اگر می خواهید درد را بدانید، با یک فرد مبتلا به وزوز گوش صحبت کنید.
بیش از یک نفر از هر 10 نفر با صدای زنگ، کلیک، وزوز یا خش خش مداوم و غیرقابل کنترلی راه می روند که فقط آنها می توانند بشنوند – و بدون هیچ درمان قابل اعتمادی که به آنها کمک کند آن را خاموش کنند.
اما طبق بررسی جدیدی که در تست شنواییسیلوسایبین، ترکیبی که در قارچ جادویی یافت می شود، ممکن است به روش جدیدی برای کاهش این صداها اشاره کند.
هر چقدر هم که این غیرعادی به نظر برسد، اثر بالقوه آن در واقع هیچ ارتباطی با جنبه روانگردان دارو ندارد.
شواهد اولیه نشان می دهد که سیلوسایبین ممکن است در واقع سلول های مغزی را که صدا را پردازش می کنند، دوباره متعادل کند.
لازم به ذکر است که در آزمایشی در سال 2024 که در انتظار بررسی همتایان است، محققان کانادایی به موش‌ها دوز سیلوسایبین دادند و تأثیر این صدا را بر سلول‌های مغز حیوانات بررسی کردند.
هنگامی که سیلوسایبین به آنها داده شد، موش ها یاد نگرفتند که با صداهای آشنا و غیره هماهنگ شوند، که نشان دهنده تأثیر مستقیم بر مسیری است که تصور می شود در وزوز گوش مختل می شود.
محققان در مقاله پیش چاپ bioRxiv خود نوشتند: “با تحقیقات بیشتر، اثرات روانگردان ها بر بازنمایی های حسی ممکن است برای هدف قرار دادن پردازش حسی ناسازگار در شرایطی مانند وزوز گوش استفاده شود.”
اما قبل از اینکه از خودمان جلوتر بگیریم، بیایید یک قدم به عقب برگردیم و ببینیم که تا به حال در مورد وزوز گوش چه می دانیم.
اگرچه این عارضه بدون هیچ درمان مستقیمی یک راز باقی مانده است، دانشمندان شواهدی در دست دارند که نشان می دهد مشکل در گوش ها نیست، بلکه در مغز است.
تحقیقات نشان می دهد که وزوز گوش رابطه مهمی با خواب و انتقال دهنده عصبی سروتونین دارد که بیشتر به دلیل نقشش در تنظیم خلق و خوی شناخته شده است.
https://www.youtube.com/watch?v=u_E59L1yCYI frameborder=”0″ allow=”accelerometer; راه اندازی خودکار؛ کلیپ بورد-ضبط; رسانه رمزگذاری شده؛ ژیروسکوپ; عکس در تصویر; اشتراک گذاری وب” referrerpolicy=”strict-origin-when-cross-origin” allowfullscreen>بهترین درک ما از وزوز گوش این است که به نوعی، در افراد مبتلا به این بیماری، مغز به جای اینکه یاد بگیرد صدای فانتوم را جدید و مهم بداند، گیر می کند.
این ما را به مطالعه روی موش در کانادا بازمی گرداند، جایی که محققان دانشگاه مک گیل نشان دادند که سیلوسایبین بر همان مسیر در مغز تأثیر می گذارد.
اما در این مورد، سیلوسایبین مغز را از انجام کاری که دانشمندان “عادت” می نامند متوقف می کند – جایی که مغز چیزی را به عنوان صدای پس زمینه ضبط می کند و دیگر به آن توجه نمی کند.
در عوض، در موش‌هایی که به‌طور ژنتیکی مهندسی شده‌اند تا نورون‌های آنها هنگام فعال شدن زیر یک میکروسکوپ خاص روشن شوند، محققان سیلوسایبین را مشاهده کردند که از این عادت جلوگیری می‌کند.
هنگامی که دوز سیلوسایبین مصرف شد، موش‌ها به شنیدن هر صدا مانند اولین بار ادامه دادند و حساسیت آنها به صداهای با شدت پایین بالا باقی ماند. در حالی که وقتی به موش ها به عنوان کنترل فقط نمک نمک داده می شد، مغز آنها صداهای تکراری را فیلتر می کرد و کمتر به آنها توجه می کرد.
اما در اینجا یک هشدار مهم وجود دارد: هیچ مدرکی مبنی بر اینکه سیلوسایبین اثرات گسترده تری بر پردازش صدا داشته باشد وجود نداشت. به نظر نمی رسد که ماده روانگردان مسیرهای پردازش صدای مغز را «دوباره سیم کشی» کند، بلکه تأثیری بر روی صداهایی دارد که مغز فیلتر می کند یا به آنها توجه می کند.
البته، این فقط یک مطالعه روی موش ها است و هنوز توسط همتایان مورد بررسی قرار نگرفته است. اما بر اساس بررسی اخیر منتشر شده در مجله، این پیوندی است که ارزش بررسی بیشتر را دارد تست شنوایی که ده ها مقاله را برای ارزیابی تأثیر بالقوه سیلوسایبین بر علائم وزوز گوش بررسی کرد.
دانشمندانی که پشت این بررسی از بیمارستان عمومی PLA چین بودند، مکانیسم‌هایی را بررسی کردند که توسط آنها سیلوسایبین و وزوز گوش در مغز همپوشانی دارند.
یکی از جذاب ترین آنها در نقش گلوتامات (یک انتقال دهنده عصبی که سلول های مغز را “تحریک” می کند) و GABA (یک انتقال دهنده عصبی که مغز را آرام می کند) است.
تحقیقات قبلی وزوز گوش را با عدم تعادل این سیستم “برانگیختگی/آرامش” در مغز مرتبط دانسته است. اساساً GABA کافی برای آرام کردن مغز وجود ندارد و اجازه می دهد فعالیت های تحریکی ایجاد شود.
این بدان معناست که نورون‌های مرتبط با شنوایی می‌توانند خود به خود شروع به شلیک کنند بدون اینکه صدای واقعی آنها را تحریک کند – و مغز این نویز داخلی را به عنوان صدای واقعی تفسیر می‌کند.
در میان مکانیسم‌های دیگر، نویسندگان بررسی اشاره می‌کنند که سیلوسایبین نیز در این مسیر اختلال ایجاد می‌کند.
اما سیلوسایبین به جای اینکه با دکمه ولوم بالا بماند، باعث افزایش گلوتامات می شود که باعث آزاد شدن گابا بیشتر می شود. در اصل سیستم را ریست می کند.
محققان پیشنهاد می‌کنند که همه اینها منجر به انسداد کمتر مغز می‌شود، اثری که می‌تواند به طور بالقوه مانع از تثبیت مغز افراد مبتلا به وزوز بر روی صدای فانتوم شود.
برای روشن بودن، هیچ یک از اینها یک کارآزمایی بالینی نیست که بگوید سیلوسایبین قطعا به وزوز گوش کمک می کند. زمینه مهم است.
درعوض، این یک بررسی مهم از تحقیقات موجود است که دانشمندان را تشویق می‌کند تا به بررسی این رابطه ادامه دهند.
محققان نوشتند: «از طریق این مطالعات، ما می‌توانیم پتانسیل درمانی سیلوسایبین را بهتر درک کنیم، که مبنای علمی برای توسعه پروتکل‌های درمانی جدید و ارائه گزینه‌های درمانی مؤثرتر برای بیماران مبتلا به وزوز گوش فراهم می‌کند.»
و این مهم است. در حال حاضر، بهترین چیزی که بیشتر مبتلایان به وزوز گوش می توانند به آن امیدوار باشند، ترکیبی ناقص از داروهای ضد افسردگی، ضد تشنج یا گشادکننده عروق است – داروهایی که عوارض جانبی واقعی دارند و فقط گاهی اوقات موثر هستند.
از سوی دیگر، سیلوسایبین قبلاً در مطالعات انسانی برای افسردگی، اضطراب و اعتیاد امیدوارکننده بوده است، جایی که دوزهای منفرد می توانند اثرات طولانی مدت داشته باشند.
مطالب مرتبط: وزوز گوش به نوعی با عملکرد مهم بدن مرتبط است
اگر شواهد بیشتری ببینیم که این ترکیب می‌تواند نحوه تصمیم‌گیری مغز را تغییر دهد که چه چیزی ارزش گوش دادن را دارد، میلیون‌ها نفر از افرادی که با وزوز گوش زندگی می‌کنند ممکن است بالاخره یک قدم به شیرین‌ترین صدا نزدیک‌تر شوند: سکوت.
مقاله مروری در منتشر شد تست شنوایی.
این مقاله توسط ریچل گارنر تصحیح و توسط کلر واتسون ویرایش شده است. در حالی که ما به روند خود افتخار می کنیم، ما فقط انسان هستیم. اگر خطایی را مشاهده کردید، لطفاً به ما اطلاع دهید.
