آلودگی میکروپلاستیک در اکوسیستم های آب یک مراقبت رو به رشد در سراسر جهان است. این امر با تأثیر مضر بر انسان و حیوانات وحشی ، این مورد به کانون بسیاری از پروژه های تحقیقاتی تبدیل می شود.
در حالی که اکوسیستم های آب در نزدیکی مناطق بسیار پرجمعیت بیشترین توجه را با توجه به مطالعات میکروپلاستیک به خود جلب می کنند ، تأثیر آن بر روی بدن های دوردست تر هنوز هم تابع است.1 منبع آلودگی این دریاچه های دوردست ، خواه یک نقطه یا یک نقطه (یعنی رسوب جوی) ، ناشناخته است.
یک مطالعه 2024 در مورد سم شناسی و شیمی محیطی ، ویژگی های میکروپلاستیک را در چندین دریاچه نیمه قابل قبول در کانادا بررسی می کند. این مطالعه با هدف مقایسه غلظت میکروپلاستیک ، خصوصیات منبع و فیزیکی بین دریاچه های دوردست و شهری و همچنین در بین خود دریاچه های از راه دور بر اساس تأثیر انسان بر هر دریاچه انجام شده است.1
دریاچه چادن. (کریس هانکلر از طریق Flickr CC BY-SA 2.0)
روش
در ژوئیه سال 2019 ، نه دریاچه در استان شمال غربی انتاریو ، کانادا ، برای نمونه های میکروپلاستی گرفته شد. دریاچه ها به دور از مراکز شهر واقع شده بودند و برای تحقیق و تفریح مورد استفاده قرار می گرفتند.
دریاچه ها در صورت استفاده برای تفریح و تأثیر کم در صورت استفاده منحصراً برای مطالعات ، به عنوان یک اثر انسانی بالا مشخص می شوند.1
میکروپلاستیک از لجن دریاچه (هر دو سطح عمیق و کم عمق) ، آب در نزدیکی سطح ، آب سطحی و جو گرفته می شود.
هر دریاچه یک نمونه میکروپلاستی در نزدیکی سطح است ، در حالی که فقط دو نمونه در لجن و سه مورد در سطح به دلیل محدودیت منابع گرفته شده است.1 رسوب جوی نمونه هایی در سه مکان که منطقه نمونه برداری دریاچه ها را احاطه کرده است ، گرفته می شود.
رسوب در عمیق ترین نقطه دریاچه با پوشش گرانشی جمع آوری می شود و نمونه ها به سطح عمیق (35 سانتی متر) و بندهای (5 سانتی متر) تقسیم می شوند. رسوب خشک می شود و سپس با چگالی برای استخراج ریزگردها و ریزگردها از هم جدا می شود (ذرات هنوز به عنوان ریزگردها مشخص نمی شوند اما از نظر بصری به نظر می رسند).1
حفاری نمونه ها از نزدیکی سطح با سری پمپ های ژئوپامپ Peritalict و یک فیلتر بسته انجام می شود که در زیر 10 سانتی متر در زیر آب قرار می گیرد. نمونه های آب سطحی با استفاده از روش Trawl Manta با استفاده از یک شبکه بزرگ جمع آوری می شوند.
ماکت ها از طریق دریاچه جمع آوری شدند تا تنوع پراکندگی میکروپلاستیک را در نظر بگیرند ، زیرا برخی از مطالعات نشان می دهد که غلظت ها در عمق آب متفاوت است.
میکروپلاستیک های سپرده شده در منطقه با رسوب جوی با استفاده از صفحات پتری جمع آوری می شوند. آنها باز مانده و ذرات با یک نوار کشتی دو طرفه به دام می افتند.
تمام نمونه ها از لحاظ بصری طبقه بندی شدند و ذرات میکروپلاستیک در زیر میکروسکوپ شمارش شدند تا دسته شکل آنها را تعیین کنند (الیاف ، فیلم ، کره و غیره).1
حداقل 10 ٪ از کل ذرات با استفاده از طیف سنجی برای شناسایی انواع خاص پلیمرها مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند و تمام ذرات پلاستیک را فیلتر می کنند.1
غلظت میکروپلاستیک بین دریاچه ها مقایسه می شود. شباهت شکل و مواد پلیمری بین سایتهای نمونه برداری (سطوح لجن و غیره) نیز در هر دریاچه محاسبه می شود.
نقشه سایت های نمونه گیری در داخل و اطراف انستیتوی بین المللی توسعه پایدار – دریاچه های آزمایشی (IISD -LA). سه نوع نمونه جمع آوری شد – آرام بخش ، آب سطحی و رسوب جوی. کارت اصلی از ماهیگیری و اقیانوس کانادا. (McIlwraith و همکاران ، 2024)
نتایج
میکروپلاستی در تمام دریاچه ها و مکان های موجود در مطالعه وجود دارد. غلظت ها پایین تر از غلظت میکروپلاستیک موجود در دریاچه های شهر و در نزدیکی آن است که در چنین دریاچه های از راه دور یافت می شود.1
غلظت میکروپلاستیک در رسوب عمیق نشان داده است که ذرات را می توان در اعماق دریاچه فیلتر کرد. روش های نمونه برداری بین یک سطح سطح و آب سطحی در نزدیکی نتایج کنتراست را نشان می دهد ، نشان می دهد که روش ترال Manta که برای نمونه های سطح استفاده می شود ، یک ضرر است.1
بنابراین ، این اختلافات ، همراه با اندازه کمی از نمونه لجن و مناطق سطحی ، به این معنی است که فقط از سطح سطح به عنوان یک مقایسه اساسی بین دریاچه ها استفاده شده است.1
در سایت وب سایت مطالعه ، غلظت میکروپلاستیک بین دریاچه ها تفاوت معنی داری ندارد.1 این نشان می دهد که بخش عمده ای از آلودگی میکروپلاستیک در این اجسام آب از راه دور از منابع نقطه ای در نزدیکی دریاچه ها ، مانند تفریح یا تحقیقات ناشی نمی شود.1
در عوض ، این نتایج نشان می دهد که میکروپلاستی احتمالاً از رسوب جوی به منبع منبع ناشی می شود.1 علاوه بر این ، مواد میکروپلاستیک در سایت های جوی ، که بیشتر فیبر بود ، شبیه به ترکیب سایت های نزدیک سطح بود. این مطالعه همچنین خاطرنشان كرد كه غلظت بالای فیبری در بسیاری از نمونه های جوی در مناطق شهری مشاهده شده است.
بنابراین ، این احتمال وجود دارد که منابع آلودگی میکروپلاستیک در این دریاچه ها از شهرکهای دور دور شوند و جو آنها را به منطقه نیمه قابل حمل منتقل کند.1
با توجه به برخی از اختلافات در روش ها و تنوع زیاد بین تحقیقات آنها و سایر سایت های مطالعه از راه دور ، این مطالعه را نتیجه می گیرد ، و این نشان می دهد که تحقیقات هویت بیشتر انجام می شود. به عنوان بهتر ، برای توصیف آلودگی میکروپلاستیک از راه دور ، بنابراین ارائه شیوه های بهتر برای کاهش نقاط غیرقانونی برای آلودگی میکروپلاستیک.1
منابع
- Haley K. McIlram ، Minoli Diaz ، Diane M. Orich ، Michael D. Reni ، Anna L. Harrison ، Matthew J. Hoffman ، Jennifer F. Provenher ، Chelsea M. Rochman ، ارزیابی Multicopart از آلودگی میکروپلاستیک در دریاچه های بزرگ و قابل برگشت. سم شناسی و شیمی محیطیدوره 43 ، شماره 5 ، 1 مه 2024 ، صفحات 999-1011 ، https://doi.org/10.1002/etc.5832
