در روز کریسمس 1900، 27 نفر بیرون رفتند تا پرندگان را به جای تیراندازی بشمارند. از آن زمان، شمارش پرندگان کریسمس هر زمستان برگزار می‌شود، و صد و بیست و ششمین شمارش سالانه آن در سال‌های 2025–26 با حضور ده‌ها هزار داوطلب انجام شد.

در اوایل قرن بیستم، یک روش معمول برای گذراندن کریسمس در آمریکای شمالی این بود که با تفنگ به جنگل بروید و ببینید چه کسی می‌تواند تا شب به بزرگترین انبوه پرندگان و پستانداران کوچک شلیک کند. برنده کسی بود که بیشتر کشته شد. به آن شکار کناری می گفتند و یک سنت تعطیلات بود.

فرانک ام. چاپمن، متخصص پرندگان و یکی از چهره های اولیه در جنبش نوپا Audubon، ایده متفاوتی داشت. در کریسمس 1900، او «شمارش پرندگان کریسمس» را پیشنهاد کرد: به جای تیراندازی به پرندگان، آنها را بشمار. این سرشماری اول 27 پرنده را جذب کرد، که 25 شمارش را در مکان هایی از تورنتو تا پاسیفیک گرو، کالیفرنیا انجام دادند و حدود 90 گونه را بین آنها شمارش کردند.

عادت ماندگار شد از آن زمان تاکنون هر زمستان رخ می دهد و تا آنجا که می توان گفت، قدیمی ترین شمارش مداوم در نوع خود است.

یک یادداشت سریع قبل از اینکه جلوتر برویم: ما پرنده شناس یا دانشمندان آب و هوا نیستیم، و این خواندن و تأمل در کار دیگران است، نه تحلیل تخصصی. مطالعاتی که ما ذکر می‌کنیم الگوها را از مجموعه داده‌های بزرگ استخراج می‌کنند و الگوی کل قاره پیش‌بینی برای هیچ حیاط خلوت نیست.

چگونه یک عادت زمستانی به یک مجموعه داده تبدیل شد

راه اندازی ساده باقی ماند. هر شمارش در دایره‌ای به وسعت 15 مایل به رهبری داوطلبی انجام می‌شود که همه افرادی را که حاضر می‌شوند سازماندهی می‌کند، و همه اینها در یک دوره ثابت از 14 دسامبر تا 5 ژانویه انجام می‌شود. چندین سال این کار را در یک مکان انجام دهید و یک رکورد محلی خواهید داشت. این کار را در یک قاره برای دوازده دهه انجام دهید و چیزی خواهید داشت که هیچ بودجه تحقیقاتی نمی تواند عمداً آن را بخرد.

در دهه 1900 هیچ کس تصمیمی برای ایجاد یک خط پایه آب و هوا نداشت. آنها به دنبال راهی ملایم تر برای گذراندن تعطیلات خود بودند. اما با ادامه این شمارش، سال به سال، تقریباً در مکان‌های مشابه در زمان‌های مشابه، به آرامی به یکی از طولانی‌ترین رکوردهای اکولوژیکی تبدیل شد. دکتر جانت نگ، زیست شناس حیات وحش در محیط زیست و تغییرات آب و هوایی کانادا، مقیاس آن را روشن کرد و آن را “طولانی ترین در جهان، با قدمت 1900، هیچ چیز دیگری مانند آن” در میان شمارش پرندگان جامعه نامید.

اکنون تصور این مقیاس دشوار است. دوره صد و بیست و ششم، که در فصل 2025-2026 برگزار شد، بیش از 2800 دور را در بر می گیرد و از کانادا تا شیلی را شامل می شود. دکتر الیزابت گری، مدیر عامل انجمن ملی Audubon، آن را به عنوان “یکی از مهم ترین سنت های ما و فرصتی شگفت انگیز برای مردم برای گرد هم آمدن به نام حفاظت” توصیف کرد. شایان ذکر است که این قاب بندی، جمع آوری به جای اندازه گیری را در نظر داشته باشید، زیرا افراد درگیر بیشتر به عنوان پرندگان در حال پیاده روی زمستانی تصور می شوند تا جمع آوری کننده داده ها.

آنچه 126 زمستان واقعا نشان می دهد

داده های به دست آمده از این پیاده روی های زمستانی علم واقعی را تغذیه می کند. Audubon می‌گوید که این سوابق در بیش از 300 مقاله مورد بررسی قرار گرفته‌اند. دو موضوع بارها و بارها مطرح می شوند.

اولین مورد حرکت است. جف لبارون، که بر سرشماری آدوبون نظارت می‌کند، گفت: «بسیاری از گونه‌های جنوبی‌تر مهاجرت به سمت شمال وجود دارد». تجزیه و تحلیل Audubon از چهل سال داده های سرشماری نشان داد که 58 درصد از 305 گونه گسترده زمستان گذران از سال 1968 به طور قابل توجهی به سمت شمال حرکت کرده اند، برخی از آنها صدها کیلومتر. دانشمندانی که روی این سرشماری کار می‌کنند، محدوده‌هایی را مشاهده کرده‌اند که تا 200 مایل به سمت شمال خزنده هستند.

موضوع دوم نگران کننده تر است. این سرشماری یکی از چندین شبکه نظارتی پشت مطالعه سال 2019 بود علم توسط کن روزنبرگ و همکارانش، که تخمین می‌زنند آمریکای شمالی از سال 1970 حدود 29 درصد از پرندگان خود را از دست داده است، یعنی تقریباً 3 میلیارد پرنده در طی تقریباً پنج دهه. روزنبرگ آن را اینگونه توصیف کرد: “شواهد متعدد مستقل نشان دهنده کاهش شدید فراوانی پرندگان است.” چیزی که باعث شد این کاغذ به زمین بیفتد، جایی بود که ضرر و زیان رخ داد. وی خاطرنشان کرد که “اما برای اولین بار، نتایج همچنین تلفات گسترده ای را در بین پرندگان معمولی در همه زیستگاه ها از جمله پرندگان حیاط خلوت نشان داد.” نه فقط موارد کمیاب و تخصصی. گنجشک های بیرون از پنجره این مطالعه یک نکته مهم را اضافه کرد: چندین گروه، از جمله شکارچیان و پرندگان تالابی، در واقع جایگاه خود را به دست آوردند. بنابراین این یک کاهش خالص است، نه همه گونه ها در همه جا سقوط می کنند.

چرا افرادی که دوربین دوچشمی دارند هنوز اهمیت دارند؟

شاید انتظار داشته باشید که سنت چند صد ساله توسط ماهواره ها و حسگرهای خودکار کنار گذاشته شود. به یک دلیل خسته کننده اما خوب اینطور نیست: سرشماری به تولید داده های قابل استفاده ادامه می دهد زیرا مردم عادی مدام در سرما حضور پیدا می کنند.

افرادی که آن را اداره می کنند، از قبل در مورد محدودیت ها صحبت می کنند. میزان مشارکت نوسان دارد، زمان‌های میدانی متفاوت است، سطح مهارت‌ها متفاوت است، و دورها هرگز تصادفی نشده‌اند. اینجا آزمایشگاه نیست این یک شمارش کاملاً استاندارد است که توسط هر کسی که ظاهر می شود انجام می شود.

و با این حال کار می کند، تا حدی به این دلیل که بسیار قدیمی است. فراز و نشیب های تصادفی که یک مطالعه پنج ساله را خراب می کند، در صد زمستان شروع به از بین رفتن می کند. شمارش برای کامل شدن نیازی به یک روز ندارد. باید ادامه پیدا کند و همینطور شد. ارزش در دقت یک دور در یک صبح نیست. در بازپخش هست

در مورد آن چیزهای زیادی برای تحسین وجود دارد. رکوردی به این عمق از یک برنامه بزرگ یا بودجه کلان به دست نمی آید. این از یک مبادله متواضعانه در سال 1900، اسلحه برای دوربین دوچشمی، و سپس از افرادی که از آن زمان هر سال در دسامبر انتخاب می‌کردند تا صبح سردی را صرف ضبط آنچه می‌دیدند، به دست آورد. اگر تا به حال خواسته اید که بخشی از بخشی از علم بدون داشتن مدرک در آن باشید، این دریچه ای است که این رشته به شما ارائه می دهد. شما پرنده ها را بشمارید شما در حال ارسال لیست هستید. یک قرن لیست دیگر منتظر هستند تا لیست شما را درک کنند.