هیچ کس آن را کاوش نکرده است، اما یک مزرعه کلزا در نورفولک، که از سال 2011 سالی یکبار برای یونجه درو می شود، تا سال 2022 حاوی 86 گونه گیاهی بود که 11 گونه در کیلومتر مربع آن ثبت نشده است و یک مار زنگی زرد که نزدیک ترین جمعیت شناخته شده آن در فاصله 3.4 کیلومتری است.

یک مزرعه 1.7 هکتاری در نورفولک شمالی که تا آخرین محصول کلزا در سال 2005 با کودها و سایر مواد شیمیایی کشاورزی تحت درمان بود، تا سال 2022 بدون کاشت بذر به علفزار یونجه غنی از گونه تبدیل شد. تعداد گونه های گیاهی ثبت شده در مزرعه از 63 گونه در سال 2011 به 86 گونه در سال 2022 افزایش یافت و تعداد گونه های گیاهی که در هیچ جای دیگری در بررسی های گیاهی در مربع شبکه 1 کیلومتری ثبت نشده بود از هیچ به 11 گونه رسید.

تنها مدیریت منظم، برش سالانه یونجه از سال 2011 به بعد بود، با قلمه‌ها عدل‌بندی و بیرون کشیده شد، به‌علاوه کشیدن یک کهنه با دست قبل از هر برش. ارکیده ها جزو اولین کسانی بودند که در سال 2013 وارد شدند و پس از سال 2016 یک گونه به قدری فراوان بود که نقشه برداران نقشه برداری از گیاهان را متوقف کردند.

این مطالعه توسط Carl Sayer از دانشگاه کالج لندن و سه نویسنده مشترک، در 29 ژوئن 2026 در Restoration Ecology منتشر شد و دسترسی آزاد است. عنوان آن این استدلال را مستقیماً بیان می کند: “بذر نیازی نیست”.

شش سال آیش قبل از اولین یونجه

میدان معروف به علفزار قدیمی سایر در روستای بودهام قرار دارد. به گفته UCL، این متعلق به پدر نویسنده اصلی، درک سایر، که یکی از نویسندگان مقاله است، است. تا دهه 1950 مرتع گاوهای شیری بود، پس از آن محصولات زراعی چرخانده شد و چچم کاشته شد، تا اوایل دهه 1970 توسط گاوها چرا شد و پس از آن برای همیشه قابل کشت بود: گندم، جو، جو، چغندرقند، یک بار سیب زمینی، و از اواخر دهه 1990 روغن کلزا. این روزنامه گفته است که کودها و سایر مواد شیمیایی کشاورزی هر ساله در این مرحله کشت استفاده می شود.

پس از آخرین محصول کلزا در سال 2005، مزرعه به مدت شش سال آیش بود. مدیریت حفاظت از محیط زیست در سال 2011 آغاز شد و بیشتر این میدان هر ماه اوت یا سپتامبر قطع و عدل بندی شد. یک تالاب کوچک در شمال و یک بلوک شمال شرقی مجاور که برای تبدیل شدن به جنگل بید باقی مانده بود، ثبت نشد.

این رویکرد برخلاف رویه رایج در مرمت مراتع است. طرح‌های آگرواکولوژی و بسیاری از پروژه‌های حفاظتی، بذرهای تجاری یا محلی جمع‌آوری شده را می‌کارند، و مقداری خاک سطحی را می‌کشند یا عمیقاً شخم می‌زنند تا اول باروری را کاهش دهند. این مقاله می‌گوید که به نظر می‌رسد تحقیقات بریتانیا در مورد بازسازی مراتع در زمین‌های زراعی سابق محدود به یک آزمایش چهار ساله چند محله در جنوب انگلستان است که در سال 2002 منتشر شد و در آن باززایی طبیعی با بذر مقایسه شد و به این نتیجه رسید که حداقل در این مدت کوتاه، بذر پس از کشت عمیق بهترین نتیجه را داشت.

ترتیب ورود تازه واردان

کارل سایر و دوستش پیت رابینسون، هر دو سال یک بار از سال 2011 تا 2019 و دوباره در سال 2022 پس از توقف کووید-19 بررسی برنامه ریزی شده در سال 2021، این میدان را بررسی کردند. هر بار آنها هر گونه را در امتداد دو خط ثابت دوازده قطعه مربعی 1 متری ثبت کردند و کل مزرعه را در خطوط موازی طی کردند تا اینکه 10 تا 15 دقیقه بدون خط جدید گذشت. یک یافته

در سال های 2011 و 2013، مناطق تحت سلطه علف ها و گونه های علف هرز مانند دم اسب و خار خزنده بود. علف های هرز رایج مزرعه، از جمله علف های هرز قرمز و خشخاش معمولی، تا سال 2013 ناپدید شدند و دیگر دیده نشدند. پوشش چمن در کرت ها از 93 درصد در سال 2011 به 64.7 درصد در سال 2017 کاهش یافت، در حالی که پوشش شبدر، ماشک و سایر حبوبات از تقریباً هیچ به 52.7 درصد افزایش یافت. پوشش هر گروه به طور جداگانه برآورد شد و گیاهان روی هم قرار گرفتند، بنابراین مجموع ارقام می تواند به بیش از 100 درصد برسد.

میانگین تعداد گونه ها در قطعه یک متر مربع تقریباً دو برابر شد. این مقاله ارقام را در متن خود ارائه نمی دهد، اما نمودار آن حدود 9 گونه در هر قطعه را در سال 2011 و حدود 18 گونه را در سال های 2019 و 2022 نشان می دهد، و انتشار خبری UCL این تغییر را “حدود 10 گونه در سال 2011 به تقریبا 20 گونه در سال 2022” توصیف می کند.

اولین ارکیده باتلاق جنوبی، اولین ارکیده نادری که به صورت محلی وارد شده بود، در سال 2013 به صورت یک سنبله تک گل در گوشه جنوب غربی ظاهر شد، در حالی که 12 سنبله از ارکیده خالدار معمولی در آن گوشه و در مرکز مزرعه یافت شد. تا سال 2016، ارکیده‌های خال‌دار معمولی بخش‌های وسیعی از مزرعه را اشغال کردند و سپس، طبق یافته‌های این مقاله، آن‌قدر فراوان بود که نمی‌توان نقشه‌برداری کرد. تا سال 2022، آنها در سراسر چمنزار رشد می کردند، اغلب به صورت متراکم.

جغجغه زرد، یک گیاه نیمه انگلی که به ریشه همسایگان خود ضربه می زند، اولین بار در سال 2016 در یک تکه تکه 2 متر مربعی کشف شد. تا سال 2022، 8.8 درصد از پوشش گیاهی در توطئه‌های مطالعه را تشکیل می‌داد و نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که انگلی بودن آن توضیحی محتمل برای کاهش مه یورکشایر، علف غالب و حبوبات بین سال‌های 2017 و 2022 است.

برچسب “محلی کمیاب” مقاله در برابر یک معیار محلی دقیق تنظیم شده است: گونه هایی که در بررسی های گیاهی گسترده از همه زیستگاه ها، عمدتاً پرچین ها، مرزهای مزرعه و مزارع زراعی، در همان مربع شبکه 1 کیلومتری ظاهر نمی شوند. 11 مورد معرفی شده در سال 2022 شامل ارکیده مرداب جنوبی، گلو زرد، هویج صد ساله معمولی و هویج وحشی، به همراه پنج دم، مانند یک توپا بزرگ بود. ارکیده خالدار معمولی، اگرچه گسترده است، اما فهرست نشده است.

بذرهایی که مسیر مشخصی برای رسیدن به مزرعه ندارند

نحوه ورود گیاهان کمیاب تر قسمتی است که نویسندگان نمی توانند توضیح دهند. ارکیده ها مورد آسانی هستند زیرا دانه های غبار مانند آنها روی باد حرکت می کنند. بسیاری از دیگران چنین کمکی ندارند و مزرعه در یک چشم انداز بیشتر زراعی است.

نزدیک‌ترین علفزار غنی از گونه‌های قدیمی، حیاط کلیسای قرن سیزدهمی کلیسای بودهام است، در فاصله 0.9 کیلومتری، اما این تنها یکی از گونه‌های بومی کمیاب را دارد که در علفزار وجود داشته است: نی صحرایی، که بررسی‌های علفزار در سال 2019 ثبت شده است اما در سال 2022 ثبت نشده است. حاضر در چمنزار پیمانکاری که یونجه را می کند در غیر این صورت در مراتع تجاری فقیر از گونه ها کار می کند، که نویسندگان می گویند که این ماشین ها را به یک مسیر نامحتمل تبدیل می کند.

شمردن جغجغه زرد سخت ترین است. نزدیکترین جمعیت شناخته شده آن 3.4 کیلومتر دورتر است، تخمهای آن در خاک خفته نیستند و تصور می شود اندازه بزرگ آنها پراکندگی را در چند متری گیاه مادر محدود می کند. نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که گوزن محتمل‌ترین ناقل است، و خاطرنشان می‌کنند که مونتجاک، گوزن قرمز و گوزن قرمز در محلی رایج هستند. آنها این را آزمایش نکرده‌اند، و خود مقاله می‌گوید که زمین‌های کشاورزی بین چمن‌زارها و باتلاق‌ها احتمالاً شانس حمل دانه‌ها را توسط حیوانات کاهش می‌دهد.

آنها همچنین به خاک اشاره می کنند. این مزرعه دارای زهکشی آزاد و شنی است و این سند می گوید که استفاده از کود “احتمالاً به دلیل ماهیت کوچک عملیات کشاورزی خانواده Sayer به اندازه بسیاری از مزارع کشاورزی در بریتانیا فشرده نبود.” این مقاله می گوید که چگونه مواد مغذی خاک در طول مطالعه تغییر کرده است، ناشناخته است، و بانک بذر خاک قبل از رها شدن مزرعه مورد بررسی قرار نگرفت.

چه زمینه ای خانوادگی می تواند ترتیب دهد

روزنامه صریح است که این یک سایت است. این گزارش گفت که این بررسی “محدود به دو ترانسکت در سمت غربی چمنزار” است. با این حال، بخش روش‌های خودش همان دو ترانسکت را «در سمت شرق میدان» قرار می‌دهد، بنابراین نیمی از داده‌های نمودار توصیف شده از متن مشخص نیست.

این سایت همچنین به طور غیرعادی برای کاوش طولانی مناسب است. UCL می‌گوید مالکیت خانواده تضمین می‌کند که برش یونجه می‌تواند در طول یازده سال مطالعه حفظ شود، و روزنامه می‌گوید که از این پس مدیریت علفزار را تضمین می‌کند. این نیز بدان معناست که از چهار نویسنده مقاله، دو نفر صاحب زمین و پسرش هستند.

این مطالعه مزرعه مقایسه‌ای نداشت، چه بذری یا غیر آن، بنابراین نمی‌توان گفت که آیا کاشت در همان مدت زمان علفزار غنی‌تر یا فقیرتری تولید می‌کرد، فقط وقتی بدون بذر رها می‌شد چه اتفاقی برای آن مزرعه افتاد. نویسندگان این علفزار را به سمت سه نوع علفزار با ارزش ملی توصیف می‌کنند، اما آنها می‌گویند که آیا به آن‌ها می‌رسد «معلوم است» و مدیریت بیشتر یا معرفی عمدی گونه‌ها همچنان می‌تواند کمک کند.

پوشش در جاهایی داستان را گرد کرده است. نشریه UCL یک مزرعه دو هکتاری را توصیف می کند و می گوید که محققان هیچ مداخله ای به جز دریدن یونجه انجام ندادند. این سند 1.7 هکتار را بیان می کند و هر سال یک پارچه را با دست توصیف می کند. تیتر ScienceDaily، “دانشمندان این مزرعه مزرعه را به حال خود رها می کنند. هزاران ارکیده ظاهر می شوند” فراتر می رود: این مزرعه هر سال برای یونجه کوبیده می شد و “هزار” توصیف خود Sayer در مقاله است، نه یک شمارش، زیرا کاغذ پس از اینکه تعداد آنها بسیار زیاد شد نقشه برداری از ارکیده ها را متوقف کرد.

مورد Sayer برای تلاش بیشتر این رویکرد بر اساس محل و همچنین هزینه است. این مقاله می گوید که بازسازی طبیعی “پتانسیلی برای صرفه جویی در پول” دارد. او در این انتشار گفت: «بازیابی گیاهان طبیعی، تنوع ژنتیکی را بهتر از بذر محافظت می‌کند و رشد گونه‌های بومی را تضمین می‌کند و مراتع را کمتر عمومی می‌کند». این مطالعه تنوع ژنتیکی را اندازه گیری نکرد. این گزارش خاطرنشان می‌کند که اکثر مراتع و مزارع زراعی و بوم‌شناختی در منطقه تحت سلطه گل‌های مروارید، شبدر و پای پرندگان است که همگی در علفزار قدیمی وجود دارند، اما به ندرت.

آنچه این روزنامه در برابر اعتراض تک کرسی ارائه می دهد، سابقه ای از خارج از کشور است. این گزارش می‌گوید که بازیابی مشابهی در بسیاری از مزارع زراعی سابق در اروپای قاره‌ای، به‌ویژه علف‌زارهای خشک در رومانی، جمهوری چک و مجارستان، به‌طور معمول در 10 تا 20 سال و کمتر در 20 تا 40 سال ثبت شده است. Old Meadow، 17 سال پس از آخرین برداشت، در این محدوده قرار دارد و مقاله می‌گوید تحقیقات در این زمینه در بریتانیا وجود ندارد.