مطالعه نشان می دهد که از دست دادن کروموزوم Y در مردان ممکن است سرنخ اولیه سرطان باشد: ScienceAlert

سرطان می‌تواند با دنباله‌ای فراتر از بافتی باشد که سرطانی به نظر می‌رسد.

تحقیقات جدید نشان می دهد که در مردان، این ردپای ممکن است یک کروموزوم Y از دست رفته در سلول هایی باشد که هنوز کاملا طبیعی به نظر می رسند.

این شگفتی در مطالعه بافت مردان مبتلا و بدون سرطان بود.

سلول های بلافاصله مجاور تومورها از دست دادن کروموزوم Y بیشتر از بافت طبیعی مردان بدون سرطان را نشان دادند، در حالی که تومورها حتی بیشتر از آن را نشان دادند.

دن تئودورسکو، مدیر مرکز سرطان دانشگاه آریزونا و نویسنده ارشد این مطالعه، به ScienceAlert گفت: «چیزی که ما را بیش از همه شگفت‌زده کرد این بود که از دست دادن کروموزوم Y محدود به خود سرطان نبود.

اکثر سلول های بدن انسان حامل یک کروموزوم X و Y هستند. گاهی اوقات وقتی یک سلول تقسیم می شود، فرزندان Y را از دست می دهند.

با تکثیر این سلول ها، حفره هایی از بافت را تشکیل می دهند که برخی سلول ها کروموزوم را حمل می کنند و برخی دیگر حامل کروموزوم نیستند. محققان این موزاییک را از دست دادن Y می نامند.

تئودورسکو و همکارانش برای اینکه بفهمند این کیسه ها در کجا قرار دارند، 1000 نمونه بافت آرشیو شده از 405 مرد را که 11 اندام اصلی را پوشش می دادند، بررسی کردند.

آزمایش هیبریداسیون درجا فلورسانس آنها (FISH) کروموزوم های X و Y را در بیش از 4.3 میلیون هسته سلولی قابل مشاهده کرد. مقایسه این دو سیگنال به محققان این امکان را داد تا تخمین بزنند که چه مقدار از دست دادن کروموزوم Y در هر نمونه وجود دارد.

محققان نسبت سیگنال را به یک امتیاز برای هر نمونه تبدیل کردند. نتیجه یک نمونه بافتی را توصیف می‌کند که ممکن است حاوی سلول‌های اپیتلیال، ایمنی و استرومایی باشد.

این بدان معنا نیست که هر سلول در یک نمونه با امتیاز پایین کروموزوم Y خود را از دست داده است. آنها این رویکرد را در برابر اندازه گیری فعالیت ژن مرتبط با Y در 25 نمونه سرطان پروستات متاستاتیک آزمایش کردند.

نتیجه یک گرادیان بود. بافت طبیعی مردان بدون سرطان قوی ترین سیگنال Y را حفظ کرد. بافت طبیعی در کنار تومور سیگنال ضعیف تری داشت.

خود تومور ضعیف ترین سیگنال را داشت. میزان از دست دادن بین انواع سرطان متفاوت است و تومورهای کولورکتال بیشترین را نشان می دهند.

محققان در 49 مرد هم تومور و هم بافت طبیعی مجاورشان را از همان اندام داشتند: 33 نفر مبتلا به سرطان مثانه، هشت نفر مبتلا به سرطان پروستات و هشت نفر مبتلا به انواع دیگر سرطان. در این مردان، تومورها از دست دادن کروموزوم Y در مقایسه با محیط بیشتر نشان دادند.

بافت اندام های دور از سرطان مرد به طور کلی تفاوت معنی داری با بافت طبیعی در مردان بدون سرطان نشان نمی دهد. تلفات اضافی در بافت ظاهراً طبیعی مجاور تومورها متمرکز شد. این بدان معنا نیست که سلول هایی که ظاهر طبیعی دارند لزوماً سرطانی می شوند.

تئودورسکو گفت: “بسیاری از سلول های اطراف تومورها در زیر میکروسکوپ کاملا طبیعی به نظر می رسیدند. با این حال، با آزمایش FISH، آنها قبلا شواهدی از از دست دادن کروموزوم Y را نشان می دادند.”

در یک تحلیل مجدد داده‌های مثانه موجود، فعالیت ژن‌های مرتبط با Y از بافت پیش سرطانی به سرطان مهاجم کاهش می‌یابد. در یک مجموعه مجزا از مثانه، تفاوت بین ضایعات پیش سرطانی و تومورهای مهاجم در پنج نفر درست زیر آستانه معمولی برای اهمیت آماری بود.

اینها نمونه‌های بافت متفاوتی بودند که در یک مقطع زمانی مورد بررسی قرار گرفتند، نه سلول‌های یکسانی که به دنبال آن سرطان ایجاد شد.

در سلول های خونی، از دست دادن کروموزوم Y با افزایش سن بیشتر می شود. در این مطالعه، سن بالاتر با از دست دادن بیشتر بافت طبیعی مردان مبتلا به سرطان، از جمله در اندام‌های دور از تومور، همراه بود، اما در بافت مردان بدون سرطان یا در تومورها نه.

تئودورسکو می گوید که پیری به تنهایی نمی تواند به راحتی توضیح دهد که چرا این تغییر به ویژه در نزدیکی تومورها مشهود است.

آیا از دست دادن کروموزوم به شروع سرطان کمک می کند یا شرایط مرتبط با سرطان به نفع سلول هایی است که قبلاً آن را از دست داده اند؟ این مطالعه نمی تواند بین این احتمالات تمایز قائل شود.

تئودورسکو گفت: “مطالعه ما ارتباط بین از دست دادن کروموزوم Y و ایجاد سرطان را نشان می دهد، اما به خودی خود علت و معلول را ثابت نمی کند.”

او می‌گوید محققان باید نشان دهند که از دست دادن عمدی کروموزوم Y باعث می‌شود سلول‌ها بیشتر سرطانی شوند یا اینکه جلوگیری از از دست دادن باعث کاهش تشکیل سرطان می‌شود. این آزمایش‌ها به گونه‌ای از علیت صحبت می‌کنند که این مقایسه‌های بافتی نمی‌توانند.

استفاده پزشکی بالقوه در بافت طبیعی در کنار تومورها نهفته است. اگر بیوپسی یک تومور کوچک را از دست داد اما مقداری بافت مجاور را جمع آوری کرد، از دست دادن کروموزوم Y در نهایت ممکن است پزشکان را برای بررسی آگاه کند.

تئودورسکو گفت: “به طور بالقوه، بله، اگرچه این یک امکان آینده است و یک کاربرد بالینی فعلی نیست.” این مطالعه آزمایش نکرد که آیا چنین استراتژی بیوپسی کار می کند یا خیر.

این امر مستلزم مطالعاتی است که بیماران را در طول زمان دنبال می کند. این مطالعات همچنین باید تعیین کنند که نشانگر با چه دقتی سرطان را شناسایی می کند.

در کار حاضر از نمونه‌های آرشیو کوچک استفاده شده است. تنها 1000 نمونه از 2917 نمونه مونتاژ شده بررسی های کیفیت تصویر را پشت سر گذاشتند. تنها 10 مرد از اندامی دور از سرطان خود بافت طبیعی را تهیه کردند.

اینکه آیا از دست دادن کروموزوم Y در نهایت می تواند به تشخیص زودهنگام سرطان کمک کند یا خیر، سوالی است که محققان اکنون می توانند آزمایش کنند.

این مطالعه در منتشر شد JCI Insight.