقبت مخالف هستند. بیشتر گزارش ها شامل عوامل بیماری زا هستند E.Coli. ، ماهی سالمونلاوت لیستریا آلاینده های باکتریایی می توانند وارد زنجیره تأمین محصولات تازه یا در مراحل قبل از برداشت یا بعد از برداشت شوند. خاک یکی از منابع اصلی آلودگی است ، به ویژه در مزارع که قبلاً برای پرورش حیوانات ، دفع زباله یا لقاح بر اساس کود استفاده شده است. مسیر مهم دیگر آبیاری است. آب کشیده شده از رودخانه ها یا دریاچه ها ممکن است به دلیل تخلیه فاضلاب ، خاک یا زباله های حیوانات ، پاتوژن های روده ای را به همراه داشته باشد. این میکروب ها هنگامی که در فیلسوفرا یا ریزوسفر گیاهی قرار می گیرند ، بر روی سطوح گیاهان قرار می گیرند یا حتی در بافت ها جذب می شوند.
آنچه صدق می کند این است که حتی ضد عفونی کننده ها یا شستشوی آب ساده اغلب برای از بین بردن این عوامل بیماری زا بی اثر هستند.
اگر بار میکروبی در انواع خاصی از محصولات به اندازه کافی زیاد باشد ، این می تواند منجر به بیماری های دستگاه گوارش یا سایر علائم بیماری های روده شود.
محصولات استاندارد برای تولید عمدتاً سطحی هستند ، برای کاهش بار میکروبی بدون تغییر بافت یا عطر طراحی شده اند. با این حال ، مطالعات بیشماری در قلب نشان می دهد که حتی شستشو با تجزیه شیمیایی اغلب در از بین بردن عوامل بیماری زا مضر ناکام است. ریشه این مشکل در زیست شناسی پاتوژن ها و ساختار سطح پیچیده محصولات تازه – به ویژه شاخ و برگ برگ – که در آن میکروب ها می توانند در ترک های میکروسکوپی پنهان شوند ، نهفته است.
پاتوژن های روده استراتژی های بقاء پیچیده ای را توسعه داده اند. اصلی ترین آنها تشکیل بیوفیلم ها است که در آن جوامع باکتریایی در ماتریس های محافظ که مخالف ضد عفونی کننده هستند ، پوشانده می شوند. نه تنها از میکروب ها محافظت می کند ، بلکه باعث ماندگاری آنها در سطوح و تجهیزات گیاهان می شود. علاوه بر این ، قرار گرفتن در معرض زمان در برابر بهداشت – تعریف دوز نادرست یا زمان تماس کوتاه – می تواند با واکنش های پاتوژن ها ایجاد شود که ژنهایی را که باعث افزایش تحمل می شوند ، فعال می شود. با گذشت زمان ، چندین قرار گرفتن در معرض سطح پایین می تواند منجر به سازگاری ژنتیکی شود ، با سویه های پایدار که روش های تمیز کردن استاندارد را تجربه می کنند.
شیوه های کشاورزی: شمشیر با دو تیغه
روشهای مدرن کشاورزی می توانند سهواً در مقاومت بیماری زا نقش داشته باشند.
استفاده از آب آبیاری آلوده ، کمپوست مبتنی بر کود و ابزارهای برداشت مکانیکی می تواند میکروب های مقاوم در مناطق بزرگ را معرفی و توزیع کند.
علاوه بر این ، گیاهان تحت استرس محیطی – از نظر خشکی ، گرما یا کمبود مواد مغذی – می توانند دچار تغییرات فیزیولوژیکی شوند که باعث آسیب پذیرتر آنها از استعمار می شود.
در سیستم های ورودی بالا که اولویت عملکرد و کارآیی را دارند ، اکولوژی میکروبی اغلب نادیده گرفته می شود. آیا می توانیم پایه و اساس تکامل پاتوژن ها را با “پرستار” بسته کنیم؟ با افزایش درجه حرارت جهانی و مصرف محصولات تازه ، فوریت برای تجدید نظر در کنترل پاتوژن ها ضروری تر می شود. به نظر من ، برای اینکه واقعاً از سیستم های غذایی خود محافظت کنیم ، زمان آن رسیده است که از فکر کردن در مورد “قتل” به استراتژی هایی که در حال کار است نسبت به جوامع میکروبی طبیعی مخالف در مزارع ما حرکت کنیم.
ظاهر بالقوه پاتوژن های ضد عفونی کننده ضد عفونی کننده باعث ایجاد پایه و اساس سیستم های ایمنی مواد غذایی فعلی می شود. اگر عوامل بیماری زا اسفناج و گوجه فرنگی ما بعد از شستشو زنده بمانند ، خط محافظت بعدی ما چیست؟ شاید آینده ایمنی تولید فراتر از مواد شیمیایی باشد. گزینه های امیدوارکننده شامل عوامل زیست کنترل کننده مانند باکتری های مفید یا باکتریوفاژها که از پاتوژن ها پیشی می گیرند یا از بین می برند ، میکروبیوم های گیاهی برای تقویت دفاعی طبیعی و ابزارهای کشاورزی هوشمند ، از جمله سیستم های زیستی و سیستم های بهداشتی که توسط AI کمک می کنند.
